Todos os capítulos de The Mafia King's Deadly Bargain: Capítulo 81 - Capítulo 90

Isla Moretti POV Nananatili akong nakatayo sa tapat ni Sebastian Moretti sa loob ng cabin ng yate. Ang bawat pag-alon ng barko ay parang sumasabay sa kaba sa dibdib ko. Tinitigan ko siya nang maigi—ang mga mata niyang malamig, ang paraan ng pagtayo niya na punong-puno ng kumpiyansa. Kung totoo ngang tiyuhin ko siya, bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit pakiramdam ko ay mas ligtas pa ako sa piling ng isang "Reaper" kaysa sa sarili kong kadugo? "He’s closer than you think," ulit ko sa kanya. Gusto kong makita ang takot sa mga mata niya, pero wala akong nakuha kundi isang tipid na ngisi. "I hope so, Isla. Para matapos na ang laro na 'to," sagot ni Sebastian. Lumingon siya kay Dante na kanina pa nakatayo sa pinto. "Dante, ihanda ang dinner para sa ating prinsesa. Make sure it's nutrient-rich. Kailangan nating alagaan ang susunod na Moretti." Lumabas si Dante nang walang kibo. Naiwan kaming dalawa ni Sebastian. Lumapit siya sa isang maliit na bar counter sa loob ng kwarto at nagsali

Isla Moretti POV Napatitig ako kay Kalix. Pakiramdam ko ay biglang huminto ang pag-ugoy ng yate sa sinabi niya. "Traded me? Anong ibig mong sabihin? Siya ang lolo ko, Kalix. Siya ang tumanggap sa atin sa mansyon." Bumitaw si Kalix sa pagkakayakap sa akin at tumayo. Lumakad siya palapit sa bintana ng suite, nakatingin sa kadiliman ng dagat. "Iyan din ang akala ko noong una. But Dante found the communication logs before the bridge of the other yacht exploded. Lorenzo Moretti didn’t open those gates because he missed his granddaughter. He opened them because he had a deal with the Council." Naramdaman ko ang panlalamig ng mga dulo ng daliri ko. "Deal? Tungkol saan?" Lumingon si Kalix, ang mukha niya ay puno ng pagtitimpi. "The Council promised to restore the Moretti’s old ports in Italy if he handed you over. They wanted the baby, Isla. A Moretti heir that they could mold and control from birth. Lorenzo is old, and the family name is dying. Para sa kanya, mas mahalaga ang legacy ng n

Isla Moretti POV Naging mahaba at nakakapagod ang sumunod na mga oras sa loob ng eroplano. Ang paulit-ulit na tunog ng makina ay naging parang oyayi na lang sa pandinig ko, pero hindi ako makatulog nang mahimbing. Sa tuwing pipikit ako, naaalala ko ang sinabi ni Kalix tungkol sa bahay namin sa probinsya. Hindi ko akalain na sa dami ng iniisip niya, nakuha pa niyang ipaayos ang kaisa-isang lugar kung saan naging payapa ang buhay ko bago ang lahat ng gulo na ito. Paglapag namin sa isang private hangar sa Clark, sinalubong kami ng madaling araw na hangin ng Pilipinas. Iba ang amoy dito—amoy tuyong damo, usok, at yung pamilyar na halumigmig na agad dumidikit sa balat. Hindi kami dumaan sa main terminal. Tatlong itim na SUV ang naghihintay sa amin sa gilid ng runway. “Ma’am, dahan-dahan lang po,” alalay sa akin ni Rico habang bumababa ako sa rampa ng eroplano. Medyo naninigas ang mga binti ko sa tagal ng byahe. “Salamat, Rico. Si Dante?” tanong ko, lumingon ako sa likod at nakita a

Isla Moretti POV Ang loob ng SUV ay napuno ng nakakabinging katahimikan pagkatapos mamatay ng tawag. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang ugong ng makina at ang mabilis na paghinga ni Rico sa passenger seat. Nakatingin lang ako sa likod ng ulo ni Rico, pilit na pinoproseso ang narinig ko. Si Nightshade. Ang taong binuo ang intelligence network ni Kalix ang siya palang "Architect" na nag-ayos ng lahat ng bitag para sa amin. Napatingin ako kay Kalix. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela, ang kanyang mga knuckles ay maputing-maputi na sa tindi ng kapit. Hindi siya tumitingin kay Rico, pero ramdam ko ang init ng galit na nanggagaling sa kanya. "Boss, kailangan niyo akong pakinggan," basag ni Rico sa katahimikan. Nanginginig ang boses niya, isang bagay na bihirang mangyari sa isang laking-kalsada na tulad niya. "Hindi ko alam. I mean, alam kong si Nightshade ang humahawak ng logistics, pero never siyang nag-insinuate sa akin na may contact siya sa Council." "Ne

Isla Moretti POV Unti-unting humupa ang ingay ng mga putok ng baril, napalitan ng nakakabinging katahimikan na binabasag lang ng mahinang pag-ungol ni Nightshade sa semento. Ang amoy ng pulbura ay humalo sa bango ng mga bulaklak sa garden ni Kuru Neko, isang kakaibang kumbinasyon na nagpabaliktad sa sikmura ko. Nakasandal ako kay Kalix, nararamdaman ang mabilis pa ring tibok ng puso niya sa likod ko. Hinarap ni Kalix si Sebastian. Ang dalawang lalaking halos magpatayan sa Sicily ay nakatayo na ngayon sa harap ng isa’t isa, hindi bilang magkakampi, kundi bilang mga taong parehong pagod na sa laro. "You look like hell, Sebastian," bati ni Kalix. Ibinaba na niya ang kanyang baril pero nanatiling alerto ang kanyang tindig. "Mas masama pa sa hell ang pinanggalingan ko, Valerio," sagot ni Sebastian habang pinupunasan ang dugo sa kanyang labi. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay sa tiyan ko. "But at least I’m here to see the end of this rat." Sinipa ni Sebastian ang tagiliran ni Nights