All Chapters of ต้องกลรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ประตูห้องพักฟื้นเปิดออก รถเข็นถูกดันเข้ามา ธเนศจ้องมองมายังทุกคน พรรณเรศสีหน้าตื่นตระหนก ทำไมตาแก่นี้ถึงฟื้นมา ได้ข่าวว่าอยู่ห้องไอซียูไม่ใช่หรือไงกัน“เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงยอมรับลูกของผู้หญิงสารเลวไม่ได้!” ธเนศประกาศลั่นพรรณเรศกัดริมฝีปากแน่น “ตอนนี้ฉันก็ไม่อยากให้คนอย่างแกมายอมรับหรอก”“ไม่ต้องห่วง นอกจากฉันจะไม่ยอมรับผู้หญิงอย่างเธอ ฉันจะพ่วงด้วยการเอาเธอเข้าคุกด้วย!”“ธเนศฉันขอร้อง!”“แกมีหน้ามาขอร้องฉันด้วยเหรอพิชัย ในเมื่อเมียแกก็ทำร้ายเมียฉันจนตาย แถมลูกสาวแกก็ยังจะฆ่าฉันด้วย!”พิชัยชะงักมองบุตรสาวอย่างไม่เชื่อสายตา“หมายความว่ายังไงยัยเรศ” เขาถามบุตรสาวพรรณเรศหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้ลงมือทำอะไรแม้แต่น้อย คนที่ทำคือราเมศร์ต่างหาก“เรศไม่ได้ทำอะไร คนที่ทำไม่ใช่เรศสักหน่อย!” หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง“เธอจงใจทำเรื่องเลวร้ายทุกอย่าง ทั้งซื้อตัววิชุดาเพื่อทำลายงานของบริษัทฉัน วางแผนกับคู่แข่งทางธุรกิจบริษัทฉัน คิดอยากให้พ่อฉันตาย วางยาลูกตัวเอง ผลักพ่อตกบันได ที่สำคัญเธอคิดฆ่าพ่อฉัน!” ธัชพลตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ฉัน!”“พิมพ์จะทำตามความต้องการของพ่อ พิมพ์จะอภัยให้พี่เรศ

กระเป๋าถูกขนออกจากบ้าน ธัชพลยืนมองด้วยความอาลัย รถเคลื่อนลับหายจากสายตา ชายหนุ่มเดินกลับเข้าด้านใน คนในรถยกมือปาดน้ำตา เธอรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไร เธอก็รู้สึกเหมือนกัน แต่ตอนนี้อยากพักวางเรื่องทุกอย่างลงก่อน เธอกลับมายังบ้านหลังจากที่ใครคนหนึ่งติดต่อมาเด็กชายวิ่งเข้าหาน้า แล้วโอบกอดไว้แน่นทันทีที่เห็นหน้า พิชัยก้าวเข้ามามองบุตรสาวแล้วยิ้มอ่อนโยน“จะไปแล้วเหรอพิมพ์”“ค่ะคุณพ่อ พอดีพิมพ์มีเรื่องอยากให้พ่อได้รับรู้สักหน่อยน่ะค่ะ”“เรื่องอะไรงั้นเหรอ”รถอีกคันเคลื่อนมาจอดเทียบ พลรบลงจากรถ ดวงตาคมทอดมองบุตรชาย น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาเดินเข้ามาแล้วโอบกอดเด็กน้อยไว้แน่น“คุณพลรบคือพ่อของสกายค่ะ”พลรบอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน แล้วลุกยืน“ผมกลับมาทำงานที่ไทยแล้ว ความจริงผมอยากเลี้ยงเขาเอง แต่ผมไม่มีเวลามากพอ ผมขอฝากสกายไว้ด้วยนะครับ ผมจะมาเยี่ยมเขาทุกครั้งที่มีเวลาว่าง”พิชัยยิ้มกว้าง “ได้สิ”พิมพ์จันทร์ยิ้มอ่อนโยน โล่งใจที่จัดการปัญหาทุกอย่างได้“ถ้าอย่างนั้นพิมพ์ไปก่อนนะคะพ่อ เดี๋ยวขึ้นเครื่องไม่ทัน”“จ้ะลูก โชคดีนะ”หญิงสาวยกมือกระพุ่มไหว้ แล้วขึ้นรถเพื่อเดินทางไปยังสนามบิน ระหว่างเส้นทางหัวสมองมันช่าง

หย่อนกายลงบนโซฟา ในห้องนั่งเล่น ทุกคนร่วมวงสนทนา พิมพ์จันทร์อยากนำของฝากจากกระเป๋าออกมา แต่บิดาสามี กลับมีท่าทางห่วงใยเสียมากกว่า น้ำตาท่านเอ่อคลอ ราวกับจะร้องไห้ออกมา“พ่อดีใจมาก ที่พิมพ์กลับมา”“คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ พิมพ์จะไม่ไปไหนอีกแล้วล่ะค่ะ” เธอบอก เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ“อย่าไปไหนอีกนะพิมพ์ พ่อเป็นห่วงธัช เป็นห่วงบริษัท ถ้ามีพิมพ์ช่วยอีกแรง พ่อคงเบาแรงไปเยอะเลย“ค่ะ”พูดคุยกันได้สักพัก พิมพ์จันทร์ขอตัวขึ้นห้อง เพราะตนเองเหนื่อยกับการเดินทาง มีอาการอ่อนเพลียเล็กน้อย ถึงเตียงหย่อนกายลงไม่วายคนตัวใหญ่รีบเข้ามานั่งเคียงข้าง เธอผลักออก“อย่าเชียวนะคะ!”“ห้ามผมรู้เหรอว่า ผมคิดอะไรอยู่”“รู้ค่ะ!”“ผมอาจไม่ได้คิดแบบนั้นก็ได้นี่” เขายิ้มกรุ่มกริ่ม“ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าคิดหรือไม่ แต่ว่า... ฉันขอห้ามไว้ก่อนค่ะ” เธอช้อนสายตามอง “ฉันเหนื่อยมากแล้วค่ะ อยากพักผ่อน”เขายักไหล่ “ก็ได้ครับ”ชายหนุ่มนอนลงบนเตียงทันที ทำเอาเจ้าของเตียงชะงัก“ทำไมนอนที่นี่ล่ะคะ!”“ทำไมผมจะนอนไม่ได้ล่ะ ห้องเมียผมนี่ ต่อจากนี้ผมจะนอนที่นี่!”“ไม่ได้ค่ะ”“ทำไมล่ะครับ”“แต่ว่าเราสองคน...”“อย่าลืมนะพิมพ์ เราไม่ใช่สามีภ

