Semua Bab The Mafia King's Deadly Bargain: Bab 91 - Bab 100

Isla Moretti POV Nagising ako na wala na si Kalix sa tabi ko. Normal na sa kanya ang maagang gumising para mag-workout o kaya ay i-check ang paligid ng bahay—reflex na hindi pa rin talaga nawawala kahit payapa na ang lahat. Inabot ko ang robe ko at dahan-dahang bumangon. Habang lumalaki ang tiyan ko, mas nagiging challenge na ang simpleng paggalaw, pero hindi ko iniinda. Pagbaba ko sa kusina, sinalubong ako ng amoy ng bagong luto na kape at pritong kanin. Nakita ko si Kalix na nakatayo sa harap ng kalan, seryosong-seryoso sa pagpiprito ng itlog. Nakasuot lang siya ng itim na gym shorts, at bakas pa ang pawis sa likod niya mula sa morning run niya. "Good morning," mahina kong bati bago ako naupo sa counter. Lumingon siya at agad ngumiti. Lumapit siya sa akin at hinalikan ako sa noo bago bumalik sa niluluto niya. "Good morning, baby. How’s the sleep? Hindi ka ba masyadong ginalaw ni Little Valerio kagabi?" "Medyo makulit siya nung madaling araw, parang nag-pa-practice ng karate sa

Isla Moretti POV Nagising ako sa mahinang dila na humahaplos sa kamay ko. Nang idilat ko ang mga mata ko, ang mukha ni Luna ang bumungad sa akin. Nakatayo siya sa gilid ng kama, ang buntot niya ay mabilis na kumakawag habang tinititigan ako. Nakalimutan kong bukas pala ang pinto ng kwarto namin kaya nakapasok ang bagong member ng pamilya. "Good morning, Luna," bulong ko habang hinahaplos ang malambot niyang balahibo. Tumingin ako sa kabilang side ng kama at gaya ng inaasahan, wala na si Kalix. Naririnig ko ang mahinang kalabog mula sa labas ng bahay—parang may ginagawa siya sa garahe. Dahan-dahan akong bumangon, ramdam ang bigat ng pito at kalahating buwang tiyan ko. Kahit papaano ay hindi na ganoon kasakit ang likod ko dahil sa mga unan na inilagay ni Kalix kagabi. Pagbaba ko sa sala, nakita ko ang bowl ni Luna na malinis na. Mukhang naasikaso na siya ni Kalix. Dumiretso ako sa kusina at nakita ang isang baso ng gatas at isang note sa tabi ng toaster. *"Isla, nasa labas lang ako

Isla Moretti POV Naging mabigat ang hangin sa loob ng sala. Ang kaninang payapang gabi ay biglang nabalot ng kaba dahil sa balitang dala ni Rico. Nakatayo si Kalix sa gitna ng kwarto, ang mga kamao niya ay nakakuyom habang nakatingin sa sliding glass door. Si Rico naman ay hindi mapakali, pabalik-balik ang lakad habang pilit na pinapaandar ang kanyang low-battery na cellphone gamit ang powerbank na nakuha niya sa table. "Sigurado ka bang heart attack ang official report?" tanong ni Kalix, ang boses niya ay bumalik sa pagiging malamig at seryoso—ang boses na akala ko ay hindi ko na maririnig uli dito sa Batangas. "Iyon ang sasabihin nila sa media, Boss. Pero ang source ko sa loob, sinabihan ako na malinis ang trabaho. Walang fingerprints, walang sign ng struggle. Bigla na lang siyang natagpuan na hindi na humihinga," sagot ni Rico. Huminto siya sa paglakad at tumingin sa akin nang may pag-aalala. "Sorry, Ma'am Isla. Alam kong dapat ay nagpapahinga na kayo, pero kailangan kong makara

Isla Moretti POV Nabitawan ko ang kutsara ko sa plato. Ang tunog ng bakal na tumama sa seramika ay umalingawngaw sa tahimik na dining room. Tumingin ako kay Rico, umaasang nagbibiro lang siya o baka mali lang ako ng rinig. Pero ang seryosong mukha niya at ang pag-iwas niya ng tingin ay sapat na sagot. "Si Isabella?" ulit ko, halos pabulong na lang ang boses ko. "Ang akala ko... akala ko ayaw na siyang makita o makausap ni Kalix. Sabi niya sa akin noon, kinalimutan na niya ang nanay niya pagkatapos ng lahat ng nangyari sa kanila ni Don Gabriel." Huminga nang malalim si Rico at inilapag ang tissue sa lamesa. "Kinalimutan sa isip, Ma'am, pero hindi sa dugo. Si Madam Isabella lang ang tanging nakakaalam kung nasaan ang mga lumang safe deposit boxes ng mga Moretti-Vance. Noong bago pa lang ang Council, si Madam Isabella at si Elena Vance ay magkaibigan. Halos magkapatid na ang turingan nila bago nagkaroon ng gulo sa pamilya." "Kaya ba alam ni Kalix na doon siya dapat lumapit?" tanong k

Isla Moretti POV Pagkababa namin ng sasakyan sa garahe ng rest house sa Batangas, tila isang mabigat na pasanin ang tuluyang nawala sa balikat ko. Ang amoy ng dagat at ang pamilyar na huni ng mga puno ay parang yumayakap sa amin, sinasabing safe na kami. Kahit galing kami sa isang emosyonal na byahe sa Ilocos, iba pa rin ang pakiramdam ng nakauwi na sa sariling teritoryo. "Careful, Isla. Isang hakbang lang," alalay ni Kalix habang dahan-dahan akong bumababa sa SUV. "I'm okay, Kalix. Parang ang gaan-gaan ng pakiramdam ko ngayon," sagot ko habang nilalanghap ang sariwang hangin. Sinalubong kami ni Luna na halos magkandaugaga sa pagkumpas ng kanyang buntot. Tumatahol siya nang mahina, tila nagrereklamo kung bakit kami natagalan sa pagbalik. Yumuko si Kalix para haplusin ang ulo ng aso, at sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, nakita ko ang isang tunay na ngiti sa kanyang mukha—isang ngiting hindi pilit at walang halong pag-aalala. Pumasok kami sa loob at agad na sumalubo