Semua Bab Again เดิมพันเสน่หา(ยัดเยียด): Bab 21 - Bab 30

" ว่าไงครับพิมพ์ หวังว่าโทรมาคราวนี้คงจะเป็นข่าวดีนะครับ ปิดจ๊อบได้แล้วใช่ไหม " เอกทัศน์ถามออกไปอย่างอารมณ์ดีปกติพิพิมพ์ไม่เคยโทรมาหาเขาเช้าขนาดนี้ ไม่สิ เธอไม่เคยโทรมาเลยมีแค่เขาต่างหากที่ตามเธอไม่เลิกแสดงว่าเรื่องที่เธอโทรมาต้องมีความสำคัญมาก" ค่ะ พิมพ์ได้ไฟล์นั่นมาแล้ว แล้วพิมพ์ก็ส่งเข้าเมลล์ของคุณเรียบร้อยแล้วนะคะ แต่พิมพ์คงไม่ได้ไปหาด้วยตัวเองเพราะกลัวว่าคุณวิชยุตม์จะสงสัยค่ะ " พิพิมพ์ตอบออกไปทั้งที่ตอนนี้เธอยังนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวภายในห้องสุดหรูที่ตอนนี้กลายเป็นกรงขังสำหรับเธอไปแล้ว โดยที่มีวิชยุตม์นั่งฟังบทสนทนาของเธอกับเอกทัศน์อยู่" ว๊าว รู้ไหมครับว่านี่คือข่าวดีที่สุดในรอบปีของผมเลยนะ ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องทำมันสำเร็จ ผมรับรองนะว่าแม่ของคุณจะอยู่ในความปลอดภัย ผมจะรักษาแม่ของคุณให้หายให้เร็วที่สุดคุณเสร็จงานเมื่อไหร่ก็ตามท่านไปได้เลย " เอกทัศน์พูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยทั้งที่ตอนนี้เขาไม่มีแม้กระทั่งตัวประกันอย่างแม่ของพิพิมพ์อีกต่อไปแล้ว แต่เขาก็เลือกที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับพิพิมพ์และให้เธอทำงานนี้ให้กับเขาให้สำเร็จเพราะหลังจากงานประมูลเสร็จสิ้นเขาก็จะไม่ปล่อยเธอ

ทั้งสองคนมาถึงบริษัทได้ทันเวลาพอดิบพอดี พิพิมพ์ทำได้แค่แค่ส่งค้อนวงใหญ่มาให้เขาตลอดทางเท่านั้น เธอนั่งทำวาระการประชุมผ่านคอมพิวเตอร์แบบพกพาของเขาในขณะที่นั่งอยู่ในรถมาตลอดทาง แต่เขาน่ะหรือแวะซื้อกาแฟยี่ห้อดังแล้วจิบภายในรถมาตลอดทางอย่างสบายใจ มันน่าเจ็บใจนัก ดูสภาพเธอตอนนี้สิแขนขาก็แทบไม่มีแรงแล้วเดินยังขาแทบสั่น อีกทั้งเขายังสูบพลังงานจากเธอไปแทบหมดข้าวสักเม็ดยังไม่ตกถึงท้องเธอเลย เมื่อมาถึงบริษัทก็ได้เวลาเข้าประชุมพอดี มื้อเช้าของวันนี้เธอจึงต้องทบไปเป็นมื้อกลางวันแทนแต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นแบบนั้นเมื่อออกมาจากห้องประชุมอีกครั้งก็บ่ายสามเข้าไปแล้วอีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเธอก็ถึงเวลาเลิกงาน ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เธอยังไม่มีเวลาเป็นของตัวเองสักวินาทีแม้กระทั่งออกมาจากห้องประชุมเธอก็ยังต้องสั่งอาหารเดลิเวอรี่มาให้เจ้านายของตัวเองได้อิ่มหนำสำราญในขณะที่ปัทมาก็เข็ญงานกองโตมาวางไว้ตรงหน้าเธออีก" นี่คืออะไร " พิพิมพ์ถามออกไปอย่างสงสัย นี่มันแกล้งกันชัดๆ ในขณะที่ปัทมายกยิ้มมุมปากข้างหนึ่งอย่างพอใจ เธอสังเกตเห็นพฤติกรรมของเจ้านายหนุ่มที่มีต่อผู้ช่วยเลขาคนนี้แปลกไป ปกติพิพิมพ์จะได้เข้าไปกิ

พิพิมพ์ลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าตรู่ของอีกวันก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโตเสียแล้ว เมื่อคืนเขารังแกเธอทั้งๆที่เธอป่วยเขาก็ยังไม่เว้น หื่นไม่เลือกที่ก็ไม่เกินจริง" ไอ้คนใจดำ รังแกแม้กระทั่งคนป่วย " ร่างเล็กก่นด่าเขาออกมาด้วยคิดว่าเขาคงหลับอยู่ไม่น่าจะได้ยินแต่ผิดคาดเมื่อคนตัวโตกลับลืมตาขึ้นมาเสียอย่างนั้น" ใจดำที่ไหนฉันใจดีฉีดยาให้เธอต่างหาก ฉันใจดีขนาดนี้ไม่ขอบคุณหน่อยหรอ " ทันทีที่ประโยคนั้นจบมือหนาก็ยกขึ้นมาแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆเพื่อวัดอุณหภูมิปรากฏว่าอุณหภูมิในร่างกายของเธอปกติแล้ว ในขณะที่พิมพ์ได้แต่ตัวแข็งทื่อด้วยไม่คิดว่าเขาจะตื่นขึ้นมา" ตัวไม่ร้อนหน้าก็ไม่ซีดแล้วแถมปากดีด้วย รอหมอเข้ามาก็คงกลับบ้านได้แล้ว " เวียร์พูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย พร้อมกับทำเป็นไม่สนใจเธออีก เพราะเขาไม่อยากให้เธอคิดว่าเธอสำคัญ" นี่คุณอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณหลอกด่าฉันนะ แต่ก็ช่างเถอะ ว่าแต่เรื่องเมื่อวานคุณจะจัดการยังไงคะ "" ก็เธอไปนอนในห้องน้ำเองไม่ใช่หรอ ต้องการให้ฉันจัดการอะไร ตัวเองไม่ระวังตัวจะโทษใครได้อีก " วิชยุตม์พูดออกไปแบบนั้นเพราะ

