All Chapters of ต้องกลรัก: Chapter 1 - Chapter 10

รถยนต์จอดเทียบหน้าบ้าน ธัชพลก้าวลงแล้วเดินเข้าสู่ด้านใน เขาตั้งใจขึ้นชั้นสอง ถึงตรงบันได เสียงฝีเท้าทำเอาคนตัวใหญ่ชะงัก เงยหน้าสบตาเห็นแววตาส่งมาเยือกเย็น“ไปกกกันจนถึงป่านนี้เลยเหรอ พ่อโทรหาเขาบอกว่าแกไม่เข้าไปทำงาน!”คนถูกตำหนินิ่งเงียบ เพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับบิดา“ถ้าแกยังไม่เห็นหัวพ่อแบบนี้ ระวังนังผู้หญิงของแกจะตกอับไม่มีงานให้ทำ!” ธเนศประกาศกร้าว มองบุตรชายแววตาดุดัน“เรื่องนี้เรศไม่เกี่ยว เรศไม่ได้ขอให้ผมไปหา ผมไปหาเรศเอง!” เขาอธิบายเสียงเครียด“หุบปกาของแกซะธัช ไม่ต้องมาขึ้นเสียงเถียงแทนผู้หญิงของแก สิ่งที่แกควรทำคือการเลิกกับแม่นั่นเสีย!”ธัชพลขบกรามแน่น พยายามข่มอารมณ์ตนเองเอาไว้ ทำไมพ่อไม่ฟังเหตุผลกันบ้าง เขารักพรรณเรศ พ่อรู้แก่ใจเหตุใดยังบังคับให้แต่งงานกับพิมพ์จันทร์ ผู้หญิงคนนี้เป็นน้องสาวของคนที่เขารัก พ่อทำแบบนี้ได้ยังไงกัน“เรศไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะพ่อ เราสองคนรักกัน ทำไมพ่อต้องบังคับให้ผมเลิกกับเรศด้วย ผมโตแล้ว เมื่อไหร่พ่อจะเข้าใจเราสองคนสักที!”คนเป็นพ่อขบกรามแน่น หลงจนน่ามืดตามัว“สักวันฉันจะกระชากหน้ากากผู้หญิงอย่างพรรณเรศให้แกดู แล้วแกจะได้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้น ม

“จริงๆ นะคะ”“จริงสิครับ”“ถ้าคุณยืนยันแบบนี้ เรศก็เบาใจค่ะ”หญิงสาวยิ้มบางๆ แล้วซบใบหน้ากับอกกว้าง ธัชพลช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขนแล้ววางบนเตียงกว้าง“นอนรอผมที่นี่นะ คืนนี้ผมจะกอดคุณทั้งคืนแล้ว เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อน” เขาบอกแล้วผละห่างออกไปเห็นเขาหายเข้าห้องน้ำ คนตัวเล็กลุกนั่งแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ร่างกายร้อนผ่าว เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เธอรู้ดีว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้น ธัชหลงเธอขนาดนี้ มีหรือจะปล่อยให้เธอถูกพ่อตัวเองดูแคลนเสียงรถยนต์จอดเทียบ เจ้าของบ้านวางแก้วกาแฟขมวดคิ้ว ไม่นานนักเห็นสุรชัยเดินเข้ามา แล้วหยุดยืนตรงหน้าเขา สีหน้าลูกน้องดูเคร่งเครียด ทำเอาธเนศต้องขบกราม สิ่งที่ทำให้เขาเดือดดาลได้มากที่สุด คือการที่ลูกชายโง่เง่าไม่รู้อะไรเลย“ใครมา!”“คุณธัชครับ”“มากับใคร!”“เอ่อ...” สุรชัยอึกอัก ไม่กล้าเอ่ยปากธัชพลจับมือคนรักเข้ามา แล้วมาหยุดยืนตรงหน้าบิดา พรรณเรศยกมือกระพุ่มไหว้ในทันที สุรชัยยังไม่ทันได้ตอบคำถามเลยเดินเลี่ยงออกมาเพื่อให้เจ้านายได้จัดการปัญหา ธเนศไม่ได้รับไหว้ กวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าของแฟนลูกชาย แล้วยิ้มเหยียด“แกมีอะไรถึงได้พาแฟนแกมาที่นี่ เพราะฉันจำได้ว่าสั่งห้

คนถูกย้อนชะงัก สีหน้าเครียดขึ้นทันที พยายามบิดเรียวแขนให้พ้นการเกาะกุม“อย่ามาล้อเล่นกับฉันนะ!”“เรื่องเมื่อคืนเราไม่ได้ล้อเล่น คุณกับผมเรานอนด้วยกันจริง!”ผิวแก้มคนฟังแดงจัด เรื่องนี้จะถูกแพร่งพรายไม่ได้เด็ดขาด ลำพังพ่อคนรักก็เกลียดเธออยู่แล้ว ถ้าเกิดเรื่องนี้แดงขึ้นมา ตาแก่นั้นคงเป่าหูธัชให้เลิกรากับเธอแน่ คนสวยเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายแววตาจริงจัง ต้องจบทุกอย่างตรงนี้“ฟังนะคุณพลรบ ฉันมีคนรักแล้ว และฉันก็รักเขามาก เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ คุณเข้าใจหรือยัง!”“ลูกชายของเศรษฐีใหญ่ธเนศนะเหรอ หนุ่มเนื้อหอมสาวๆ รุมตอม คุณก็คงเป็นหนึ่งในนั้นสินะ” เขาเยาะคนถูกเยาะตวัดสายตามอง “ฉันไม่เหมือนคนอื่น ธัชยกย่องฉัน!”“ยกย่องทำไมป่านนี้คุณถึงไม่ได้ออกหน้าออกตาว่าเป็นว่าที่สะใภ้ของตระกูลกันเล่า” พลรบหัวเราะในลำคอ ทำเอาคนฟังไม่สบอารมณ์หญิงสาวกัดฟันแน่น เก็บความเจ็บช้ำไว้ในอก“จะยกย่องหรือไม่ มันก็เป็นเรื่องของฉัน คุณไม่เกี่ยว ปล่อยฉันได้แล้ว!”เขายอมปล่อยเรียวแขนเป็นอิสระ อย่างไรเสียพรรณเรศไม่มีทางพ้นเงื้อมมือของเขาไปได้แน่ ตระกูลจีรวัตรสถิตย์ใช่จะยอมรับสะใภ้ง่ายๆ คนอย่างพรรณเรศไม่เหมาะกับตระกูลนี้หรอ

