Todos os capítulos de The Mafia King's Deadly Bargain: Capítulo 51 - Capítulo 60

Isla Moretti POV Nagising ako hindi sa sikat ng araw, kundi sa tunog ng sunod-sunod na pukpok ng martilyo. Pagmulat ko, wala si Kalix sa tabi ko. Ang tanging naiwan na lang ay ang gusot na unan at ang matapang na amoy ng sigarilyo na kumapit sa kumot. Ramdam ko na kanina pa siya bumangon. Tumayo ako at lumapit sa bintana para hawiin ang kurtina. Gusto ko lang makita kung tirik na ang araw. Pero paghila ko ng tela, napaatras ako. Wala akong nakitang langit. Wala ring sikat ng araw. Ang bumungad sa akin ay ang magaspang na texture ng makapal na plywood na nakapako mula sa labas. Isinara nila ang mga bintana. Literal na tinakpan nila ang labas. Lumabas ako ng kwarto na may kaba sa dibdib. Sa hallway pa lang, sinalubong na ako ng dalawang tauhan na naka-full tactical gear. May mga armalite na nakasukbit sa dibdib nila. Nakatayo lang sila sa magkabilang gilid ng pinto, parang mga estatwa na walang emosyon. “Good morning, Signora,” bati ng isa, pero hindi siya tumingin sa akin. Ang mg

Isla Moretti POV Mainit sa loob ng kusina, pero ito lang ang lugar kung saan hindi ko nararamdaman ang bigat ng mga plywood sa bintana. Ang amoy ng vanilla at bagong luto na butter cookies ang tanging nagpapaalala sa akin na tao pa rin ako, hindi lang basta display sa loob ng mansyon na 'to. “Ma’am, eto na po ‘yung hinalo kong icing. Tama na po ba ang lapot nito?” tanong ni Rico habang bitbit ang stainless bowl. Lumapit ako at sinuri ang texture. “Perfect. Ang bilis mo matuto, ah. Mas magaling ka pa yata mag-whisk kaysa sa akin.” Tumawa si Rico, ‘yung tawang nakakahawa at magaan sa tenga. “Siyempre po, kailangang galingan. Mahirap na, baka masibak ako sa trabaho kapag hindi masarap ang frosting ko.” “Naku, Rico, napakahusay mo talagang bata ka,” singit ni Nanay na nakaupo sa high chair sa tapat ng island counter. Hawak niya ang isang tasa ng mainit na kape na tinimpla rin ni Rico kanina. “Isla, tignan mo itong si Rico. Kanina pa ako tinutulungan mag-ayos ng mga resipe mo.

Isla Moretti POV Alas-dos na ng madaling araw. Nakaupo ako sa sofa sa sala, nakatitig sa pinto. Si Nanay ay mahimbing na ang tulog sa safe room, pero ako, hindi ko magawang ipikit ang mga mata ko. Bawat kaluskos sa labas, bawat huni ng radyo ng mga guards, nagpapakaba sa akin. Biglang bumukas ang main door. Pumasok si Kalix. Halos mapatalon ako sa gulat. Mas malala ang itsura niya ngayon kaysa kanina. Ang puting polo niya ay halos maging kulay pula na sa kanang balikat. Pilay siyang naglalakad at hawak-hawak ang tagiliran niya. “Kalix!” Patakbo akong lumapit sa kanya. “Diyos ko, ang daming dugo! Halika, maupo ka rito. Kukunin ko ang first aid kit.” “Huwag na,” matigas niyang sabi. Iniiwas niya ang katawan niya nung sinubukan ko siyang hawakan. “Anong huwag na? Kalix, malalim ‘yang sugat mo sa balikat! Baka kailangan niyan ng tahi,” pilit ko. Sinubukan kong abutin ang braso niya pero tinabig niya ang kamay ko. “Sabi ko huwag na, Isla! Kaya ko ‘to,” bulyaw niya. Naglakad s

Isla Moretti POV Hapon pa lang pero busy na ako sa kusina. Suot ko ang paborito kong apron at nakatali nang maayos ang buhok ko. Sa gitna ng kitchen island, nakalatag ang dalawang makapal na tipak ng Ribeye steak. Kinuha ko ang kosher salt at dinurog na paminta para i-rub sa karne. Dapat sakto ang alat. Dapat sakto ang anghang. Dahil alam ko kung gaano ka-partikular si Kalix sa pagkain niya kapag pagod siya. “Isla, dahan-dahan lang sa pagpukpok ng bawang. Baka pati ‘yung lamesa ay mabasag mo sa nerbyos,” biro ni Nanay habang papasok sa kusina. Napangiti ako pero hindi tumigil sa ginagawa ko. “Kailangan pong lumabas ang bango, Nay. Para kapag inilagay ko na sa butter mamaya, talagang kapit na kapit ang lasa.” Lumapit si Nanay at kumuha ng isang pirasong strawberry mula sa mangkok na inihahanda ko para sa dessert. “Ang ganda ng ayos ng lamesa mo sa labas, ah. May kandila pa talaga at bulaklak. Akala ko ba ay gintong kulungan ito? Bakit parang magiging five-star hotel na yata?” “Su

Isla Moretti POV Naka-angat pa ang mga labi ko, ramdam ko pa ang init ng halik ni Kalix, nang biglang lamunin ng dilim ang buong dining room. Sabay kaming natigilan. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang malakas na pintig ng puso ko at ang mabigat na hininga ni Kalix sa harap ko. "Kalix..." bulong ko. Kinapa ko ang braso niya. "Shh. Huwag kang gagalaw." Narinig ko ang pag-click ng baril niya. Mabilis siyang kumilos. Kahit madilim, ramdam ko ang pagbabago sa awra niya—bumalik ang "Don." Agad niyang kinuha ang radyo sa lamesa na kanina lang ay katabi ng mga plato namin. "Rico. Dante. Anong nangyari sa kuryente?" tanong ni Kalix sa radyo. Static lang ang sumagot. Sshhh... shhh... "Rico, sumagot ka! Jojo!" Wala pa ring sumasagot. Binitawan ni Kalix ang radyo at hinawakan ang kamay ko nang mahigpit. "Isla, sumunod ka sa akin. Huwag kang bibitaw sa damit ko, kahit anong mangyari." "Kalix, natatakot ako. Si Nanay..." "Pupuntahan natin siya. Dahan-dahan lang." Naglakad kami sa di