All Chapters of ต้องกลรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เธอเลือกเมินใส่ แล้วบอกเส้นทางรถแท็กซี่ จนกระทั่งรถจอดเทียบหน้าบริษัท หญิงสาวก้าวลงแล้วเร่งฝีเท้าไปยังห้องประธาน พนักงานต่างจ้องมองสีหน้าตื่นเต้น ระคนแปลกใจกับการปรากฏตัวของเจ้านายคนเก่าซึ่งหายหน้าหายตาไปหลายปีหญิงสาวเปิดห้องทำงานของพ่อสามีแล้วก้าวเข้าด้านใน โดยมีคนตัวใหญ่ตามมาติดๆ เธอหงุดหงิดจนกระทั่งหันหลังกลับมาเพื่อเผชิญหน้า แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดร่างบาง เธอชะงักผงะถอยหลังจนแทบล้มดีที่ถูกเขารวบเอวบางเพื่อประคองเอาไว้ มือบางยกขึ้นผลักดันอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ แต่ธัชพลกลับไม่พอใจที่ถูกทำเหมือนตัวเชื้อโรค เลยโอบรัดเอวบางกระชากเข้ามาหาตนเองแล้วยิ้มยียวน“นี่คุณ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่ที่ไหน!” เธอร้องบอก สีหน้าตระหนก“ทำไมผมจะไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน”“แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะคุณธัช!”“ก็ผมพอใจ”คนฟังกัดฟันแน่น ตั้งแต่กลับมาทำไมเขาถึงได้ทำตัววุ่นวายกับเธอนัก หรือต้องการกลั่นแกล้งกัน“ปล่อยฉันนะคุณธัช คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!” เธอบอกเสียงแข็ง แล้วพยายามขัดขืนดิ้นรนทว่าคนตัวใหญ่กลับไม่ฟังเสียง กอดรัดร่างบางแน่นขึ้นอีก ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งท

เที่ยงคืนพิมพ์จันทร์ทอดสายตามองคฤหาสน์หลังใหญ่ แล้วถอนหายใจออกมา ก่อนเดินเข้าสู่ด้านในที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟด้านนอกส่องสว่าง เธอมาหยุดยืนหน้าห้องตัวเอง แล้วเปิดประตูเข้าข้างใน วางกระเป๋า เปิดไฟ แล้วปลดกระดุมเสื้อด้วยความเหนื่อยอ่อน สาบเสื้อแยกออกจากกัน ร่างบางหันมาทางเตียงกว้างดวงตาเรียวสวยเบิกกว้าง“คุณธัช!” เธอร้องลั่น รีบดึงสาบเสื้อปกปิดร่างกายตนเองเขายิ้มเย็น แล้วเลิ่กคิ้วมองคนตรงหน้า“ทำไมกลับดึก!”“คุณเข้ามาทำไม ออกไปเลยนะ!” หญิงสาวร้อง สีหน้าซีดเผือด“ผัวเข้าห้องเมียผิดตรงไหน ความจริงเราต้องนอนด้วยกัน ด้วยซ้ำไป” เขาย้อนเจ้าของห้องหวั่นวิตก เธอพยายามรักษาระยะห่าง มือบางกำสาบเสื้อไว้แน่น อย่างไรเสียต้องเอาตัวเองออกจากสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้เสียก่อน“ฉันขอร้องคุณดีๆ คุณธัช ฉันไม่เคยต้องการสร้างปัญหาให้คุณ ต่อให้คุณจะเกลียดฉันแค่ไหน คุณก็ไม่ควรทำแบบนี้!”เขายิ้มเย็น แล้วหัวเราะในลำคอ“ผมทำอะไร ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยพิมพ์!”คนฟังกัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามไม่หยุด เพราะกลัวจะถูกลวนลามเหมือนที่ผ่านมา“ถ้าอย่างนั้นคุณเข้ามาทำไม ต้องการอะไร!”เขาชะงัก แล้วครุ่นคิด“ผมมีเรื่องอยาก

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เจ้าของเครื่องหลุบตามองแววตาว่างเปล่า ก่อนตัดสินใจกดรับสาย“ค่ะพ่อ มีธุระอะไรถึงโทรมาคะ” เธอกรอกเสียงเย็นปลายสายอึกอัก รับรู้ถึงน้ำเสียง“พ่อมีเรื่องอยากบอกให้พิมพ์รู้”“เรื่องอะไรพ่อรีบบอกมาได้เลยค่ะ พิมพ์ต้องเคลียร์งานต่อค่ะ”พิชัยเข้าใจดีว่าลูกสาวคิดเช่นไร ดึกดื่นขนาดนี้ยังทำงานอีก มันทำพให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้“พักผ่อนบ้างนะลูก อย่าโหมงานมาก เดี๋ยวจะป่วยเอา”“พิมพ์ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะพ่อ”คนเป็นพ่อระบายลมหายใจ“ถึงยังไงพ่อก็เป็นห่วงพิมพ์”หญิงสาวเม้มริมฝีปาก รู้สึกน้อยใจ มาห่วงอะไรเอาป่านนี้ ตอนขอร้องให้เธอแต่งงานไม่คิดห่วงบ้างหรือไร ว่าเธอจะถูกคนอื่นตราหน้าว่ายังไง“พ่อพูดธุระของพ่อมาดีกว่าค่ะ” คนเป็นลูกตัดบทพิชัยอึกอัก แต่จำต้องบอกความจริงกับบุตรสาวเอาไว้“พี่เรศ กลับมาแล้วนะพิมพ์”หญิงสาวชะงักนิ่งงัน ในอกอึดอัดขึ้นมา มันคงใกล้ถึงเวลาที่เธอต้องถอยห่างออกมา เพื่อให้จบปัญหาที่คาราคาซังมาหลายปีเสียที“ค่ะ”“พิมพ์ไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะไม่ให้เรศไปยุ่งกับทางนั้นหรอก”“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ พี่เรศจะทำอะไรก็ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ พิมพ์ไม่ได้รู้สึกอะไร” หญิงสาวตอบตามจริง เพรา

