บททั้งหมดของ บทเรียนร้อนรัก จากสามีผู้รุ่มร้อน: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทนำ 1ภายในเรือนที่ประดับตกแต่งอย่างสวยงามด้วยพรรณไม้หลากหลายชนิด และเครื่องเรือนที่นำเข้าจากทางเรือสำเภา บ่งบอกถึงฐานะของผู้เป็นเจ้าของได้อย่างดี เพราะไม่ว่าจะมองไปยังทิศทางก็มักสวยงามด้วยของล้ำค่าที่หาใดเปรียบยิ่งเมื่อร่างบางเพรียวระหงในชุดสีหวานก้าวเดินอย่างสง่างาม ยิ่งบ่งบอกได้ดีถึงความผู้ลากมากดีของเจ้าของเรือนแห่งสกุลจ้าวหญิงสาวที่ประดับตกแต่งด้วยเครื่องประดับดอกไม้หยกขาว แต่งแต้มสีสันบนหน้าจาง ๆอันพิถีพิถันเผยให้เห็นความงามแต่ดั้งเดิม ริมฝีปากอวบอิ่มสีหวานระบายยิ้มจาง ๆให้กับสาวใช้ที่ยืนทำความเครพอยู่รอบข้าง เพียงแค่รอยยิ้มของนางก็ใช่ว่าจะประเมินค่าได้จ้าวซือเฟยเป็นนามของฮูหยินเรือนแห่งนี้ ทุกคนต่างก็อิจฉาในชีวิตหลังแต่งงานของนาง เพราะสามีที่มีฐานะร่ำรวย และมีหน้าตาหล่อเหลา อีกทั้งยังเป็นสุภาพบุรุษที่แสนอ่อนโยนจนราวกับว่าเขานั้นถูกสั่งสอนมาอย่างดี ที่สำคัญมีเพียงซือเฟยเท่านั้นเป็นภรรยาและนายหญิงหนึ่งเดียวแห่งเรือนสกุลนี้แต่ทว่าทุกคนกลับไม่รู้ถึงความลำบากที่นางต้องเผชิญในทุกวี่วัน และเช่นเดียวกับเวลานี้ที่นางยืนอยู่หน้าประตูห้องเขียนหนังสืออันเรียบง่าย ขัดกับบรรยากาศแสนสุขส

บทที่ 1.1 ปลุกกำหนัดหลายวันผ่านไปจ้าวซือเฟยมองตัวเองผ่านกระจกสีขุ่น พลางคิดจินตนาการถึงคืนนี้ที่นางได้จัดเตรียมแผนการมาอย่างดี อย่างหนึ่งก็เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ทว่าด้วยชุดเอี๊ยมสีหวานที่เผยเรือนร่างเกือบหมด ช่างทำให้นางอยากแทรกแผ่นดินหนีให้พ้นไปจากสถานการณ์ในอนาคตข้างหน้าแต่เมื่อฮึดหายใจอีกคราหนึ่ง ภายในใจของหญิงสาวก็สงบลงทันตา นางหยิบชุดมาคลุมร่างไว้หลวม ๆ ก่อนกำชับสาวใช้ทุกคนให้ทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายอย่างเคร่งครัดระหว่างทางจากห้องนอนจนถึงห้องเขียนหนังสือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเสียจนอยากหันหลังหนีกลับห้อง แต่เมื่อฝ่าเท้ามาหยุดอยู่หน้าบานประตูกว้าง ความกล้าทั้งหลายก็กลับมาอีกครั้งหนึ่ง นางสูดลมหายใจส่งสายตาให้บ่าวชายหน้าห้องเขียนหนังสือ เป็นอันรู้กันถึงแผนการที่ได้ตระเตรียมเอาไว้“ฮูหยินขอพบขอรับ” บ่าวชายหน้าห้องรีบมารายงานนายท่านสกุลจ้าว ก่อนรีบหลุบตาต่ำไม่จ้องมองสาวงามในชุดวาบหวิวที่เดินย่างกรายเข้ามาในห้อง โดยไม่ต้องรีรอคำอนุญาตจากสามีเหวยหรงเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกเพื่อเห็นว่าภรรยาตนเองช่างเย้ายวนเพียงใด จนเขาเผลออ้าปากค้างอย่างลืมตัว ก่อนรีบหันไปไล่บ่าวทั้งหลายให้ออ

