Lahat ng Kabanata ng บทเรียนร้อนรัก จากสามีผู้รุ่มร้อน: Kabanata 51 - Kabanata 60

บทที่ 4.2 หยกม่วง“ซื่อฉิง!” กุยเหนียงแหวดังลั่น บิดขาไปมาเมื่อการละครเริงรักถูกหยุดไว้ชั่วขณะ “อย่าหยุดเสียดื้อ ๆสิ” นางสบตากับชายหนุ่ม ดวงตาเว้าวอนออดอ้อนให้เขาลงมือต่อ ๆไปทว่าคนเจ้าเล่ห์กลับเพียงยกยิ้มหวาน เขาเดินไปหยิบแท่งหยกสีม่วงทรงคุ้นตาออกมาถือไว้ ด้วยขนาดของมันไม่ได้แตกต่างจากของเขามากหรอก แต่มันกลับทำให้คนถูกมัดหน้าแดงฉาน“คิดทำอะไร” นางโวยเสียงดังลั่น มองอีกฝ่ายเทน้ำผึ้งอาบแท่งหยก “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด”“งานของข้ายังไม่เสร็จ ข้ากลัวเจ้าเหงาเลยจะใช้เจ้าแท่งนี้ช่วยดูแลเจ้าชั่วคราว” เขาว่าพลางหัวเราะ นำมันถูยังช่องทางรักไปมาจนสตรีงามขนลุกชัน“เช่นนั้นก็ปล่อยข้าสิ!” กุยเหนียงอ้าปากค้าง แต่สัมผัสเย็น ๆจากมันทำเอานางอดเม้มปากแน่นไม่ไหว “อะ อื้ออออ”แท่งหยกสีม่วงถูกสอดใส่เข้าช่องโพรงร้อนผ่าว นัยน์ตากลมหวานถึงเบิกกว้างพร้อมส่งเสียงกระเส่าไปตาม ๆกัน ป๋ายซื่อฉิงรีบดึงเชือกมัดแท่งราคะให้อยู่กับที่ มองมันที่คาอยู่ในปากรูด้วยสายตาพึงพอใจเพียงแต่เมื่อคนงามขยับตัวหมายปรับเปลี่ยนท่าทาง แท่งนี่ก็ยิ่งขยับเข้าลึกขึ้นสลับขยับออก และมันถูกออกแบบมาไม่ให้หลุดจากรูกระสันได้ง่ายดายนัก อย่างไรถ้าไม่ใ

บทที่ 6.1 กล่องวิเศษทั้งสองประกบจูบแนบชิด สอดใส่เรียวลิ้นแลกเปลี่ยนความรู้สึกภายในช่องปาก เมื่อบานประตูห้องนอนปิดลงก็เป็นอันสัญญาณให้พวกเขาได้ปลดเปลื้องอาภรณ์ห่อหุ้มร่างกายออกไปจนหมด ผ่อนปรนจิตสำนึกให้กลับคืนสู่ห้วงไฟผลาญ การบุกอย่างดุดันของกุยเหนียงช่างถูกใจชายหนุ่มคลั่งรักเช่นเขานัก เพียงผละแลกอากาศหายใจสั้น ๆทั้งคู่ก็กลับมาประกบริมฝีปากกันอีกครั้ง ราวกับโรมรันกันอยู่ภายในสงคราม หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างซื่อฉิง ลากลิ้นกลับคืนให้เขาได้หยอกเย้า ไม่ต่างกับสองมือหนาบังคับแก้มก้นใสบีบเคล้นนวดคลึงในมืออย่างสนุกสนาน “หืออ~ เหตุใดวันนี้เจ้าช่างร้อนแรงนัก” ซื่อฉิงกระซิบเสียงหวาน ฝากรอยจูบไล่ลงเนินอกเรื่อย ๆ “ก็ช่วยให้ท่านผ่อนคลายอย่างไรเล่า” นางว่าพลางหัวเราะ เมื่อถูกเล้าโลมยังยอดดอกบัวตูม นางแหงนหน้าเผยอปากส่งเสียงร้องเบา ๆ ทั้งปิดเปลือกตาสนิทแน่นจินตนาการตามปลายฝ่ามือของชายหนุ่ม เขาช่างช่ำชองยิ่งนักเมื่อกรีดนิ้วมือเรียวยาวตามเส้นโครงร่าง ความรู้สึกอันหลากหลายเจือปนผสมกันเสียจนแยกแทบไม่ออก มันทั้งสุขสันต์ หวาดเสียวและเศร้

