All Chapters of บทเรียนร้อนรัก จากสามีผู้รุ่มร้อน: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 8.1 ร้องขอโอกาสเหวยหรงมองหญิงสาวนั่งตาค้างกับคำพูดของบิดาตน ในช่วงขณะหนึ่งเขานึกอยากให้ซือเฟยได้มาอยู่ในช่วงเวลานี้ยิ่งนัก แต่ว่าการที่นางไม่อยู่อาจดีเสียกว่า“ท่านพ่อ! ข้าไม่ได้!…”“ตบปากนาง!”“ขอรับ” บ่าวชายคนสนิทน้อมรับคำสั่ง เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลานอิง แววตาไม่มีแม้แต่ความเห็นใจในขณะเงื้อมมือขึ้นสูง“เจ้ากล้า!…”เพี๊ยะ!“โอ๊ย!”หลานอิงหน้าหันไปตามแรงของชายหนุ่ม นางหอบหายใจนิ่งก่อนหันขวับกลับมาโดยเร็ว สองแขนเรียวยาวถูกกุมไว้ด้วยสองสาวใช้ ครานี้จึงทำได้เพียงมองอีกฝ่ายตาขวาง“เจ้า!…”“ยังกล้าปากดีอีก! ตบปากนาง!”สิ้นคำพูดของนายท่านหลี่ บ่าวชายเงื้อมมือขึ้นหมายทำตามคำสั่ง สถานการณ์เช่นนี้ราวกับโรงละครอันน่าดูชม เหวยหรงแสยะยิ้มเบา ๆยกแก้วจิบชาด้วยความสบายใจในภาพตรงหน้าเพี๊ยะ!หลี่หลานอิงหน้าหันอีกครั้ง และในครานี้มีหยดเลือดไหลออกทางมุมปาก นางอ้าปากเหวอกับสิ่งที่เกิดขึ้น ยามปกติท่านพ่อนางทะนุถนอมตนเพียงนั้น แต่ในวันนี้กลับลงโทษโดยไม่แม้แต่มีความเห็นใจหญิงสาวเงยหน้าสบตากับเหวยหรง เห็นเขาเหยียดยิ้มอย่างพอใจพร้อมทั้งยกแก้วชากรุ่นร้อนขึ้นเบา ๆท่าทางเช่นนั้นดูท่าแล้วการที่เขาปรา

บทที่ 8.3 ร้องขอโอกาสคำพูดของนางราวมีดเสียบลงกลางอก ตลอดเวลาที่ผ่านมานางรอเจอเขาอย่างงั้นหรือ แล้วเหตุใดถึงได้มีสาวใช้ทั้งสองมาคอยกันท่าไม่ให้เข้าไปกันเล่า แม้อยากถามสิ่งที่อยากรู้ แต่เขาเพียงแค่ระบายยิ้มหวาน เอื้อมมือหมายบีบแก้มงาม หากเพียงเสี้ยววิเขากลับหยุดค้างไว้เช่นนั้นซือเฟยหัวเราะในลำคอ นางสูดลมหายใจอีกครั้งแล้วดันตัวลุกขึ้นนั่ง ไม่ทันให้ชายหนุ่มได้ช่วยประคอง“รังเกียจข้าแล้วหรือ” หญิงงามเอ่ยเสียงแผ่ว สั่งเด็กสาวให้นำยามาให้“ไม่ใช่นะ” เหวยหรงร้อนรนรีบกล่าวปฎิเสธ เขาคว้าถ้วยยามาถือไว้ พร้อมทั้งสะกดกลั้นก้อนสะอื้นแห่งความกลัว “ข้าต่างหากที่กลัวเจ้ารังเกียจข้า”“เหวยหรง” ซือเฟยระบายยิ้มจาง ๆนางหลุบตามองถ้วยยาในมือของอีกฝ่าย “เพราะแบบนั้นท่านเลยไม่คิดมาหาข้า”“หรือเพราะแบบนั้นเจ้าถึงได้ออกคำสั่งเช่นนั้น”จ้าวซือเฟยเงยหน้าสบตากับอีกฝ่าย นางไม่ตอบเพียงแค่ยังคงรอยยิ้มแสนเจือจางนั้นไว้“ทะ ที่ข้าไม่มาหาเจ้าโดยเร็ว เพราะข้ากำลังสะสางหนี้แค้นให้กับเจ้า วันนี้ข้าไปจัดการคุณหนูหลี่ให้เจ้าแล้ว นางจะไม่สามารถทำร้ายเจ้าได้อีกแล้ว” เหวยหรงรีบกล่าวขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสั่นไหวกลัวว่าหญิงที่รัก

