Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

บทที่ 2.3 ยามหลับใหลหญิงสาวรีบหลับตาปี๋เช่นเดิมเมื่อลู่หมิงทำท่าจะเงยหน้าจ้องมองตน ในใจนางเต้นรัวเร็วรับสัมผัสแปลกประหลาดที่กำลังแหวกว่ายเข้ามาภายในกาย จนมึนหัวไปหมด ทั้งอยากลุกขึ้นเพื่อถามถึงสิ่งที่เขากำลังทำอยู่คับแน่นไปหมดแล้ว!“วันนี้เจ้าขมิบดีกว่าทุกครั้งเสียอีก อีกทั้งความเปียกแฉะนี้ก็นุ่มลื่นเสียเหลือเกิน” ลู่หมิงกล่าวเสียงเส่า พลางจับท่อนเอ็นดุนดันเข้าไปเรื่อย ๆสาวงามพยายามควบคุมลมหายใจ ทว่าคำพูดของอีกฝ่ายช่างสะกิดใจนางยิ่งนัก เหตุใดถึงได้พูดเหมือนมีเหตุการณ์เช่นนี้อยู่ทุกคืน ถ้าเช่นนั้นความฝันของนางเกิดจากเรื่องแบบนี้ด้วยใช่หรือไม่“อ่า… ภายในกายเจ้ายังคับแน่นเหมือนเดิมเลย” ลู่หมิงส่งเสียงครวญคราง ก่อนโน้มใบหน้าดูดยอดทรวงอกอุ่น“อื้อออ” อั๋นเฟยแทบกลั้นเสียงไม่ทัน ทว่าเขาทำราวกับมันไม่ผิดแปลกอันใด เช่นนั้นนางสามารถส่งเสียงครวญครางได้ด้วยใช่หรือไม่หญิงสาวอยากยกมือกอดรัดอีกฝ่ายนัก ทว่าความจุกเสียดภายในที่กำลังขยับอย่างช้า ๆ มันกำลังดึงสตินางให้หลุดออกจากการควบคุมนางกัดริมฝีปากตนเอง เผลอไผลแอ่นสะโพกอวบรับท่อนเอ็นที่ขยับอย่างเนิบนาบ ถึงกระนั้นเมื่อเขายังวนเวียนอยู่แถวเนินอกนา

บทที่ 3.2 ที่ปรึกษาหญิงสาวเดินขึ้นรถม้าหลังจากบอกจุดมุ่งหมายต่อไปเสร็จ นางละเบื่อหน่ายยิ่งนักกับสหายทั้งสาม แม้ว่าป๋ายกุยเหนียงเป็นพวกน่าหมั่นไส้เช่นไร แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่าโม๋ว์มี่ฮวา รายนั้นเพียงแค่ปรายตามอง นางก็แทบล้มลงคุกเข่าแนบเท้าเสียแล้ว ส่วนจ้าวซือเฟยก็ดูใสซื่อเกินไป ปรึกษาอย่างไรคงยิ่งไม่ได้คำตอบเหตุใดคนรอบตัวนางถึงเต็มไปด้วยพวกพิลึกพิลั่นกัน ถึงกระนั้นเมื่อรถม้าเดินทางกลับมาถึงเรือนป่าไผ่ ในใจขุ่นมัวจนมองไม่เห็นสิ่งใด พลันแปรเปลี่ยนเป็นใสกระจ่าง“เช่นนั้นคงมีแต่ต้องปล่อยเลยตามเลยจริง ๆ” หญิงสาวบ่นอุบ “แล้วเหตุใดข้าต้องยอมไปเสียหมดเล่า!” นางกล่าวอีกครั้ง ก่อนรีบก้าวลงจากรถม้าพุ่งตรงไปยังห้องปิดตายแห่งนั้นในใจที่ว่างเปล่านี้เอาแต่นึกถึงความรู้สึกราวถูกแหวกว่าย ทั้งสุขอุราเคล้าคลึงความหน่วงภายในอย่างไรนางมิอาจนิ่งเฉยได้หรอก แม้ว่าไม่สามารถคาดคั้นได้ เพราะเกรงเขาอับอาย แต่นางก็อยากกรีดร้องในห้วงเวลาแห่งความสุขสม ต่อให้นางมีความกังวลมากเพียงใด นางจำเป็นต้องดึงเขาเข้าสู่ห้วงราคะเช่นเดียวกับนางให้เร็วที่สุด“กลางคืนข้ายกให้เจ้า แต่กลางวันต้องเป็นของข้า!” อั๋นเฟย กล่าว พร้อมเงยห