บทที่ 2.1 อยากแทรกไปที่ไหนจ้าวเหวยหรงเอ่ยเสียงหวานก่อนพรมจูบเหนือทรวงอกแล้วใช้ลิ้นตวัดรอบยอดปทุมถัน ไม่ปล่อยให้ฮูหยินสาวได้เตรียมใจกับอารมณ์พลุ่งพล่านที่ควบคุมไม่อยู่นี้ หรือเป็นตัวเขาต่างหากที่เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ไหนใครว่าไม่อยากเป็นสัตว์ร้ายหื่นกระหายกันเล่านี่ยิ่งเสียกว่าสัตว์ร้ายพวกนั้นอีกปลายนิ้วเรียวยาวสอดใส่รูรักขยับเข้าออก พร้อมบดเบียดเหนือเม็ดละมุด ยิ่งเขาออกแรงขยับมากเพียงใด น้ำหวานสีใสยิ่งรินไหลจนอาบนิ้วเรียวทั้งสอง“อ๊ะ! ท่านพี่รุนแรงเกินไปแล้ว” ซือเฟยบ่นอุบ แหงนหน้าหลีกหนีความแปรปรวนภายในกายสาว“เจ้าอยากแทรกแผ่นดินหนีมิใช่หรือ เอาสิ!ข้าเองก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะหนีไปที่ใด” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ แล้วดันต้นขางามให้แยกออก ก่อนเคลื่อนตัวลงต่ำตามเรือนร่างบางแ“สวยยิ่งนัก” เขาเอ่ยอีกครั้งพร้อมช้อนตามองหญิงงามที่หน้าขึ้นสีแดงระรื่น“แล้วยามปกติข้าไม่สวยหรือ” ซือเฟยเอ่ย หลุบตาไปอีกทาง“ยามปกติเจ้าก็สวย แต่ยามนี้ที่ร่างกายเจ้าเปลือยเปล่า มันวิเ

บทที่ 2.3 อยากแทรกไปที่ไหนเขาเชยคางมนให้หันมารับจุมพิต หมุนนางให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนท่อนเอ็นที่ยังขยายใหญ่“ครั้งเดียวมันไม่พอหรอก” เหวยหรงเอ่ยพร้อมยกยิ้มกว้าง มองหญิงสาวหน้าขึ้นสีสลับทรวงอกที่ขยับอย่างช้า ๆ“ข้าเหนื่อยแล้วท่านพี่ ข้าอยากพักผ่อน” ซือเฟยละล่ำละลั่กเอ่ยเสียงใส นางพยายามปั้นยิ้มหวานให้กับเขาที่ยังคงหื่นกระหายไม่รู้จบ“เจ้าอยากมีค่ำคืนหวานล้ำร่วมกันกับข้ามิใช่หรือ เช่นนั้นก็มาต่อกันอีกรอบเถอะ” เขาเอ่ยพร้อมวางมือลงบนต้นขาอวบ“ท่านไม่เหนื่อยหรือ” นางกลืนน้ำลายดังอึก แล้ววางฝ่ามือแนบหน้าท้องแข็ง “ข้าเหนื่อยจริง ๆนะ อื้อออ”ราวกับชายหนุ่มไม่อยากได้ยินคำโกหก เขาออกแรงขยับเบา ๆสวนนางที่นั่งคร่อมอยู่บนท่อนรัก แม้ไม่ได้ออกแรงมากแต่มันก็สร้างความจุกเสียดต่อนางได้ดียิ่งนางแทบฟุบหน้าเข้ากับซอกคอหนา เนื้อกายละเอียดกระเพื่อมตามแรงขยับผสมแรงบีบของอีกฝ่าย หากว่าได้เห็นการเคลื่อนไหวด้วยสองตา มีหวังนางคงไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายแน่ ๆไม่คาดคิดเลยว่าพอได้ร่วมค่ำคืนหวานกับสามี มันจะหนักหน่วงเช่นนี้ ทั้ง

บทที่ 3.2 น้ำร้อนกรุ่นๆ ยามห้าย (21.00 – 22.59 น.) จ้าวเหวยหรงนั่งตรวจสอบรายการสินค้าทั้งหลายที่ทำการค้ามาได้เมื่อตอนกลางวัน แม้ว่าบุคคลกลุ่มนั้นมีจุดประสงค์อื่นที่ค่อนข้างชัดเจน ทว่าเขาเองก็หาได้สนใจ เพราะในยามนี้เขาได้รู้แล้วว่าช่วงเวลาที่ดีที่สุด คือช่วงเวลาที่ได้เห็นรอยยิ้มของฮูหยินเมื่อดวงหน้าเล็กที่เคล้าไปด้วยความหวานนุ่มนวลฉายชัดขึ้นในภาพจำ เขามิอาจหุบยิ้มได้เมื่อนึกขึ้นได้ว่าแม่คนงามผู้นั้นหน้าแดงแจ๋เพียงใด ตอนเห็นเขาขยับเข้าออกภายในเรือนร่างบางหรือจะเป็นทรวงอกอิ่มที่ขยับไหวตามแรงสะเทือนที่ถูกส่งผ่าน หรือว่าผิวกายขาวเนียนละเอียดระรื่นด้วยสีแดงจาง ๆ เสียงครางหวานเล้าโลมนั้นก็ยิ่งติดอยู่ในภาพจำ“นายท่าน” ทว่าเสียงบ่าวชายดันขัดจังหวะความคิดอันพลุ่งพล่านของเขา จนชายหนุ่มต้องกระแอมไอ แล้วพยักหน้าอนุญาตให้อีกฝ่ายเอ่ย“ว่ามา”“นายหญิงบอกบ่าวให้เตรียมน้ำอุ่นไว้ขอรับ ไม่ทราบว่านายท่านอยากไปอาบเมื่อใดดีขอรับ”“หือ? ซือเฟยน่ะหรือ?” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมเลิกคิ้วหน่อย ๆอย่างแปล