พรรณเรศกำมือแน่น แววตาแข็งกร้าว จนพลรบสังเกตเห็น“ผมว่าคุณอย่าไปยุ่งกับน้องและคนรักเก่าคุณดีกว่านะ คุณควรปล่อยวางได้แล้ว ธัชพลไม่ได้รักคุณแล้ว เขารักน้องสาวคุณ คุณควรคิดว่าจากนี้จะทำอะไรดีกว่า เพราะถ้าคุณยังไม่กลับตัว คุณก็ต้องกลับเข้าไปในคุกอีก คุณต้องการแบบนั้นเหรอ!”เธอตวัดสายตามองไม่พอใจ “ฉันรู้แล้ว คุณไม่ต้องย้ำหรอก!”สังเกตเห็นตั้งนานแล้ว ธัชมองน้องสาวต่างสายเลือดเปลี่ยนไปจากเดิม แววตาไม่ได้แสดงความรังเกียจ แต่มันเต็มไปด้วยความประทับใจ แม้แต่เจ้าตัวเอง ยังไม่รู้ตัวเลย“รู้แล้วก็ดี ทุกคนจะได้สบายใจ”ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แล้วมองนอกหน้าต่างรถ จนกระทั่งรถจอดเทียบหน้าบ้าน พรรณเรศมองบ้านหลังใหญ่ สีหน้าเครียด เห็นเด็กชายวิ่งออกมาท่าทางยินดี พลรบเปิดประตูลงจากรถ เด็กน้อยกระโจนเข้าหา เขาอุ้มร่างเล็กเหนือพื้นแล้วหอมแก้มด้วยความยินดี ไม่นานนักชายชราถือไม้เท้ายันพื้น เดินเข้ามาอีกคน ชะเง้อมองหาใครบางคนพลรบส่งสายตาให้รู้ พิชัยพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ และเฝ้ารอให้บุตรสาวออกมาเจอหน้ากัน พรรณเรศชั่งใจพักใหญ่ ก่อนเปิดประตูออกมา แล้วเดินมาหยุดยืนตรงหน้าบิดา“พ่อ...”คนเป็นพ่อน้ำตาคลอ“กินอะไรมาหรือยั

สีหน้าคนถูกถามหม่นลง เม้มริมฝีปาก งานที่เธอได้ทำตอนนี้ เพราะพิมพ์จันทร์ช่วยงั้นเหรอ ไม่เคยต้องการความช่วยเหลือจากน้องสาวเลยสักนิด“งานนี้พิมพ์ให้มาเหรอคะ แล้วพิมพ์รู้ด้วยใช่ไหมคะว่าเรศมาทำงานกับคุณ!”คิ้วเข้มขมวด “เรศ งานนี้ผมรับมานานแล้วครับ”“แล้วทำไมต้องรายงานพิมพ์ครับ”“มันเป็นงานของพิมพ์ก็จริง แต่ผมรับไว้ก่อนคุณออกมาจากเรือนจำอีกครับ” เขาอธิบาย“คุณไม่เห็นจำเป็นต้องให้เรศมาทำงานนี้เลยค่ะ!”“ทำไมล่ะเรศ ถ้าคุณตัดใจได้แล้ว ไม่ว่างานไหน คุณก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ!”“แต่เรศไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพิมพ์อีก!” พรรณเรศสวนกลับมาทันควัน แววตาปวดร้าว“ทำไม?”คนถูกย้อนถามกัดริมฝีปาก ไม่อยากตอบ ในอกมันยังขุ่นเคืองในตัวน้องสาวอยู่“หรือคุณยังโกรธ ยังเกลียดพิมพ์!”“ถ้าใช่แล้วทำไม เรศผิดเหรอที่ยังเกลียดพิมพ์!”เขาส่ายหน้า “ไม่ผิด คุณอยากเกลียด หรือคิดยังไง รู้สึกยังไง มันก็ไม่ผิด เพราะนั้นคือความรู้สึกของคุณ!”“ถ้างั้นเรศขอถอนตัวจากงาน เรศไม่อยากทำงานนี้!” เธอบอกแล้วหันหนี“คุณยังทำใจไม่ได้เรื่องธัชพลใช่ไหม!” พลรบตะโกนถาม ในอกสั่นไหวมือคนฟังกำแน่น เลือกเดินหนีแทนตอบ เธอไม่รู้หรอกว่ารู้สึกยังไงกันแน่เรื่อง