บทที่ 4.1 เริ่มต้นเอาคืนทว่าจุดมุ่งหมายที่หญิงงามอยากจะไปไม่ใช่ห้องนอน นางมีบางธุระที่ต้องจัดการเป็นอย่างแรก สิ่งนั้นเรียกว่าการสร้างพันธมิตร หรือจะเป็นการสร้างฐานรองรับความต้องการของตนเองกัน แม้สุ่มเสี่ยงว่าอาจถูกหักหลังได้ แต่ถ้าสำเร็จเมื่อไหร่มันจะกลายเป็นประโยชน์ต่อนางได้มากโขเมื่ออั๋นเฟยเดินมาถึงสถานที่ที่สาวใช้นามว่าอาจินทำงานอยู่ นางกอดอกมองสำรวจอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ นึกคำพูดให้เหมาะสมกับสถานการณ์ต่อจากนี้ ซึ่งมันสามารถช่วยให้หลาย ๆเรื่องนั้นง่ายดายมากยิ่งขึ้น ทักษะนี้เป็นท่านพี่โม๋ว์ที่สอนนาง และนางเป็นผู้เรียนรู้ไวนัก“อาจิน” อั๋นเฟยส่งเสียงหวาน เรียกให้สาวใช้รีบหันขวับมาโดยเร็ว“ฮูหยินหลีมีอันใดให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ” สาวใช้จินรีบทิ้งงานของตนวิ่งมาหาอั๋นเฟยอย่างรวดเร็ว ไม่บ่อยนักที่นายสาวจะเป็นฝ่ายเข้าหาตนด้วยตัวเอง“ข้ามีเรื่องบางเรื่องที่สงสัยจนอยากถามเจ้าน่ะ” อั๋นเฟยกล่าวเสียงใส แล้วปล่อยมือไขว้ข้างหลังเดินเข้ามาในห้องครัว ทุกท่วงท่าของนางล้วนแล้วปั้นแต่งให้เป็นไปตามความคิด ทว่ามันกลับใช้ได้ผลชะงัด“บ่าวไม่ใช่คนฉลาด อาจคลายความสงสัยให้ฮูหยินได้ไม่ดีนัก” สาวใช้กลืนน้ำลาย

บทที่ 5.1 เล่นไปตามแผนหลีอั๋นเฟยโน้มใบหน้าจูบซับเหนือแผงอกงาม ประทับรอยริมฝีปากสีแดงเด่นชัดกับสีผิวขาวผ่อง ก่อนเคลื่อนใบหน้าฝากฝังรอยสัมผัสตามโครงหน้านุ่มละมุน ทุกสัดส่วนบนเรือนร่างของหลีลู่หมิงนั้นช่างคู่ควรกับตำแหน่งบัณฑิตหนุ่มโดยไร้ข้อกังขา“ปกติเจ้าชอบทำแบบนี้กับข้าใช่หรือไม่” อั๋นเฟยกระซิบเสียงหวาน ดึงริมฝีปากล่างของเขาด้วยเขี้ยวเล็ก ๆ“หรือว่าเจ้าชอบสัมผัสที่ใดก่อนกันเล่า” นางพึมพำอีกครั้ง แล้วแนบทรวงอกให้ชิดเสียจนชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงจุดนูนปกติเจ้าเป็นแบบนี้เองหรือ?ลู่หมิงกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ภายในห้องแห่งนี้ต่างถูกเติมเต็มด้วยกลิ่นกำยานเสน่หา แม้ว่าไม่มียานอนหลับในกาน้ำชา แต่เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต การใช้กำยานตัวเดิมจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดทว่าเขาไม่คิดเลยว่าหญิงสาวในท่วงท่าแสนเย้ายวนนี้ ช่างดึงดันเสียจนเขาอยากโอบกอดนาง หากว่าสามารถกลืนกินเข้าไปให้หมดทั้งตัวได้ เขาไม่คิดแม้แต่ขัดขืน ยิ่งความงดงามของนางที่ถูกจัดอันดับในเมืองหลวง ยิ่งดึงดูดให้เหล่าบุรุษทั้งหลายมักหาข้ออ้างมาเยือน ณ เรือนแห่งนี้ ทว่าในยามที่นางกำลังปลุกเร้าอารมณ์ของเขา ตัวลู่หมิงแทบอยากตอบสนองต่อความต้องการที่เริ

บทที่ 5.3 เล่นไปตามแผนวันต่อมาหลีลู่หมิงลอบมองหญิงสาวตรงหน้า เขามีคำถามมากมายที่อยากถามนาง หรือแม้กระทั่งอยากตำหนิติเตียนนางยิ่งนัก ถึงกระนั้นเมื่อเห็นนางกำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ตัวเขาจึงทำได้เพียงกลืนก้อนคำพูดลงไป เพราะกลัวว่านางจะรู้ถึงสิ่งที่เขาทำ และเผลอ ๆอาจมองตนไปในทิศทางที่ไม่ดี“สามี เหตุใดข้าวในถ้วยท่านไม่พร่องลงเลย อาจินทำไม่ถูกปากท่านหรือ” อั๋นเฟยกล่าวพร้อมแย้มยิ้มหวาน ช้อนตามองเขาด้วยนัยน์ตาเปล่งประกาย“คือข้า…” ลู่หมิงกลืนน้ำลาย อารมณ์ตัณหายามค่ำคืนถูกปลุกปั่นขึ้นอีกครั้ง “ข้าต้องไปท่องตำราแล้ว” เขากล่าวละล้ำละลั่กรีบผุดขึ้นเดินไปทางห้องหนังสือโดยทันทีทิ้งไว้แต่หลีอั๋นเฟยหัวเราะราวกับผู้มีชัย ไม่คาดคิดว่าเขานั้นช่างถูกรุกเร้าทางอารมณ์ได้ง่ายดายเพียงนี้ นางคีบเนื้อเข้าปาก ซึ่งไม่แตกต่างอะไรกับลู่หมิงที่จะถูกนางกลืนกินเช่นกันยามซื่อ (9.00 – 10.59 น.) อั๋นเฟยมองกาน้ำชาที่ถูกผสมยากำหนัดลงไปเพียงหยดเดียว นางระบายยิ้มพึงพอใจเมื่อไอร้อนลอยคลุ้งเต็มอากาศ แม้หยดเดียวมิอาจสร้างสัตว์ป่าได้ แต่ก็มากเพียงพอทำให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนรนนางถือถาดน้ำชามายังห้องเขียนหนังสือ พ่