บททั้งหมดของ ต้องกลรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

ร่างอรชรสวมชุดเดรสรัดรูปสีม่วง ริมฝีปากสีแดงสดผมถูกรัดจนเห็นหน้าผากกลมมน ลงจากชั้นสองของบ้าน จังหวะนั้นคนเป็นบิดาจ้องมองแววตาเครียดขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากัน เด็กชายมองดูแม่สีหน้าสงสัยแล้วเงยมองตาด้วยความไม่เข้าใจ“สมใจพาสกายไปเข้านอนก่อน” เขาบอกสาวใช้“ค่ะคุณผู้ชาย”เด็กชายถูกพาออกไปจากโถงกลางบ้าน คนเป็นพ่อจ้องมองบุตรสาวแล้วขบกรามแน่น“แกจะไปไหน”พรรณเรศระบายลมหายใจ“ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนนิดหน่อยค่ะ”“ตั้งแต่แกกลับมา แกไม่เคยใส่ใจลูกอย่างที่ปากแกพูดเลย แกเอาแต่แว๊บไปแว๊บมา บอกว่ามีธุระแทบทุกวัน แกควรทำตัวเป็นแม่มากกว่านี้ไหมยัยเรศ!”หญิงสาวชะงัก ชักสีหน้า“พ่อไม่ต้องมาสอนเรศหรอกค่ะ ที่เรศไปไหนมาไหนทุกวันนี้ก็เพื่อลูกทั้งนั้น!” เธอย้อนคนเป็นพ่อหัวเราะในลำคอ“เพื่อลูกหรือเพื่อตัวเอง”คนฟังเม้มริมฝีปาก พยายามข่มอารมณ์ตนเอง วันนี้เป็นวันที่ดีไม่อยากอารมณ์เสียออกจากบ้านไป“ถ้าพ่อไม่รู้อะไร อย่าพูดดีกว่าค่ะ เรศไปก่อนนะคะ” เธอตัดบทรองเท้าส้นสูงสีดำถูกหยิบมาสวม รถเคลื่อนออกจากรั้วบ้าน พิชัยทอดสายตามองสีหน้าเครียด ไม่รู้ว่าตนเองควรจัดการกับลูกสาวคนโตอย่างไร ให้เลิกเจ้าคิดเจ้าแค้น และทำตัวเป็นแ

พรรณเรศชักสีหน้าไม่พอใจหันมองชายชราแววตาอาฆาต ถ้าไม่มีตาแก่นี้ ป่านนี้เธอกับธัชคงรักกันอย่างมีความสุขไปแล้วคุณหมอชะงักเมื่อถูกถาม แล้วเหลือบมองไปยังผู้หญิงที่นั่งโอบอุ้มลูกตนอยู่ ดวงตาสองคู่สบกัน พรรณเรศส่งสายตาให้กับอีกฝ่าย ราวกับต้องการให้หมอผู้นี้กุมความลับตนเองเอาไว้อย่างแนบเนียน“ครับคุณอา ผลตรวจไม่มีอะไรผิดผลาดแน่นอนครับ” คุณหมอยืนยันหนักแน่นธเนศขบกรามจ้องมองไปยังอดีตคนรักลูกชาย เธอยิ้มเยาะแล้วลุกยืนจับมือบุตรชายไว้แน่น“ทีนี้ก็รู้แล้วนะคะว่าสกายเป็นลูกของธัช”ธัชพลลุกยืนเช่นเดียวกัน ก่อนย่อกายลงลูบศีรษะเด็กชายแผ่วเบา“กลับไปคุยกันที่บ้านเถอะเรศ” เขาต้องการให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุด“ได้สิคะ เรสไม่ขัดข้องอยู่แล้ว เราจะได้ตกลงเรื่องลูกของเรากันค่ะธัช” เธอบอกแล้วยิ้มกว้าง เหลือบมองน้องสาวที่กำลังยืนเคียงข้างชายที่เธอเกลียดเข้าไส้“กลับไปคุยที่บ้านกันเถอะหนูพิมพ์”พิมพ์จันทร์นิ่งงันชั่วครู่ ความจริงเรื่องนี้ เธอไม่อยากเกี่ยวข้อง พวกเขาควรจัดการปัญหากันเอง“พิมพ์ขอไปทำงานได้ไหมคะ” หญิงสาวพยายามหลีกเลี่ยงปัญหา“วันนี้คงไม่ได้ พิมพ์ต้องอยู่ด้วย” ธเนศยืนยันหนักแน่นหญิงสาวพยายามเก