เวลาผ่านไปกว่า 1 สัปดาห์จนตอนนี้พิพิมพ์หายดีเป็นปกติแล้ว และเธอกำลังเก็บเสื้อผ้าเพื่อที่จะต้องติดสอยห้อยท้ายไปกับเขา เพราะเขาเอาแต่บังคับให้เธอไปด้วยกลัวว่าเธอจะทำอะไรไม่ดีกับโครงการนั้นของเขา ซึ่งเธอก็บอกไปแล้วว่าเธอไม่กล้าทำอีกแล้วและไม่อยากไปด้วยเพราะทริปนี้มีแค่ครอบครัวของเขา หากเธอไปก็ไปเป็นส่วนเกินอยู่ดีแต่เขาก็ยังไม่ยอมจนสุดท้ายก็ต้องเป็นเธอที่เป็นคนยอมจึงต้องมานั่งเก็บกระเป๋าอยู่ตอนนี้รวมถึงเก็บกระเป๋าให้กับเขาด้วย ตลอดระยะเวลา 1 สัปดาห์ที่ผ่านมาเขามานอนที่ห้องของเธอทุกวันจนเธออดถามเขาไม่ได้ว่าเขาจะมีห้องใหญ่ไว้ทำไมในเมื่อเขามานอนที่ห้องเล็กกับเธอทุกคืนและก็ได้คำตอบจากเขาว่าเขากลัวเธอคิดทำอะไรพิเรนๆที่ทำให้เขาต้องวุ่นวายภายหลัง ซึ่งเหตุผลนั้นมันฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย" เก็บเสื้อผ้าเสร็จหรือยังต้องออกเดินทางกันแล้ว " เวียร์เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกมาเร่งรัดคนตัวเล็กที่กำลังเก็บกระเป๋าอยู่ และพิมพ์ก็ทำเสร็จพอดีบวกกับที่เธอลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้าจึงไม่เป็นภาระให้คนตัวโตต้องรอ" ค่ะ ว่าแต่ทำไมคุณไม่ให้พิมพ์จองตั๋วล่ะคะในเมื่อระยะทางมันตั้งไกล "" ถึงได้บอกให้ออก

พิมพ์พยุงตัวเวียร์มาจนถึงห้องพร้อมกับไวซ์ที่ช่วยพยุงมาอีกแรงเพราะเขาเป็นคนจองโรงแรมนี้เอาไว้จึงอาสาเดินตามขึ้นมาส่งพี่ชายพร้อมกับว่าที่พี่สะใภ้ในอนาคตอย่างแน่นอน" ขอบคุณนะคะคุณไวซ์ที่พาคุณเวียร์มาส่งถึงห้อง พิมพ์คนเดียวคงพามาไม่ถึงไหนแน่ "ร่างเล็กบอกกับกับผู้เป็นน้องชายของเจ้านายเธอพร้อมกับเอ่ยขอบคุณ พี่น้องเขาก็ไม่เห็นจะเมาเหมือนเขาเลยสักคน ดูเขาสิไม่รู้ว่าดื่มหรืออาบกันแน่" อย่าห่วงเลยครับ นี่ก็พี่ชายผมเหมือนกัน แค่ไม่คิดว่าจะกินจนเมาแอ๋ขนาดนี้ ปกติพี่ผมมีสติมากนะครับมากที่สุดในบรรดาลูกชายทุกคนเลยล่ะแต่คราวนี้กลับผิดพลาดไปมาก ยังไงผมฝากดูแลด้วยนะครับ ว่าที่พี่สะใภ้ "ไวซ์ดาราดังตัวร้ายสุดฮอตส่งแววตาเป็นประกายไปให้กับว่าที่พี่สะใภ้ของตัวเองอย่างหยอกล้อจนพิพิมพ์หน้าแดงซ่านไปหมดรีบปฏิเสธจนลิ้นพันกันจะไม่ให้เขินได้ไงเขาเป็นถึงดาราเลยนะ" มะ...ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด "ร่างเล็กรีบส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบ จนไวซ์อดขำออกมาไม่ได้เธอจะรู้บ้างไหมนะว่าที่ปฏิเสธมามันเชื่อไม่ได้เลยสักนิด" คร๊าบ งั้นผมไม่กวนแล้วนะ ขอตัวก่อนนะครับ ว่าจะลงไปดื่มต่อกับพี่ๆ อีกสักหน่อย "ไวซ์ปลีกตัวออกมาหลังจา