All Chapters of ต้องกลรัก: Chapter 71 - Chapter 79

พิมพ์จันทร์สบตาพี่สาว เห็นมองมาไม่ลดละ ดูเหมือนคุก คงไม่ได้ช่วยให้นิสัยพี่สาวเปลี่ยนได้“มีสิคะ เมื่อก่อนพิมพ์คงไม่รู้สึกอะไร แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะตอนนี้พิมพ์กับธัชเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย การที่พี่เรศมากอดสามีพิมพ์แบบนี้ มันไม่ถูกต้องนะคะ!” เธอตอกกลับเสียงเรียบคนฟังหน้าชา เพราะแกเป็นคนแย่งเขาไป สถานะมันไม่ควรสลับกันเลย“แต่พิมพ์คงลืมไปแล้วใช่ไหม ว่าพิมพ์เป็นคนแย่งธัชไปจากพี่ พี่กับธัชเรารักกัน แต่พิมพ์เข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา ตอนนั้นพิมพ์เองก็ยืนยันหนักแน่นว่าไม่มีวันยุ่งกับธัช ทำไมตอนนี้ถึงกลืนน้ำลายตัวเองเสียล่ะ”“พิมพ์ไม่ได้ยุ่งกับธัชก่อน แต่เป็นธัชที่เข้าหาพิมพ์ก่อน พี่เรศควรเข้าใจใหม่ด้วย” พิมพ์จันทร์ย้อนแล้วยิ้มหวาน ทำเอาคนมองกัดฟันกรอดธัชพลรีบโอบไหล่บางเอาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เขาไม่มีวันให้พรรณเรศทำลายความรักระหว่างเรา กว่าจะได้ตัวพิมพ์กลับมามันยากแค่ไหน ไม่มีวันเสียเธอไปอีกแน่“คุณอย่ามายุยงความสัมพันธุ์พวกเราดีกว่า คุณควรกลับไปหาพ่อ หาครอบครัวคุณดีกว่าเรศ ผมกับพิมพ์เราสองคนกำลังจะแต่งงานกันแล้ว”คนฟังส่ายหน้าน้ำตานอง มันลืมไม่ได้จริง ๆ แม้รู้แก่ใจดี แต่กลับย

รถเข็นเลื่อนเข้ามา พิมพ์จันทร์หยุดมือวางไอแพตบนโต๊ะ ธเนศรู้ข่าวเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่คิดว่าพรรณเรศยังไม่เลิกยุ่งกับบุตรชายอีก ยังมาหาสร้างความวุ่นวาย“กำลังทำอะไรอยู่เหรอพิมพ์”“พิมพ์กำลังดูงานออกแบบใหม่อยู่ค่ะ” เธอตอบแล้วยิ้ม“มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”เธอนิ่งเล็กน้อย เข้าใจได้ว่านี่คงเป็นข่าวใหญ่ เพราะตนเองเห็นภาพตามข่าวซุบซิบ ธัชพลดังใหญ่แล้วตอนนี้“ตามที่เป็นข่าวนั่นแหละค่ะพ่อ แต่ว่าพิมพ์ไม่ได้สนใจอะไร”“ไม่สนใจคงไม่ได้ ตระกูลเราเป็นที่สนใจของสังคม พ่อเองไม่อยากให้เกิดปัญหาในงานแต่ง”“คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะพ่อ ธัชเองปฏิเสธพี่เรศไปแล้วด้วย”“พิมพ์คิดเหรอว่าแม่นั่นจะหยุด สันดานแบบนั้น ไม่มีทางหยุดหรอก นอกจากเข้าคุกอีกรอบ!”หญิงสาวถอนหายใจออกมา ทำไมพี่เรศถึงทำแบบนี้ หรือยังมีความแค้นเคืองอยู่ ถ้ายังทำเรื่องให้วุ่นวาย เกรงว่าตัวพี่เรศเองนั่นแหละต้องเจอกับปัญหา“เรื่องตอนนี้ค่อนข้างดังค่ะพ่อ แล้วพี่เรศเองกำลังตกเป็นเป้า ถ้าพี่เรศไม่หยุด พิมพ์ว่าพี่เรศเองนั่นแหละค่ะ ที่จะมีปัญหา”“ถ้าพิมพ์ไม่มีปัญหา พ่อก็เบาใจ พ่อไม่อยากให้พิมพ์กับธัชต้องระหองระแหงกัน”“ธัชไม่ได้รักพี่เรศแล้วล่ะค่ะ”

น้ำตาคนฟังไหลรินออกมา “เรศออกมา เรศก็อยากใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป แต่มันกลับทำไม่ได้เลย ผู้คนเอาแต่นินทาว่าร้ายเรศ เปรียบเทียบกับพิมพ์ตลอดเวลา เรศแค่อยากให้รู้ว่า ต่อให้พิมพ์อยู่สูงแค่ไหน แต่ผู้ชายของพิมพ์ ก็ยังมองคนต่ำ ๆ อย่างเรศเลย!”“แล้วคุณทำไหมเรศ คุณได้ทำผิดหรือเปล่า สิ่งที่คุณทำ ไม่มีใครไม่รู้ คนพวกนั้นย่อมมองคุณเป็นธรรมดา แต่พอเวลาผ่านไป เชื่อผมสิ ทุกคนจะลืมมัน ไม่ได้สนใจมันอีก ถ้าคุณอดทน!”“ใครมันจะทน ที่ทำงานคุณ ก็นินทาเรศเหมือนกัน ทุกคนมองเรศเป็นคนขี้คุก ผู้หญิงไร้ยางอาย หน้าด้าน!”“ทำไมคุณถึงแคร์คนพวกนั้น มากกว่าแคร์คนที่รักคุณกันเรศ!” ชายหนุ่มตัดพ้อเสียงสั่น ตนเองทุ่มเทให้ถึงขนาดนี้ กลับไม่เห็นค่า มองแต่คนอื่นที่เขาไม่เคยสนใจเธอเงียบไป เมื่อเห็นแววตา พลรบดูแลเอาใจใส่มาตลอด ตั้งแต่ออกจากคุก มีเขาแค่คนเดียวที่คอยถามไถ่ ห่วงใยเสมอ ทว่าหัวใจ มันกลับไม่ยอมฟังเอาเสียเลย มันทรมาน เจ็บแค้น ไม่อาจปล่อยวาง เวลาเห็นน้องสาวต่างสายเลือดมีความสุข ข้างในมันเดือดขึ้นมา อย่างทำให้สองคนนั้นพินาศลงด้วยมือตัวเอง“เรศเข้าใจที่คุณพูด แต่มันทำไม่ได้”เขาสูดลมหายใจเข้าปอด หรือต้องปล่อยไปจริง ๆ“ท