น้ำตากำลังไหลอาบแก้มเนียน ธัชพลชะงักแววตาอ่อนลง เธอแบกรับอะไรไว้หลายอย่าง และเขาเองก็เอาแต่ใจตัวเองจนลืมนึกถึงความรู้สึกของภรรยา นิ้วกรีดน้ำตาออกด้วยความห่วงใย“ผมขอโทษพิมพ์ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณรู้สึกแย่” เขาบอกเสียงแผ่วหญิงสาวสบตาเขานิ่ง มือหนายกขึ้นเกลี่ยผมออกจากวงหน้านวล“ฉันไม่ได้โกรธคุณหรอกค่ะ” เธอบอกเสียงเบา“ผมแค่รู้สึกโกรธที่คุณผลักไสผมให้ไปหาพี่สาวตลอดเวลา ผมอยากให้คุณเข้าใจระหว่างผมกับเรศมันเป็นอดีตไปแล้ว”“แต่สกายก็คือลูกของคุณ”เขาระบายลมหายใจ “ไม่มีใครไม่เคยผิดพลาด การที่ผมมีลูก มันทำให้ผมไม่สามารถมีรักใหม่ได้เลยเหรอพิมพ์”คนสวยส่ายหน้าจนเรือนผมนุ่มกระจาย“แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้ คุณกับฉัน...”วงหน้าถูกโอบอุ้มไว้ด้วยมือหนา พิมพ์จันทร์นิ่งงันจ้องมองตาปริบๆ“เรื่องบางเรื่อง คุณอาจยังไม่เข้าใจ แต่อีกไม่นานคุณจะรู้เอง ขอเวลาให้ผมสักหน่อยนะพิมพ์”คิ้วบางขมวดเข้าหากัน “ฉัน....”คนฟังสับสน ยิ่งตอนนี้ใบหน้าของคนตัวใหญ่กำลังโน้มหา มือบางยกผลักดันแต่เขากลับไม่ยินยอม จับมือเธอไว้มั่นแล้วแนบริมฝีปากอย่างรวดเร็ว ลิ้นร้อนกระหวัดควานหาความหวานก่อนยอมปล่อยให้คนสวยเป็นอิสระ พิมพ์จันทร์ห

ร่างบางถูกกระชากลากออกจากตัวบ้านอย่างรวดเร็ว พิชัยทำได้แค่เพียงมองตาม เพราะรู้เต็มอกว่าบุตรสาวทำผิด เขามองไปยังลูกอีกคนที่จ้องมองมาน้ำตาเอ่อคลอ“พ่อขอโทษนะพิมพ์” เขาบอกก่อนหันมองทุกคน “ขอโทษด้วยนะธเนศ ขอโทษด้วยนะธัช ที่ยัยเรศสร้างความเดือดร้อนให้”“เห็นหรือยังว่าลูกสาวนายเป็นยังไง ฉันโทรตามให้มาเห็นกับตาแบบนี้!”“ฉันไม่คิดว่ายัยเรศจะเป็นแบบนี้เลยธเนศ ฉันจะดูแลลูกสาวให้ดีกว่านี้” พิชัยตอบเสียงสั่น“ครั้งนี้ฉันอภัย แต่ครั้งหน้าฉันคงยอมไม่ได้แล้ว ดูแลลูกสาวนายให้ดีด้วย อย่าได้ปล่อยให้โผล่มาที่นี่อีก!”“ฉันสัญญา จะไม่ให้ยัยเรศมาวุ่นวายที่นี่อีก”คนเป็นพ่อหันหลังสาวเท้าออกจากบ้าน ก่อนหันกลับมามองบุตรสาวอีกครั้ง“พ่อไปก่อนนะพิมพ์”พิมพ์จันทร์มองบิดาแววตาปวดร้าว“ค่ะพ่อ” เธอตอบรับเสียงแผ่วเบาภายในบ้านเหลือไว้เพียงความเงียบ ธัชพลมองภรรยาที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป มือหนาเอื้อมจับมือบางไว้ เธอชะงักเงยหน้าสบตา“พ่อขอตัวไปข้างบนก่อนนะ ปรับความเข้าใจกันให้เรียบร้อยล่ะ” ธเนศบอก แล้วเลื่อนรถเข็นตนเองออกไปพิมพ์จันทร์ดึงมือตนเองออกจากเขา สีหน้าครุ่นคิด ต่อให้เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายแล้ว แต่เธอก็ยังรู้ส

รถยนต์จอดเทียบ พรรณเรศก้าวลงมาเดินเข้าสู่ด้านใน เด็กชายรีบวิ่งมาหาเพื่อกอดแต่เธอกลับเดินผ่านโดยไม่มอง สกายยืนนิ่งสีหน้าผิวหวัง พิชัยตรงเข้ามาโอบหลานไว้เพื่อปลอบประโลม แล้วมองบุตรสาวสีหน้าเครียด มันอะไรกันนักหนา ทำไมถึงไม่มีความเป็นแม่เอาเสียเลย ละเลยลูกตัวเองขนาดนี้ พอลูกหมดผลประโยชน์แล้ว“ไปกินขนมดีไหมสกาย ตาพาไป”“ครับคุณตา” เด็กน้อยรับคำอย่างว่าง่ายคนเป็นแม่ปิดประตูห้อง คิดแต่เรื่องของตัวเอง เธอเดินวนไปมาราวกับหนูติดจั่น หนทางไหนที่จะทำให้พวกมันต้องเจอกับความทุกข์ทรมานเฉกเช่นเธอบ้าง เมื่อฉุกคิดได้ รีบลากเก้าอี้แล้วหย่อนกายลงนั่ง ค้นหาข้อมูลทันที เวลานี้โลกมันไปไกล หากต้องการรู้ถึงคู่แข่งสำคัญของบริษัทเดม่อนจาเวลคงทำได้ไม่ยาก“บริษัทจิเวอรี่ออฟดรีม” เธอพึงพำกับตนเองคุ้นเคยกับชื่อนี้ดี เพราะรับงานเดินแบบอัญมณีประมานสองครั้ง ทำไมหลงลืมไปได้นะ จำได้ว่าตอนนั้นธัชยังแซวอยู่เลยว่าเธอเป็นสายสืบให้คู่แข่งหรือเปล่า พูดจบพรรณเรศรีบไปยังหัวเตียงนอนค้นหาทุกซอกมุม เพราะเคยได้นามบัตรของผู้บริหารไว้อยู่ ตอนนั้นเขามาขายขนมจีบแต่ตนไม่สนใจ หญิงสาวยืนครุ่นคิดพักใหญ่ ก่อนเปิดลิ้นชักหัวเตียง มองนามบัต