บทที่ 6.3 กล่องวิเศษเวลาล่วงเลยผ่านไปได้หลายสัปดาห์แล้ว แม้ป๋ายซื่อฉิงเชื้อเชิญหญิงคนรักมาร่วมสนุกอย่างไร กุยเหนียงกลับเพียงบ่ายเบี่ยงเท่านั้น นางยกยิ้มลูบหน้าท้องเบา ๆวาดฝันถึงอนาคตข้างหน้า หากว่ามีเจ้าก้อนแป้งวิ่งซุกซนทั่วคฤหาส์นอันโอ่อ่า ความซุกซนของเด็กน้อยคงทำให้ผู้คนมีความสุขไปตาม ๆกัน ถ้าได้เป็นเช่นนั้นจริง การที่นางพาเขามาร่วมรักกันในห้องหอไร้กลิ่นควันกำยาน คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว “ยินดีด้วยนะเจ้าคะฮูหยิน ในที่สุดท่านหมอก็บอกว่าท่านท้องแล้ว” สาวใช้คนสนิทกล่าวด้วยรอยยิ้ม หางตาคู่งามเอ่อล้นด้วยหยดน้ำใส “แล้วเหตุใดท่านถึงไม่แจ้งนายท่านล่ะเจ้าคะ ข้ามั่นใจว่านายท่านต้องมีความสุขอย่างแน่นอน” สาวใช้อีกคนกล่าว แววตานางมากล้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ช่างเถอะ ต่อให้ข้าไม่บอก ก็คงมีคนเก็บไว้ไม่มิดหรอก” กุยเหนียงหัวเราะ เอนกายพิงหมอนใบใหญ่ “ข้าหิวน้ำเหลือเกิน นำชากับขนมมาให้ข้าหน่อยสิ” “เจ้าค่ะ” ทว่าไม่ทันที่สาวใช้เดินออกไปจัดเตรียมตามความต้องการของนายสาว บานประตูห้องนอนกลับถูกเปิดพรวดพราดเข้ามาอย่างรวดเร็ว คนที่อ

บทที่ 7.2 บทลงโทษสตรีเลว “ว่าอะไรนะ!!? นางท้องหรือ!?” ซื่อฉิงลุกพรวดขึ้นยืนอย่างตกใจ ทั้งดีใจและเสียใจในคราเดียวกัน อีกทั้งยังสงสัยอีกว่าเขาได้มอบยาชนิดใดให้นางกันแน่ ในเมื่อเขาไม่เคยมีความคิดวางยาคนรักแม้แต่น้อย “ใช่เจ้าค่ะ เจ้านายข้าแค่ไม่อยากให้พวกท่านผิดใจกันนานมากเกินไป หวังว่านายท่านป๋ายจะคิดคำง้อขอคืนดีฮูหยินป๋ายโดยเร็วนะเจ้าคะ ข้าน้อยขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” สิ้นคำกล่าว หญิงรับใช้หมุนตัวเดินจากไป โดยไม่ลืมพยักหน้าให้กับสามสาวใช้ที่คอยท่าอยู่ก่อนแล้ว ไม่ทันให้ป๋ายซื่อฉิงได้ใช้ความคิดนานนักหรอก เสียงโวยวายจากสตรีข้างนอกห้องช่วยปั่นป่วนสติเขาได้เป็นอย่างดีนัก พวกนางด่าทอหญิงนางหนึ่งที่กล้าคร่าชีวิตว่าที่นายน้อยตน แท้จริงพวกนางร้องไห้คร่ำครวญอยู่กลางลานบ้านนานสองนานแล้ว ทว่าเพราะคำสั่งของเขา จึงพาพวกนางไปกุมขังในห้องเก็บของ ชายหนุ่มรู้สึกปวดหัวนัก ครั้นไล่พวกนางให้กลับไปก็เกรงว่ากลัวจะสูญเสียฮูหยินตลอดกาล ยิ่งประกอบกับคำพูดของสาวใช้จากเรือนสกุลหลีก่อนหน้า ยิ่งทำให้เขามิอาจปล่อยผ่านได้ เขาถึงเรียกพวกนางทั้งสามให้เข้ามา เพื่อฟังเรื่องราวโดยทั้งหมด

บทที่ 8.2 แผนร้ายของสตรีผู้งดงามแม้คู่รักคู่หนึ่งได้เดินออกไปจากสวนแล้ว หากแต่คู่รักเจ้าของเรือนยังคงยืนเฝ้าสังเกตการณ์ “ยัยนี่นิ!” หลีอั๋นเฟยหัวเราะร่วน นางชี้นิ้วใส่สหายรักแล้วหันหน้าไปพูดคุยกับคนข้างกาย “ท่านว่าละครฉากนี้น่าขันหรือไม่” “หึ ๆฮูหยินป๋ายช่างร้ายกาจนัก เล่นหลอกว่าตั้งครรภ์จนศัตรูถึงกับอยู่ไม่สุข เป็นแผนที่เรียกว่ายืมดาบสังหารคนได้หรือไม่” นายท่านหลีว่าพลางหัวเราะบ้าง “หืออ~ ข้าว่าอย่างนางคงเรียกว่าโกหกหน้าตายมากกว่ากระมัง” สิ้นคำพูดสตรีในอาภรณ์สว่าง คนทั้งคู่ร่วมกันหัวเราะผสมโรงให้กับละครฉากใหญ่ แม้หมั่นไส้ที่สหายรักอวดโอ่ความคลั่งไคล้ของสามีต่อหน้าตน หากแต่นางกลับดีใจเสียอีกที่ไม่ต้องมีใครเป็นก้างขวางคอ หลังคู่รักสกุลป๋ายกลับถึงเรือนรัก ซื่อฉิงจัดการอุ้มหญิงคนงามขึ้นสู่อ้อมอก แม้มีสายตาหลากคู่จับจ้องมองบนท้องถนน ทว่าพวกเขาหาได้สนใจแม้เพียงนิด ภายในห้องนอนสู่ดินแดนหรรษาแสนลึกลับ ด้วยทั้งกลิ่นกำยานคละคลุ้งไปพร้อมเปลวเทียนกวัดแกว่ง รสจูบแห่งเพลิงรักค่อย ๆถูกจุดชโลมอาบทั่วเรือนผิวขาว ร่าง