“ได้ครับ ผมอนุญาต”เสียงฝีเท้าดัง พลรบตรงเข้าหา สีหน้าตื่นตระหนก“พ่อครับ!”“พล”“สกายเป็นไงบ้างครับพ่อ มันเกิดอะไรขึ้น!” เขาถามเสียงเครียด“พ่อไม่รู้เลย เรศเองก็เจ็บตัวไม่น้อย สกายเกิดอุบัติเหตุพร้อมเรศ อาการสกายค่อนข้างหนัก หมอยังไม่ออกมาบอกอะไรพ่อเลย”คนเป็นพ่อเดินวน ยกมือกุมขมับ หัวใจเหมือนกำลังถูกควักออกมา น้ำตาค่อยเอ่อ มันสุดกลั้น เขาจะทำเช่นไร หากสกายเป็นอะไรไป มันทำใจไม่ได้หรอก ตำรวจสาวเท้ามาหา พลรบจ้องมองสีหน้าสับสน เช่นเดียวกับพิชัย“สวัสดีครับ”“ครับ” พลรบตอบรับ“พอดีผมมาสืบสวนเรื่องอุบัติเหตุที่โรงพยาบาล เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ได้นำคลิปอุบัติเหตุให้ผมดูแล้ว ตอนนี้คุณพรรณเรศเป็นผู้ต้องหาในคดีนี้นะครับ”“อะไรนะครับ!” พิชัยร้องลั่น “ผมไม่เข้าใจ เกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกสาวผมถึงเป็นผู้ต้องหาได้!”“เพราะคุณพรรณเรศ จงใจขับรถชนคุณพิมพ์จันทร์กับสามีครับ”ไม้เท้าในมือพิชัยร่วงหล่นกับพื้น ไม่รู้เลยว่าลูกสาว ทำเลวทำชั่ว ถึงขนาดแก้แค้นโดยไม่ห่วงชีวิตลูกตัวเอง“ผมไม่รู้เรื่องนี้เลย ไม่รู้ว่าลูกสาวผม จะทำเลวแบบนี้!” น้ำเสียงคนเป็นพ่อสั่นเครือ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม“ผมจำเป็นต้องแจ้งไว้น่ะ

แม้เวลาล่วงเลยไป แต่การเสียสกายไป ทำให้ครอบครัวเจ็บปวดมากเหลือเกิน เด็กไม่มีความผิดเลย ถ้าจะผิด ก็คงเพราะเกิดมาเป็นลูกของพี่สาวเธอ“คุณธัชคะ ฉันปวดท้อง”คนถูกปลุกลุกพรึบ“ปวดแบบไหนเหรอพิมพ์ ปวดมากไหม”“ปวดบีบ ๆ น่ะค่ะ เหมือนจะคลอด”“งั้นเราไปโรงพยาบาลกันครับ!”พิมพ์จันทร์ถูกพาตัวเข้าห้องคลอดทันที เพราะปากมดลูกเปิดเกือบสิบเซ็นแล้ว ว่าที่คุณพ่อเดินกระวนกระวายหน้าห้องคลอด จนกระทั่งพยาบาลมาตาม ชั่วโมงกว่าทุกคนพากันออกมาด้านนอก ธัชพลเข็นเตียงเฝ้าภรรยาไม่ห่าง พอถึงห้องพักฟื้น วีดีโอคอลหาปู่ของหลานทันที ธเนศมองหน้าหลานชาย แล้วยิ้มกว้าง ในที่สุดความหวังของเขาก็เป็นจริงเสียทีผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ อาการธเนศดีขึ้น เริ่มลุกนั่งได้ เชื้อมะเร็งไม่ได้ลุกลาม แต่สภาพร่างกายไม่ค่อยดีนัก เพราะถูกกินไปมาก พิมพ์จันทร์อุ้มลูกน้อยในอ้อมแขน พาไปยังรถเพื่อเยี่ยมตา ถึงบ้านซึ่งเคยอาศัยอยู่แต่ก่อน พิชัยในสภาพร่วงโรยตามกาลเวลา ออกมาต้อนรับด้วยความยินดี เห็นหน้าหลานแล้วน้ำตาซึมออกมา“พ่อคะ เป็นยังไงบ้างคะ”“พ่อสบายดีพิมพ์”“ถ้าพ่อเหงา พ่อไปอยู่กับพิมพ์ดีไหมคะ” เธอเอ่ยถาม ด้วยความห่วงใย“คงไม่ดีหรอกมั้งลูก”“ไม่ดีได้