Lahat ng Kabanata ng ต้องกลรัก: Kabanata 51 - Kabanata 60

พิมพ์จันทร์นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ดึงมือบิดามากุมไว้แน่น น้ำตาเอ่อคลอ ต่อให้หมางเมินแค่ไหน ที่ทำไปก็เพราะน้อยใจเท่านั้น ใจเธอยังเคารพและรักบิดาอยู่เสมอ ถ้าไม่มีพ่อคนอย่างเธอจะเติบโตมาได้อย่างไร ยิ่งเห็นบาดแผลที่ศรีษะ สายน้ำเกลือ เครื่องช่วยหายใจ ยิ่งทำให้เธอทรมานเหลือเกิน พี่มั่วไปทำอะไร ถึงปล่อยให้พ่อเป็นแบบนี้ธัชพลแตะไหล่ภรรยาแผ่วเบา “หมอบอกพ่อปลอดภัยแล้วพิมพ์ ไม่ต้องห่วงนะ”เธอแหงนหน้าแล้วยิ้มเศร้า “พิมพ์รู้ค่ะ แต่พิมพ์อดห่วงไม่ได้ คุณพ่อท่านอายุมากแล้ว บาดเจ็บแบบนี้ ต่อไปท่านจะลำบาก”“ผมจะช่วยคุณดูแลพ่อนะ คุณไม่ต้องกังวล”พิมพ์จันทร์เงียบ ไม่ตอบอะไร เพราะไม่ได้คาดหวังสิ่งนี้มาตั้งแต่แรก แม้แต่ตอนนี้เธอก็ยังกลัวความจริงที่ว่าเขาเคยเป็นของพี่สาวมาก่อนเสียงประตูเปิดออก คนมาเยี่ยมชะงักเมื่อเห็นว่าใครอยู่ในห้อง เธอหันหลังคิดเดินกลับ ทว่าพิมพ์จันทร์กลับลุกยืนดึงมือพี่สาวไว้“มาเยี่ยมพ่อไม่ใช่เหรอพี่เรศ!” พิมพ์จันทร์จ้องมองแววตาจับผิด“ปล่อย ไม่ต้องมาจับ ฉันมาเยี่ยมพ่อ แต่ไม่ได้อยากเห็นหน้าคนอย่างแก!”“ฉันออกไปก็ได้พี่เรศ อยู่ในห้องคุยกับพ่อได้ตามสบายเลย!”หญิงสาวเดินเข้าหาสามีดึงมือ

ไสวเท้าเอวแววตาแข็งกร้าว“ขอโทษนะคุณพรรณเรศ คุณลืมไปหรือเปล่าว่าคุณไม่ใช่คนจ่ายเงินเดือนให้กับคนใช้ที่นี่ คนที่จ่ายคือคุณพิมพ์ ถ้าไสวไม่เห็นว่าคุณสกายเป็นหลานคุณท่านแล้วล่ะก็ ฉันรับรองได้จะไม่มีวันแตะต้องเด็ดขาด!”เสียงเอะอะลั่นบ้าน ทำให้หัวอกคนทำงานเดียวกันเริ่มเดินเข้ามาด้านใน ทุกคนมองพรรณเรศสีหน้าไม่พอใจ“คิดจะรุมกันงั้นเหรอ!”“โถ่! ใครจะกล้ากันล่ะคะคุณพรรณเรศ!” ไสวย้อน“ไม่กล้าก็ดีแล้ว เป็นแค่ขี้ข้า อย่าได้มาเจ๋อเรื่องของเจ้านาย!”พรรณเรศด่าทอ แล้วเดินไปยังรถตนเอง ก่อนขับเคลื่อนมันออกจากบ้านไป ทุกคนได้แต่เจ็บแค้นในใจ ที่ถูกบุตรสาวเจ้านายดูถูกดูแคลนเช่นนี้“ป้าก็ไม่น่าไปพูดแบบนั้นหรอก นิสัยผู้หญิงคนนี้ เราๆ ก็รู้กันดีอยู่” น้ำมนต์เอ่ยเสียงเครียด“มันทนไม่ได้ไง คนอะไร ลูกก็ไม่เลี้ยง พ่อนอนเจ็บอยู่ก็ไม่สนใจ แรดๆ! ออกไปเที่ยวได้ทุกวัน!”“มันก็เรื่องของเจ้านาย เราเป็นแค่คนใช้จะพูดอะไรได้!” นิคมออกความเห็นบ้าง“ช่างเถอะ ข้าไม่สนแล้วโว้ย! ข้าสนแค่คุณพิมพ์กับคุณท่าน!”“แล้วคุณสกายล่ะป้า”สาวใช้กลางคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เด็กคนนี้ช่างน่าสงสารนัก มีแม่เหมือนไม่มี โชคดีที่มีตาคอยรักและเอ็นดู“ฉ

