บททั้งหมดของ The Mafia King's Deadly Bargain: บทที่ 61 - บทที่ 70

Isla Moretti POV Ang amoy ng mga bulaklak sa loob ng simbahan ay masyadong masakit sa ilong. Nakatitig lang ako sa kabaong ni Nanay na napapalibutan ng puting kandila. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatayo rito, pero parang wala pa ring pumapasok sa isip ko. Ang huling naaalala ko lang ay ang malamig niyang kamay sa ospital. "Isla, uminom ka muna." Iniabot ni Kalix ang isang basong tubig sa akin. Tinignan ko siya. Nakasuot siya ng itim na suit, maayos ang buhok, pero ang mga mata niya ay malalim at pagod. Simula nung gabing mamatay si Nanay, hindi ko na siya nakitang natulog. "Salamat," bulong ko. Ininom ko ang tubig pero parang bumabara lang sa lalamunan ko. "Kailangan na nating simulan ang misa," mahinang sabi ni Kalix. "Handa ka na ba?" Tumango ako kahit ang totoo ay gusto ko na lang maglaho. Habang naglalakad kami papunta sa harap, napansin ko ang dami ng tao sa paligid. Pero hindi sila mga kamag-anak o kaibigan ni Nanay. Sila ay mga lalakeng naka-barong pero

Isla Moretti POV Gising ako pero nanatili akong nakapikit sa kama. Narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto at ang mabibigat na yabag ni Kalix. Amoy sigarilyo siya at kape—ang amoy na naging permanenteng tatak na niya nitong mga nakaraang araw. "Alam kong gising ka, Isla," mahina niyang sabi. Hindi ako kumibo. Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa tabi ko. Hinaplos niya ang buhok ko, pero hindi ko maramdaman ang lambing. Ang tanging nararamdaman ko ay ang bigat ng kanyang kontrol. "Kailangan nating gawin ito. Para sa'yo rin ito," bulong niya. "Para sa akin o para sa katahimikan ng isip mo?" tanong ko habang dahan-dahang dumidilat. Hindi siya sumagot. Tumayo siya at hinarap ang malaking monitor sa tapat ng kama namin. Ipinakita niya ang footage nung nakaraang gabi. "Tignan mo ito. Nakita ng security team na may gumagalaw sa may gate, pero nung chineck nila, wala na. Isang tao lang ang pwedeng mag-disable ng alarm sa part na 'yan nang hindi napapansin." "Sino?" tanong ko,

Isla Moretti POV Nakahawak pa rin ako sa telepono kahit naputol na ang linya. Ang boses ni Sofia ay parang yelo na dumikit sa tenga ko. Lumingon ako kina Dante at Rico na kapwa naghihintay ng sasabihin ko. "Sino 'yun, Ma'am?" tanong ni Dante habang inaayos ang benda sa braso ni Rico. "Sofia Valerio. Pinsan daw ni Kalix," sagot ko. "Sabi niya pupunta siya rito dahil balita niyang magulo na ang sitwasyon." Nagkatinginan ang dalawa. Bakas sa mukha ni Dante ang kaba, habang si Rico naman ay napahawak sa kanyang panga. "Bakit, Dante? Kilala niyo ba siya?" tanong ko. "Naririnig ko lang ang pangalan niya nung nasa Italy pa kami, Ma'am," sagot ni Dante. "Siya ang itinuturing na 'Dark Horse' ng pamilya. Matatalino ang mga Valerio, pero si Sofia... iba siya maglaro. Mas gusto niya ang sikretong galaw kaysa barilan." Hindi na ako nakasagot dahil narinig ko ang mabilis na pagpreno ng mga sasakyan sa driveway. Si Kalix. Pagkalipas ng ilang minuto, bumukas ang pinto ng infirmary. Puma

Isla Moretti POV Ang agahan ko ay dinala na naman ni Kalix sa kwarto. Simula nung nalaman naming buntis ako, parang bawat sulok ng mansyon ay nilagyan ng harang. Hindi na ako nakakababa sa dining area, at lalong hindi na ako nakakalanghap ng sariwang hangin sa garden. "Kain na, Isla. May gatas dyan at prutas," sabi ni Kalix habang inaayos ang tray sa tapat ko. Tiningnan ko lang ang pagkain. "Kalix, pangatlong araw na itong nakakulong ako rito. Gusto ko lang bumaba. Kahit sa sala lang." "Hindi pwede," mabilis niyang sagot nang hindi tumitingin sa akin. Busy siya sa pag-check ng tablet niya, tinitingnan ang mga bagong security feed. "May mga bagong tauhan sa baba. Hindi ko pa sila lubos na kilala." "Eh di bakit mo kinuha kung hindi mo pala kakilala?" tanong ko, medyo tumataas na ang boses ko. Ibinaba niya ang tablet at hinarap ako. Ang mga mata niya ay may malalalim na itim sa ilalim. "Kailangan ko ng manpower, Isla. Pero hangga't hindi sila dumadaan sa vetting ni Dante, ban

Isla Moretti POV Nakatitig lang ako sa labas ng bintana ng sasakyan. Papalayo na kami sa Maynila, papalayo sa mansyong naging parang kulungan ko nitong mga nakaraang linggo. Tahimik sa loob ng SUV. Si Sofia ang nagmamaneho, suot ang kanyang shades habang sumasabay ang ulo sa mahinang kanta sa radio. "Sigurado ka ba rito, Isla?" tanong niya nang hindi tumitingin sa akin. "Alam mo naman si Kalix. Baka mamaya, may mga helicopter na sa itaas ng bahay natin sa Batangas." "Kailangan ko lang ng peace of mind, Sofia. Kahit ilang araw lang," sagot ko. Hinaplos ko ang tiyan ko. Medyo maayos na ang pakiramdam ko, hindi na kasing sakit ng dati ang kirot sa puson. "Hindi siya pumayag nang kusa, 'di ba?" tanong ko uli. Tumawa si Sofia nang mahina. "Halos sunugin niya ang ospital nung sabihin ko ang plano. Pero nung sinabi ng doktor na baka mawala ang bata kapag hindi ka naging payapa, tiklop ang asawa mo. Masunurin din pala" Pagkalipas ng tatlong oras, pumasok kami sa isang pribadong ka