บททั้งหมดของ The Mafia King's Deadly Bargain: บทที่ 101 - บทที่ 110

Isla Moretti POV Ang dilim ng kalsada sa Batangas ay paminsan-minsang naliliwanagan ng mga streetlight na mabilis naming nadadaanan. Sa loob ng sasakyan, ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng aircon at ang rhythmic na paghinga ni Kalix sa tabi ko. Ramdam ko ang higpit ng hawak niya sa kamay ko—isang kapit na tila nagsasabing hindi niya ako bibitiwan kahit anong mangyari. "Rico, malayo pa ba?" mahina kong tanong matapos ang isang matinding contraction. Napakapit ako sa hamba ng bintana habang dahan-dahang lumilipas ang sakit. "Malapit na tayo sa main highway, Ma'am. Konting tiis na lang, mga fifteen minutes andun na tayo sa ospital," sagot ni Rico. Nakikita ko sa rearview mirror na seryoso ang mukha niya, ang mga kamay ay matatag sa manibela. Wala na 'yung malokong Rico kanina; alam niyang seryoso ang sitwasyon. Hinarap ako ni Kalix, ang kabilang kamay niya ay dahan-dahang nagpupunas ng pawis sa noo ko kahit na malamig naman sa loob ng SUV. "How are you feeling? Kaya pa ba

Isla Moretti POV Naka-awang ang bibig ko habang pinapanood si Kalix. Ang seryoso ng mukha niya, parang may dine-defuse na bomba sa pelikula. Inihiga niya si Sebastian Gabriel sa changing table na nasa gilid ng hospital bed. Ang laki ng mga kamay niya kumpara sa maliit na katawan ng anak namin, pero bilib ako sa ingat niya. "Rico, 'wag mo akong i-pressure," sabi ni Kalix nang hindi lumilingon. "Ang instruction sa video, dapat mabilis pero maingat para hindi siya malamigan." "Boss, pabaligtad 'ata 'yung diaper," puna ni Rico habang nakadungaw. "Dapat 'yung may tape, nasa likod." Napahinto si Kalix. Tumingin siya sa diaper, tumingin kay Rico, tapos tumingin sa akin. "Isla, pabaligtad ba?" Natawa ako at tumango. "Oo, Kalix. 'Yung may mga design na cartoon, 'yun ang nasa harap." "Fine," bulong ni Kalix. Inikot niya ang diaper at maingat na itinaas ang mga paa ni Sebastian. "Sorry, buddy. Unang pagkakamali ni Daddy 'to. Babawi ako." Si Sebastian naman, imbes na umiyak, ay parang nage

Isla Moretti POV Napakalalim na ng gabi, at ang tanging maririnig sa buong bahay ay ang mahinang pag-ikot ng ceiling fan at ang paminsan-minsang huni ng mga kuliglig sa labas. Nakasandal ako sa headboard ng kama, pinagmamasdan si Kalix na mahimbing na natutulog. Pero ang pansin ko ay agad ding nalipat sa bassinet sa gilid namin. Si Sebastian Gabriel ay gising. Hindi siya umiiyak, pero nakadilat ang kanyang maliliit na mata, tila sinusuri ang dilim. Ang maliliit niyang kamay ay sumusuntok sa hangin. "Hey, buddy... gising ka na naman?" bulong ko. Dahan-dahan akong bumangon, iniinda ang kaunting hapdi sa aking tahi, pero bago ko pa mahawakan ang baby, naramdaman ko ang paggalaw sa tabi ko. Si Kalix, kahit tulog, ay tila may sensor kapag gumagalaw ako. "Isla... ako na," paos niyang sabi. Umupo si Kalix at kinuskos ang kanyang mga mata. Sa ilalim ng dim light, kitang-kita ang gulo-gulong buhok niya at ang pagod sa kanyang mukha, pero agad siyang tumayo para buhatin si Sebastian. "Ch

Isla Moretti POV Medyo maaga kaming nagising para mag-handa. Sabado ngayon, at gaya ng napag-usapan namin ni Kalix kagabi, pupunta kami sa bayan. Ito ang unang pagkakataon na ilalabas namin si Gabriel para sa isang mahaba-habang lakad, kaya naman ang dami naming kailangang i-check. "Kalix, 'yung diaper bag? Nandoon na ba 'yung extra clothes at wipes?" tanong ko habang kinakarga si Gabriel na nakasuot na ng isang light blue na onesie at maliit na sumbrero. "Nasa compartment na ng sasakyan, Isla. Pati 'yung portable fan at 'yung cooler para sa gatas mo, nandoon na rin," sagot ni Kalix. Nakasuot siya ng isang plain grey na t-shirt at shorts, suot ang kanyang paboritong aviators. "Rico, 'yung listahan ni Aling Martha para sa binyag tokens, nakuha mo ba?" "Opo, Boss. Nilagay ko na sa dashboard," sigaw ni Rico mula sa garahe. "Ready na po 'yung SUV. Full tank at bagong car wash." Lumabas na kami ng bahay. Ang sikat ng araw ay medyo matapang na, pero dahil mahangin sa Batangas, hindi it

Isla Moretti POV Ang dilim ng paligid habang binabaybay namin ang paakyat na daan patungo sa kabundukan ng Batangas. Tanging ang headlights lang ng lumang SUV ang nagbibigay ng liwanag sa kalsadang puno ng mga bato at matatangkad na damo. Nakayakap ako nang mahigpit kay Gabriel na sa wakas ay tumigil na sa pag-iyak, habang si Kalix naman ay tahimik na nagmamaneho, ang kanyang mga mata ay pabalik-balik sa rearview mirror. "Isla, okay ka lang dyan?" mahinang tanong ni Kalix. "Medyo nahihilo lang, pero okay kami ni Gabriel. Malayo pa ba?" tanong ko. Ramdam ko pa rin ang panginginig ng mga kamay ko sa bawat pagtalbog ng sasakyan. "Malapit na. Paglagpas natin sa malaking puno ng balete sa unahan, nandoon na ang gate. Rico, i-ready mo 'yung remote," utos ni Kalix. "Ready na, Boss. Chine-check ko rin 'yung satellite feed. Walang nakasunod sa atin mula nung dumaan tayo sa diversion road," sagot ni Rico mula sa passenger seat. Nakatutok ang mga mata niya sa isang tablet, ang liwanag nito