บทนำ ชาวบ้านมักเล่าลือกันว่า ในป่าไผ่อันเงียบสงบ มีบัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งมากล้นด้วยสติปัญญา หากเพียงแค่ได้รับคำชี้แนะจากเขา ก็เหมือนได้รับคำตอบจากสวรรค์แล้วยามที่บัณฑิตหนุ่มผู้นั้นต้องการคำตอบ จะพอมีใครให้คำชี้แนะต่อเขาได้บ้างเล่า ในเมื่อปัญหาที่เขาต้องเผชิญอยู่ในทุกค่ำคืนวัน ล้วนแล้วเป็นอารมณ์ราวผู้หิวกระหายมิอาจตั้งใจศึกษาเล่าเรียนได้หลีลู่หมิงถอนหายใจเสียงแผ่ว พลางมองเลยไปยังธูปที่ใกล้ดับ เขานั้นเป็นบัณฑิตหนุ่มรูปงาม ด้วยใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่เครื่องหน้าอัดแน่น ทั้งคิ้วหนาราวคันศรสีเข้ม นัยน์ตาเรียวยาวประดับด้วยแพขนตาหนา จมูกโด่งรับรูปกับริมฝีปากบางสีชมพูอ่อน อีกทั้งจุดใต้ตาที่ช่างแลแล้วชวนหลงใหลนักแม้เส้นผมสีหมึกถูกจัดทรงอย่างเรียบง่าย ทว่าเมื่อแผ่สยายเต็มแผ่นหลังกว้างในอาภรณ์ฟ้าขาว ก็ช่างชวนให้คิดว่าอีกฝ่ายก้าวย่างบนปุยเมฆทั้ง ๆที่เขาหน้าตาดีเพียงนี้ อีกทั้งยังฉลาดเป็นหนึ่งในเมืองหลวง ทว่าเขากลับมีปัญหาบางอย่างที่มิอาจบอกผู้ใดได้ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเมื่อธูปเคลื่อนมาถึงจุดสิ้นสุด เขาเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วไปยังจุดมุ่งหมายในจิตใจ“นายท่านเจ้าคะ ฮูหยินหลีอยู่ในห้องนอนแล้วเจ้าค

บทที่ 1.2 ยาสมุนไพรนับจากวันนั้นก็ผ่านมาได้หลายวันแล้ว หลีอั๋นเฟยเม้มปากแน่นพลางเงยหน้าจ้องมองประตูห้องเขียนหนังสือ ต่อให้ทำใจกล้าบอกว่าจะลากอีกฝ่ายมาร่วมหลับนอน ทว่านางไม่ได้พบหน้าสามีมานานเท่าใด สิบวันถือว่านานแล้วหรือไม่? ถ้าจะให้ลากเขา นางก็ต้องได้เจอเขาก่อนมิใช่หรือ“ท่านพี่ ข้าอั๋นเฟยมีเรื่องอยากเสวนากับท่าน” อั๋นเฟยส่งเสียงนุ่มนวล จ้องมองบานประตูกระดาษที่ยังคงปิดนิ่ง“ข้ากำลังศึกษาตำราอยู่ เจ้ามีอะไรก็ฝากพ่อบ้านย๋งได้” ชายหนุ่มตะโกนตอบในคำพูดที่นางแทบท่องขึ้นใจ เพราะมันก็เป็นประโยคเดิม ๆซ้ำ ๆในช่วงสิบวันที่ผ่านมานี้อั๋นเฟยระบายลมหายใจอีกครั้ง เขาก็ยังคงไม่ยินยอมที่จะพบนางอยู่ดี หญิงสาวหันหลังแล้วเดินกลับไปยังโถงทางเดินที่สร้างผ่านป่าไผ่แม้ยังไม่ใช่ยามซวีแต่ด้วยความร่มรื่นของพื้นที่โดยรอบทำให้มันมืดครึ้ม ยิ่งบรรยากาศสงบเงียบงันได้ยินเพียงเสียงนกร้อง นางก็ยิ่งรู้สึกผ่อนคลายในจิตใจได้บ้างสาวงามอดบ่นในใจไม่ได้ว่าเหตุใดถึงได้เลือกตอบตกลงแต่งงานกับเขา ถึงกระนั้นเมื่อหยุดลงตรงกลางโถงทางเดินแล้วทอดสายตาไปยังสระบัวที่อยู่ไม่ไกล ท่าทางแสนสุภาพที่สงบนิ่งของเขาก็ช่างน่าหลงใหลไม่เบา“แต

บทที่ 2.1 ยามหลับใหล“เหอะ!เจ้าคนโง่ลู่หมิง!!” อั๋นเฟยตะโกนเกรี้ยวกราดหลังจากคิดไม่ตกเพียงหนึ่งถ้วยชา ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วรีบติดตามอีกฝ่ายไปในทันทีแม้นางเข้าใจว่าเขาไม่เคยผ่านมือสตรีนางใดมาก่อน ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาก็ไม่อยากผ่านมือนาง ถึงกระนั้นเมื่อติดตามมาจนเกือบทัน บานประตูห้องเขียนหนังสือก็ถูกลงกลอนโดยทันทีปัง! ปัง!“ลู่หมิง! ออกมาคุยกับข้านะ!!” หญิงสาวตะโกนก้องพร้อมทั้งออกแรงทุบบานประตูอย่างเดือดดาลนางไม่เกรงกลัวหรอกว่าจะมีผู้ใดมาได้ยิน เพราะเรือนแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางป่าไผ่ และที่นี่นอกจากพวกนางทั้งสองแล้ว ก็มีเพียงพ่อบ้านย๋งกับสาวใช้จินที่คอยปรนนิบัตินางเท่านั้นปัง! ปัง!“ออกมาคุยกับข้า!!” อั๋นเฟยโวยวายขึ้นอีกครั้ง เมื่อทุบมากเท่าใดเขายังคงนิ่งสงบ หญิงสาวเลยทำได้เพียงใช้ฝ่าเท้าเตะเข้าประตู ก่อนพ่นลมหายใจหมุนตัวกลับห้องนอนหลังจากสาวงามเดินออกไปได้หนึ่งจิบชาแล้วนั้น หลีลู่หมิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเดินมาตรงประตูพลางกลืนน้ำลายเมื่อเห็นว่าแรงทุบของนางเกือบทำประตูพัง“ผู้หญิงยามโกรธนี่น่ากลัวจริงเชียว” ลู่หมิงพึมพำพลางยกมือลูบหน้าอก ก่อนเปิดประตูออกไปแล้วเดินไปยังจุดหมายเดิมไ