กระดาษถูกขยำทิ้งหลายแผ่น พิมพ์จันทร์วางสมุดออกแบบลงบนเตียงแล้วเดินมาตรงหน้าต่าง ทอดสายตามองพระจันทร์ ในหัวสมองมันสับสน เพราะมีหลายเรื่องให้ครุ่นคิด จนไม่มีอารมณ์ในการวาดงานแม้แต่น้อย ทำยังไงถึงจะผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้ เธอเหนื่อยเหลือเกินเสียงรถยนต์จอด ร่างสูงก้าวลงมา คนด้านบนชะงักจ้องมองภาพนั้น เห็นเขาอัดบุหรี่เข้าปอด สีแดงวาบของไฟทำเอาคนมองครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนกลับมานั่งลงบนเตียงกว้าง แล้วลงมือออกแบบทันทีก็อก ก็อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทว่าคนในห้องกลับไม่สนใจจมอยู่กับงานตรงหน้า ราเมศร์เปิดประตูเข้ามามองกระดาษบนพื้น และคนบนเตียงที่ไม่ได้ให้ความสนใจเขาแม้แต่น้อย“ผมวางเสื้อผ้าไว้ให้คุณตรงนี้นะ ส่วนอาหารอยู่บนโต๊ะ” เขาบอก แต่อีกคนกลับไม่ได้สนใจกริ๊ก!ประตูปิดลงตามเดิม พิมพ์จันทร์ยังคงหมกหมุ่นอยู่กับงาน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปเกือบห้าชั่วโมง เธอมองภาพที่ถืออยู่ในมือ ซึ่งมันทำได้มาครึ่งหนึ่งแล้ว ตอนนี้ท้องของเธอมันร้องจนทนไม่ไหว แถมเนื้อตัวก็เหนียวเหนอะหนะเพราะไม่ได้อาบน้ำ ร่างบางก้าวลงจากเตียง เห็นอาหารวางอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้มันเย็นชืดหมดแล้ว ทำเอากินไม่ลงจริงตัดสินใจเปิดประตู มันไม่ไ

ราเมศร์ชะงัก “ได้ครับ ผมจะตอบคุณตามจริง เพราะผมถือว่าคุณทำเพื่อผมเหมือนกัน”“คุณรู้จักกับพรรณเรศหรือเปล่าคะ”คนถูกถามนิ่งงัน สีหน้าเครียดขึ้น ก่อนระบายลมหายใจ“ครับ ผมรู้จัก”“คุณกำลังร่วมมือกับพรรณเรศเพื่อทำเรื่องบางอย่าง”ราเมศร์ขบกรามแน่น “ครับ”“บอกได้ไหมคะว่า คุณกำลังจะทำอะไรกัน”“ผมบอกไม่ได้หรอกนะครับ” สีหน้าชายหนุ่มแสดงออกถึงความหนักใจ เขาลุกยืน “ผมได้งานที่ต้องการแล้ว ผมจะส่งคุณกลับ” ราเมศร์สาวเท้าออกจากห้องพิมพ์จันทร์ลุกยืน มือบางกำแน่นข้างตัว“คุณควรหยุดนะคะคุณราเมศร์ จากที่ฉันอยู่ที่นี่มาสามวัน ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เลิกเถอะค่ะ อย่าร่วมมือกับพี่สาวฉันอีกเลย!”เขาหยุดเท้าแล้วหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม“ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง แต่ผมรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่” ชายหนุ่มตัดบท แล้วเดินออกมาราเมศร์ขมวดคิ้วสีหน้าสับสน น่าแปลกที่รู้สึกคุ้นเคยกับพิมพ์จันทร์ขนาดนี้ เหมือนมีบางอย่างที่ทำให้ถูกชะตา ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาอาจอยากได้เธอมาครอบครอง แต่ความรู้สึกนี้กลับไม่มีกับผู้หญิงคนนี้เลย มีเพียงความชื่นชม และนึกเอ็นดูเท่านั้นเสียงลูกน้องโทรรายงานเรื่องรถต้องสงสงสัยเข้ามา ราเมศร

พิชัยกัดริมฝีปากแน่น ในอดีตเขาเคยหลงรักผู้หญิงคนหนึ่งมาเหลือเกิน โยธกาคือชื่อผู้หญิงคนนั้น แต่ทว่าความรักของเขาไม่อาจสมหวังลงได้ เมื่อเธอปันใจให้กับนักธุรกิจหนุ่มอย่างชนวิทย์ ในความเป็นจริง โยธกาไม่ควรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น นันทวันคือมารดาของพรรณเรศ กับวิลัดดามารดาของธัชพล ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกัน และรักผู้ชายคนเดียวกัน ธเนศคือผู้ชายคนนั้น ธเนศขอวิลัดดาแต่งงานซึ่งตอนนั้นวิลัดดาเองได้มีธัชพลแล้ว ตอนนั้นเขาอายุได้สองขวบ นันทวันเจ็บปวดและจงเกลียดจงชังในตัววิลัดดานับตั้งแต่ตอนนั้น พิชัยเองเมื่อไม่สมหวังจึงเมามายและได้พบกับนันทวันจนกระทั่งมีอะไรกัน นันทวันพลาดตั้งท้อง จำใจต้องแต่งงานกับนันทวันทั้งที่ไม่ได้รักกันธนกฤตที่ตามจีบวิลัดดามาเนิ่นนาน ต้องเจ็บปวดทรมานจนเกิดเป็นความแค้นเคือง เขาขอร้องให้น้องสาวช่วยเหลือ นันทวันเองเมื่อพี่ชายต้องการได้ตัววิลัดดาจึงตบปากรับคำ เพราะตนเองก็อยากแก้แค้นเพื่อนสนิทที่ทรยศหักหลัง นันทวันโทรหาวิลัดดาบอกเหตุผลว่าต้องการปรับความเข้าใจ วิลัดดายอมออกมาพบเพราะว่าเธออยากคืนดีกับเพื่อนสนิท และไม่เคยคิดปกปิดความสัมพันธ์ระหว่างตนเอง ถ้า