เขากอดอกทอดสายตามองเพื่อน“ฉันรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ถึงปากนายจะบอกว่าพี่น้อง แต่ความจริงลึกๆ แล้วใครจะรู้จริงไหม”“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!” พิชัยกัดฟันกรอดชักสีหน้าไม่พอใจคนพูดยกมือ แล้วหัวเราะในลำคอ“ฉันไม่พูดล่ะ”เจ้าของบ้านระบายลมหายใจด้วยความขุ่นเคือง หากเจ้าสาวของธัชพลไม่ใช่ยัยเรศแล้ว แต่กลายเป็นยัยพิมพ์แทน ปัญหาที่ตามมามันคงใหญ่หลวงมากแน่ๆ เขาไม่อยากให้พี่น้องต้องบาดหมาง แต่เพื่อนก็ยังยืนยันว่าต้องการยัยพิมพ์ไปเป็นสะใภ้ เขารู้เหตุผลของเพื่อนดีว่าต้องการอะไรจากตัวลูกสาว“เรศก็เป็นลูกสาวฉันเหมือนกัน ทำไมต้องเป็นยัยพิมพ์ด้วย!” เขาถามเสียงสั่น“นายน่าจะรู้ดีกว่าใคร ว่าทำไมฉันเลือกหนูพิมพ์เป็นสะใภ้ ทั้งที่ลูกชายฉันรักพรรณเรศนักหนา”“นายทำแบบนี้ มันทำให้ฉันลำบากใจมากรู้บ้างไหม แล้วฉันจะอธิบายกับยัยเรศยังไง!”“เดิมทีลูกสาวนายรู้แก่ใจว่าฉันไม่ยอมรับ ถ้าหากมันจะมีอะไรเปลี่ยนไป พรรณเรศควรเป็นคนที่รู้ตัวเองดีที่สุดว่าทำไม!”พิชัยนิ่งเงียบขบกรามแน่น ไม่รู้ควรทำเช่นไรกับเรื่องนี้ดี ยัยพิมพ์เป็นผู้หญิงหัวสมัยใหม่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ยุ่งแต่กับงาน เพศตรงข้ามมายุ่งก็เอาใคร แล้วถ้าหากบังคับให้แต่งงาน ต

พิมพ์จันทร์เปิดประตูออกจากห้องนอน จังหวะเดียวกับที่อีกห้องกำลังอ้าออก สองคนเผชิญหน้ากัน หญิงสาวชะงักก่อนยิ้มบางๆ ไม่คิดว่าจะเจอหน้ากันในตอนนี้“จะไปทำงานเหรอ?” พรรณเรศทักน้องสาว วันนี้มีเรื่องดีๆ เลยทำให้เธอรู้สึกอยากพูดดีกับน้องบ้าง“ค่ะ”“เดินทางดีๆ ล่ะ”พิมพ์จันทร์แปลกใจ แต่กลับรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก ที่พี่สาวยอมพูดดีด้วย“ขอบคุณค่ะ พิมพ์ไปก่อนนะคะ”ร่างบางสาวเท้าลงบันได เห็นบิดายืนรออยู่ วันนี้เธอจะอยู่ทำงานที่บริษัทจนมืดค่ำเพราะไม่ต้องการพบหน้าใคร“วันนี้หยุดงานไม่ได้เลยเหรอ พิมพ์ควรอยู่ที่บ้านนะ” คนเป็นพ่อพยายามเกลี่ยกล่อม“เรื่องนี้พิมพ์ไม่ขอยุ่งค่ะ อีกอย่างพี่เรศเองก็คาดหวังเรื่องที่แขกจะมาในวันนี้ พิมพ์เห็นพี่ตื่นแต่เช้าเลยล่ะค่ะพ่อ”สีหน้าพิชัยไม่สู้ดีนัก “พิมพ์... พ่อจำเป็นนะลูก พิมพ์ต้องเข้าใจพ่อนะ”“พิมพ์เข้าใจพ่อค่ะ แต่พิมพ์ทำตามความต้องการของพ่อไม่ได้ พ่อเองก็ควรเข้าใจพิมพ์ด้วยนะคะ พิมพ์ขอตัวไปทำงานก่อน” พิมพ์จันทร์ตัดบท แล้วเดินออกมานอกบ้าน สตาร์ทรถขับออกไปทันทีเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอด ทำเอาพิชัยแทบตั้งตัวไม่ติด รีบต้อนรับแขกแล้วพาเดินเข้าด้านใน พรรณเรศยิ้มกว้างท