Semua Bab Again เดิมพันเสน่หา(ยัดเยียด): Bab 11 - Bab 20

ปริ้นเซสผับ" เป็นไรวะหน้าอย่างกับตูด " จัสตินเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นเพื่อนอย่างเวียร์เอาแต่นั่งค้อนลมค้อนฟ้าไม่หยุด" เออนั่นดิ ตั้งแต่มึงเข้ามากูยังไม่เห็นมึงเรียกสาวคนไหนมาเลยนะเว้ยอารมณ์ไม่ดีหรอวะ " ฟิวส์รีบถามเสริมขึ้นมาทันที วันนี้ไอ้เวียร์มันไม่ขี้เล่นเลยสักนิด" เปล่า กูแค่เครียดๆน่ะสงสัยไม่ได้ปลดปล่อย " เวียร์ตอบแบบขอไปที จะให้เขาบอกได้อย่างไรว่าหงุดหงิดแม่เลขาสาวตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว" วันนี้นัดน้องมีนนางแบบคนสวยไว้ไม่ใช่หรอวะ น้องยังมาไม่ถึงหรอ " เกรทเป็นคนถามขึ้นมาเพราะนางแบบคนนี้สวยมากเขาเองยังใจจดใจจ่อที่จะได้เจอเธอเลย" กูแคนเซิลไปแล้ว "" ห๊ะ! / อะไรน! / หึ้ม? " เพื่อนรักทั้งสามคนต่างอุทานออกมาอย่างตกใจพร้อมๆกัน นี่คือครั้งแรกเลยนะที่ไอ้เพื่อนตัวดีของเขาเทนัดสาวสวยระดับแนวหน้าแบบนี้" อะไรวะ กูอุตส่าห์ตั้งตารอจะเจอน้องมีนนางแบบสาวดาวรุ่งที่กำลังมาแรงเลยนะเว้ย " เกรทรีบถามในทันที เขาเล็งเธอไว้ตั้งนานแล้วแต่สาวสวยคนนี้กลับไม่ยอมรับนัดเขาออกมากินข้าวด้วยกันสักที" นั่นดิ ร้อยวันพันปีกูไม่เห็นมึงปฏิเสธใครแล้วไหนบอกว่าอยากปลดปล่อย "จัสตินเอ่ยเสริมในทั

พิมพ์รู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกหลังจากที่โดนเขาบดจูบอย่างไม่บันยะบันยัง หัวใจดวงน้อยๆเต้นถี่แรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่มันแปลกอยู่ตรงที่ทำไมนะทำไมเธอถึงไม่รู้สึกรังเกียจกับการกระทำของเขาเลยสักนิด ร่างกายของเธอทำไมถึงคล้อยตามเขาอยู่เรื่อยไป เวียร์ที่เอาแต่ตะโบมจูบกลีบปากของคนตัวเล็ก เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ปกติเขาให้สิทธิ์ผู้หญิงในการเลือกเสมอว่าอยากมีความสุขกับเขาหรือเปล่าแต่กับเธอเขากลับไม่ทำแบบนั้น เขาบังคับให้เธอทำอย่างที่เขาต้องการและแหกกฎของตัวเองโดยการที่กลับมากินเธอซ้ำอีกรอบ ที่เขาไม่อยากกลับมากินใครซ้ำๆก็เป็นเพราะว่าไม่อยากเจริญรอยตามพี่ชายเพราะสุดท้ายก็มีแต่เรื่องชวนปวดหัวแต่กับเธอคนนี้กลับแตกต่างออกไปเขาอยากกินเธอซ้ำๆ ตัวเธอช่างหอมหวานไม่เหมือนใครเลยจริงๆ เวียร์พลิกตัวของพิมพ์ให้อยู่ใต้ร่างของตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถอดเสื้อคลุมของเธอออกอย่างง่ายดาย คงเหลือไว้แค่ชุดนอนลายน่ารักแต่แสนเซ็กซี่ของเธอ เวียร์ลูบไล้ไปตามเอวคอดกิ่วของเธอแล้วเลื่อนต่ำลงมาจนถึงขอบกางเกงนอนตัวสั้นพร้อมกับสอดมือเข้าไปหวังหยอกล้อกับกุ

เมื่อถึงเวลาประชุมวิชยุตม์เมื่ออยู่ในโหมดที่จริงจังก็ทำเอาพิมพ์ถึงกับลอบถอนหายใจหลายครั้ง เขาดูจริงจังและตั้งใจกับโปรเจคนี้มากจริงๆ" โปรเจคนี้เราต้องทำออกมาให้ดีที่สุดผมต้องการได้โปรเจคนี้มาครอบครอง และถ้าพวกเราทำได้โบนัสสิ้นปีนี้ผมจะเพิ่มให้อีกเป็นเท่าตัว " วิชยุตม์ใช้กลยุทธ์ในการกระตุ้นพนักงานแบบนี้เสมอเมื่อเจอกับโปรเจคใหญ่ๆ เพราะมันเป็นแรงจูงใจทำให้พนักงานของเขามีกำลังใจทำงานมากขึ้น" คุณเวียร์จะลงไปสำรวจพื้นที่ด้วยตัวเองไหมครับ เวลาที่เราเสนองบประมาณและโครงการเข้าไปเราอาจจะมีโอกาสชนะมากขึ้น ผมได้ยินว่ามีเจ้าใหญ่หลายเจ้าที่ยื่นซองประมูลกับโครงการนี้ " ผู้จัดการฝ่ายการตลาดพูดขึ้นมาหลังจากที่เขาได้ยินวงในพูดกันมาปากต่อปากว่าโครงการนี้หากใครได้ไปครอบครองและทำออกมาดีหุ้นในบริษัทต้องเติบโตอย่างมหาศาลแน่นอน" แน่นอนครับหลังจากที่ทำแผนโครงการคร่าวๆผมจะลงพื้นที่ไปกับเลขาและจะสำรวจพื้นที่และโครงสร้างด้วยตัวเองครับ " วิชยุตม์เอ่ยออกมาทันทีเมื่อถูกถามถึงประเด็นนี้เขาไม่ใช่คนประเภทเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทุกแผนงานเขามักจะลงไปทำด้วยตัวเองเสมอ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมบริษัทของเขาแ

