บททั้งหมดของ The Mafia King's Deadly Bargain: บทที่ 71 - บทที่ 80

Isla Moretti POV Pagkabalik namin mula sa bangko, hindi ako kinibo ni Kalix. Dumeretso siya sa opisina niya at narinig ko na lang ang malakas na pagsara ng pinto. Nanatili akong nakatayo sa sala, mahigpit ang hawak sa bag ko kung saan nakatago ang folder at ang susi ng vault. "Kape? O baka mas kailangan mo ng alak?" Napalingon ako. Si Sofia, nakasandal sa dulo ng hagdan at pinaglalaruan ang shades niya. Hindi man lang umabot sa mga mata niya ang ngiti niya. "Salamat, Sofia, pero gusto ko munang magpahinga," sabi ko. "Magpahinga? O mag-isip kung bakit ka ginagawang tanga ng asawa mo?" Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan. "Nakita ko kayo sa Makati. Sa Main Bank. Doon ang vault ng mga Torres, 'di ba?" "Wala kang alam." "Actually, marami akong alam, Isla. Alam ko na ang lupang kinatatayuan natin ngayon ay hindi nakuha ni Kalix sa malinis na paraan. Alam ko rin na ang nanay mo ay hindi lang basta nadamay dito." Huminto siya sa tapat ko. "Si Gabriel Torres... naging malapit siya sa

Isla Moretti POV Madilim ang paligid habang binabaybay ng lantsa ang tahimik na dagat. Ang tanging naririnig ko lang ay ang makina ng sasakyang pandagat at ang malakas na paghampas ng alon sa gilid nito. Nakasandal ako sa dibdib ni Kalix, ramdam ang bigat ng bulletproof vest na suot ko pa rin hanggang ngayon. "Isla, okay ka lang?" bulong ni Kalix. Inayos niya ang jacket na nakabalot sa akin para hindi ako mahanginan. "Medyo sumasakit lang ang puson ko, Kalix. Siguro dahil sa pagtakbo natin kanina," sagot ko. Pilit kong inayos ang upo ko pero bawat galaw ko, parang may humihila sa loob ng tiyan ko. "Dante, bilisan mo pa nang kaunti. Kailangan nating makarating sa barko agad," utos ni Kalix. "Copy, Boss. Malapit na tayo," sagot ni Dante mula sa unahan. Tiningnan ko si Rico na nakaupo sa tapat namin. Maputla siya at hawak-hawak ang tagiliran niyang may benda, pero nakayakap pa rin siya sa bag na kinalalagyan ng mga album ni Nanay. "Rico, bitawan mo muna 'yan. Magpahinga ka muna,"

Isla Moretti POV Nagising ako dahil sa bahagyang paggalaw ng jet. Hindi na ito 'yung malakas na turbulence gaya kanina, kundi parang dahan-dahang pag-angat at pagbaba. Nang idilat ko ang mga mata ko, bumungad sa akin ang dim lights ng cabin. Tiningnan ko ang bintana sa gilid ko pero wala akong makita kundi purong kadiliman at ang maliliit na reflection ng mga indicator lights sa loob. Sinubukan kong igalaw ang mga binti ko, pero ramdam ko pa rin ang bigat sa bandang puson ko. Hindi na masakit gaya noong nasa barko kami, pero nandoon pa rin 'yung kaba. "Gising ka na pala." Napalingon ako sa gilid. Nakaupo si Kalix sa tapat ko, may hawak na tablet at isang baso ng whiskey na mukhang hindi pa niya nababawasan. Nakatupi ang sleeves ng puting polo niya hanggang siko, at medyo gulo na ang buhok niya. "Anong oras na?" mahina kong tanong. Medyo paos pa ang boses ko. "Past 3 AM na sa Pilipinas, pero sa oras dito, hindi ko na rin sigurado," sagot niya habang inilalapag ang tablet sa mesa.

Isla Moretti POV Hindi na ako nakatulog uli pagkatapos ng sinabi ni Kalix. Ang boses niya noong binanggit niya ang tungkol sa taong "akala nating lahat ay patay na" ay tumatak sa isip ko. Hindi siya nagbigay ng pangalan, pero ang bigat ng aura sa loob ng cabin ay sapat na para kabahan ako nang husto. Sinubukan kong tanungin siya uli, pero umiwas na siya. Lumabas siya para kausapin si Dante at ang security team, iniwan akong mag-isa sa gitna ng dahan-dahang pag-ugoy ng yate. Mag-uumaga na nang maramdaman kong bumagal ang makina. Sumilip ako sa maliit na bintana ng cabin at doon ko nakita ang unti-unting paglitaw ng lupain ng Sicily. Hindi ito gaya ng Manila na puro matatayog na building at usok. Dito, puro kulay berde ang mga burol na nahahaluan ng asul na asul na dagat. Mukhang payapa, pero alam kong sa ilalim ng ganda nito ay may mga sikretong naghihintay sa amin. Bumukas ang pinto at pumasok si Kalix. Nakapagpalit na siya ng damit. Naka-navy blue na sweater siya ngayon at maon

Isla Moretti POV Parang nawalan ng hangin ang paligid ko. Nakatitig lang ako sa lalaking nasa harap ko, habang ang tunog ng mga alon na humahampas sa pampang ay parang naging background noise na lang. Ang lamig ng simoy ng dagat sa Sicily ay tumatagos sa suot kong manipis na jacket, pero mas malamig ang nararamdaman ko sa loob. "Wala ka nang asawa, Isla." Paulit-ulit na nag-echo ang mga salitang 'yun sa isip ko. Tumingin ako kay Rico, naghahanap ng kahit anong senyales na nagbibiro lang siya, na part lang ito ng plano ni Kalix para iligtas ako. Pero si Rico, nanatiling nakatitig sa kawalan, ang mukha niya ay parang semento—matigas at walang emosyon. "Anong... anong ibig mong sabihin?" Halos pabulong na lang ang boses ko. "Rico, sabihin mo sa akin ang totoo. Anong ginawa niyo kay Kalix? Bakit niyo ako dinala rito?" Hindi si Rico ang sumagot. Ang lalaking naka-itim na coat ay humakbang palapit sa akin. Habang lumalapit siya, mas nakikita ko ang mga detalye ng mukha niya sa ilalim n