เสียงประตูรั้วเหล็กอัลลอยด์เปิดออก รถเคลื่อนเข้าสู่ด้านใน พิมพ์จันทร์เม้มริมฝีปากแน่น ก้าวออกมายืนด้านหน้า ในขณะที่สามีเดินลงมาจากชั้นบนขมวดคิ้วมองสีหน้าเรียบนิ่ง เจ้าของรถเปิดประตูลงมาพร้อมบุตรสาว และเด็กชายอายุราวสามขวบ พิมพ์จันทร์ยกมือกระพุ่มไหว้“สวัสดีค่ะพ่อ” เธอบอกเสียงแผ่ว แล้วมองเลยไปยังผู้หญิงอีกคน ที่ยังคงความสวยไม่สร่าง “พิมพ์สบายดีไหม”“สบายดีค่ะ” เธอตอบรับพรรณเรศก้าวเข้ามาพร้อมบุตรชาย“แล้วนี่ธัชไปไหนเสียล่ะ” เธอถามหา แล้วชะเง้อมองด้านใน“อยู่ด้านใน”พรรณเรศยิ้มเหยียดแล้วก้าวเข้าด้านในอย่างถือวิสาสะ ก่อนสองเท้าจะหยุดชะงักจ้องมองชายหนุ่มหน้าตาคมคาย อดีตเคยเป็นคนรักเก่าแววตาทอประกาย นึกไม่ถึงว่าผ่านไปแค่สี่ปี เขาจะหล่อเหลาได้ถึงเพียงนี้“ธัช..” พรรณเรศเรียกชื่อราวกับละเมอธัชพลขมวดคิ้วแววตาเยือกเย็น ไม่คิดว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอดีตคนรักเร็วขนาดนี้ มองผ่านพรรณเรศไปเห็นภรรยากับพ่อของเธอเดินตามมาสมทบ“สวัสดีครับคุณพ่อ” ธัชพลยกมือกระพุ่มไหว้“สวัสดีธัช” เขารับไหว้“ไปนั่งข้างในกันก่อนเถอะค่ะ” พิมพ์จันทร์บอกแล้วเดินนำชายหนุ่มเดินเข้าห้องรับรอง แล้วหย่อนกายลง พรรณเรศสบโอกาสรีบห

ประตูห้องนอนเปิดออก ดวงตาสองคู่สบกัน พิมพ์จันทร์เลือกเบือนหน้าหนี แล้วเดินลงบันได โดยมีเขาคอยติดตามไม่ห่าง ธเนศเหลือบมองทั้งสองคน ก่อนหยุดสายตาที่สะใภ้คนโปรด เห็นการแต่งกายเช่นนี้ ดูท่าแล้ว พิมพ์จันทร์คงไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวในวันนี้“หนูพิมพ์ วันนี้หยุดงานสักวันดีกว่าไหม” ชายชราเอ่ยปาก แล้วเลื่อนรถเข็นไฟฟ้ามาหยุดตรงหน้า หญิงสาวชะงักสีหน้าเผือดลง“พิมพ์ไปทำงานดีกว่าค่ะ” ความจริง เธอควรหายไปตั้งแต่เช้า แต่เพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ ครุ่นคิดเรื่องหลายเรื่อง จนทำให้ตื่นสาย“แต่พิมพ์คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของธัช เรื่องนี้พ่อว่าพิมพ์ควรต้องรู้เอาไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พิมพ์ก็คือลูกสะใภ้ของพ่อ!”เธอไม่ได้อยากเป็นสะใภ้ของที่นี่ตั้งแต่แรก คนที่อยากคือพี่เรศต่างหาก เพราะเหตุนี้ไงเล่า ถึงได้ทุกข์ทรมานกันอยู่แบบนี้ ที่สำคัญ ตนต้องการเลี่ยงไม่พบหน้าพี่สาว ให้ต้องกระทบกระทั่งกันอีก เธอเบื่อที่ต้องฟังคำพูดเหล่านั้น“ให้พิมพ์รอฟังที่บ้านดีกว่านะคะ เพราะยังไงก็ต้องรอผลอีกหลายวันอยู่แล้ว” เธอหาเหตุผลเพื่อหลีกเลี่ยงธเนศสบตา ถ้าหากพิมพ์จันทร์ยอมอ่อนลงมากกว่านี้คงดีไม่น้อย ลูกชายของเขาก็ดูเ