พิมพ์ที่มองซ้ายมองขวาในตอนนี้ไม่มีใครหลงเหลืออยู่แล้วสักคน เธอนั่งรอจนตอนนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว คนกลับกันไปตั้งแต่ 5 โมงครึ่งแต่เธออยากแน่ใจจึงนั่งรอเงียบๆคนเดียวแบบนี้ เมื่อคิดว่าทางสะดวกแล้วเธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ห้องของวิชยุตม์แล้วรีบผลักประตูเข้าไปทันทีและไม่ลืมที่จะล็อคกลอนเอาไว้อย่างแน่นหนาในขณะที่เธอกำลังจะทำบางอย่างที่สำคัญ ร่างเล็กเปิดคอมพิวเตอร์ของเขาอย่างรวดเร็วซึ่งแต่ละวินาทีที่หน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังประมวลผลหัวใจของเธอมันก็เต้นแรงสั่นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาอยู่แล้ว เธอได้แต่ภาวนาในใจให้ภารกิจนี้เสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์ เธอคุยกับเอกอนันต์ตอนกลางวันเกี่ยวกับการเดินทางไปต่างประเทศของเธอกับแม่ เพราะถ้าหากว่าเธอขโมยข้อมูลของวิชยุตม์สำเร็จแล้วเธอคงไม่อาจอยู่ที่ประเทศนี้อีกต่อไปได้ ตอนนี้แม่ของเธอคงถูกย้ายไปที่ต่างประเทศตามคำขอของเธอแล้ว สำหรับพิพิมพ์เธอเป็นห่วงแค่ความปลอดภัยของแม่ ทันทีที่เอกอนันต์ส่งข่าวว่าแม่ของเธอได้รับการส่งตัวไปรักษาที่ต่างประเทศแล้วเธอจึงเลือกที่จะลงมือในวันนี้เพื่อปิดจ๊อบ เมื่อคอมพิวเตอร์เปิดขึ้นมาพิมพ์รีบเสียบแฟลชไดร์ฟพร้อมกับโหลดข้อม

พิมพ์ถึงกับส่ายหน้ากับคำตอบที่ได้รับ แต่ก็ช่างเถอะเธอค่อยไปกินยาทีหลังเอา สิ่งที่เขาได้ไปมันคงทำให้เขาหายโกรธเธอได้บ้าง" พอใจแล้วก็ปล่อยสิคะ พิมพ์จะกลับบ้าน " ร่างเล็กพยายามดิ้นขรุกขรักในอ้อมกอดของเขา ตอนนี้พื้นห้องกลายเป็นสนามรบของทั้งเธอและเขาไปแล้ว" ใครบอกว่าจะปล่อยให้กลับบ้าน " ร่างเล็กถึงกับตกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น ไม่คิดว่าเขาจะไม่ปล่อยเธอจริงๆ แล้วเมื่อกี้ล่ะไม่ได้ช่วยอะไรเลยหรอ" หมายความว่ายังไงคะ คุณจะจับพิมพ์ส่งตำรวจจริงๆหรอ แต่พิมพ์ยังไม่ได้เอาข้อมูลของคุณไปให้ใครเลยนะ "" จริงอยู่ที่เธอยังไม่ได้เอาไปให้ใคร แต่ถ้าฉันไม่มาเจอป่านนี้ข้อมูลสำคัญของบริษัทฉันคงไปถึงมือคู่แข่งไปแล้วหรือไม่จริง เธอเป็นเลขาน่าจะรู้ดีว่ามูลค่าความเสียหายมันมากแค่ไหน ลำพังเธอคนเดียวชดใช้ให้ฉันไม่ได้หรอก " พิมพ์นั่งคิดตามพร้อมกับใบหน้าที่สลดลงอย่างเห็นได้ชัดตอนนี้มันซีดจนแทบไม่มีสีเลือดแล้ว เธอรู้สึกผิดแค่ไหนเขาไม่รู้หรอกยังจะซ้ำเติมกันอยู่นั่น" พิมพ์ขอโทษค่ะถ้าอย่างนั้นคุณก็จะจับพิมพ์ส่งตำรวจได้เลย " พิมพ์บอกออกไปเมื่อเขาไม่สงสารเธอเธอก็ควรรับกรรมในสิ่งที่ตัวเองก่อ เป็นห่วงก็แต่