Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 87

บทที่ 10.2 การกระทำของคนที่ไม่มีใจหลังจากผ่านค่ำคืนร่วมเสพสังวาสจนเข้าสู่ยามจื่อ โฉมสะคราญลืมตาตื่นมองร่างหนาที่นอนกอดนางอยู่ข้างๆ สีหน้าของเขาช่างดูผ่อนคลายยิ่งนัก ค่อนข้างน่ามองแต่ว่านางก็ไม่อยากสนใจนางยกมือสะกิดคนข้างกายก่อนลุกขึ้นผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนชายหนุ่มนั้นพอได้สติจึงลุกขึ้นนั่งบ้าง เขามองแผ่นหลังบางพินิจพิจารณานิดหน่อยจนเกือบลืมไปแล้วว่าต้องการถามสิ่งใด“แล้ว...เรื่องของธิดาสวรรค์โหย่วหลิงเซียเล่า สรุปแล้วเป็นเช่นไร” โม๋ว์ฟูเฉิงเอ่ยถาม ไม่ได้รีบร้อนแต่งตัวมากนักโม๋ว์มี่ฮวาหันกลับมามองเขา ในแววตาครานี้ไม่ได้ทอประกายเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว ถึงกระนั้นนางมั่นใจว่าคนอย่างชายหนุ่มไม่มีทางสังเกตเห็น“ข้าเลือกจะหย่ากับท่านหลังจากส่งมอบสินสอดเสร็จสิ้น” นางกล่าว ครานี้หาได้มีน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์“ฮะ! อะไรนะ?” ทว่าโม๋ว์ฟูเฉิงกลับขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินดังกล่าว ด้วยไม่คาดคิดว่ามันจะง่ายดายเช่นนี้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าตัวโฉมสะคราญยังมีท่าทีดื้อดึง“ก็...ข้าคงมั่นใจมากเกินไป ว่าข้าจะเปลี่ยนใจท่านได้ ข้าเพียงแค่หลอกตัวเองไปวันๆ แต่ในใจข้ารู้ดี หากท่านรักท่านหญิงหลิงเซีย ข้ายินดีเป็นคนถอยออ

บทที่ 11.2 การเจรจาในยามเซิน[1]ระหว่างที่โม๋ว์มี่ฮวากำลังจัดเตรียมตนเองให้พร้อมสำหรับงานเลี้ยงต้อนรับ ช่วงเวลาที่นางกำลังจะก้าวขาลงอ่างอาบน้ำใบใหญ่ จู่ๆ ผ้าปิดทางเข้ากลับถูกเปิดออกด้วยฝีมือชายร่างหนา วันนี้เขาไม่ได้สวมเกราะสีเงินทับไว้ สวมเพียงชุดนอกสีดำที่ปักริ้นด้วยด้ายเงินเท่านั้น หญิงสาวหันไปมองเขา สีหน้านางออกแววไม่พอใจอยู่บ้าง“ข้ากำลังจะอาบน้ำ” โม๋ว์มี่ฮวากล่าวเสียงเข้ม“ก็ข้าจะอาบน้ำด้วยไง” โม๋ว์ฟูเฉิงกล่าวจบ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าจนเผยผิวเข้มที่มีรอยแผลเป็นทางยาวตรงหน้าอกให้เห็นอย่างชัดเจน“เราจะหย่ากันแล้ว ท่านไม่ควรทำเช่นนี้” นางเอ่ยลอดไรฟัน“แล้วอย่างไร” เขาว่าจบเดินดุ่มๆ แล้วก้าวขาลงอ่าง ยึดถือครองพื้นที่ส่วนใหญ่ จนไม่มีแม้แต่ที่ให้หญิงสาวได้ผ่อนคลาย“ท่านบอกว่าไม่เคยคิดรักข้า และไม่มีวันที่จะรักด้วยซ้ำ”“ลงมา” ทว่าเขากลับไม่โต้ตอบกลับไป ทำเป็นเมินเฉยในคำพูดของนาง พร้อมทั้งยังออกคำสั่งอย่างกับพวกบ้าอำนาจในท้องพระโรง“ข้าไม่ลง ว้าย!” ท้ายที่สุดนางกลับถูกฉุดให้ลงไปกอดก่ายกับเขาภายในอ่างไม้น้ำร้อนส่งไออุ่นลอยคละคลุ้งเต็มอากาศ และเพราะน้ำอุ่นถึงทำให้ดวงหน้าเล็กกับทั่วกายสาวแดงซ

บทที่ 12.2 ลาก่อน“พี่ชายเจ้า?” นางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ท่าทีดูไม่ได้ประหลาดใจมากนัก“เฮอะ!”บรรยากาศเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง นางชำเลืองสายตาไปทางด้านหลังของร่างสูง มองเห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ ไม่ไกลจากที่แห่งนี้ พลันในหัวบังเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา“แต่สุดท้ายพวกเจ้าก็ตลบหลังข้า ให้ข้าแต่งงานกับน้องชายซึ่งก็คือเจ้า นั่นก็หมายความว่าอำนาจภายในสกุลโม๋ว์ก็ยังไม่ตกถึงข้านี่”“...”โฉมสะคราญจ้องมองคนตรงหน้าตรงๆ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แถมยังหลบเลี่ยงสายตาไปจากนางเพียงชั่วครู่ นางอดไม่ได้ที่จะยกมือกอดอก เดินสำรวจหมุนรอบตัวเขา พยายามมองหาจุดให้จับผิด“งั้นพี่ชายเจ้าก็คือนักพรตขาว ส่วนเจ้าคือเกราะสีชาดหรือ? แล้วไหนเล่าตราสัญลักษณ์แห่งเกราะสีชาด ช่วยแสดงให้ข้าเห็นหน่อยได้หรือไม่”“อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!” โม๋ว์อิงฉินตวาดก้อง พร้อมทั้งถอยหลังให้ห่างจากนางไปอีกก้าว “เจ้าจะมาเฉไฉเปลี่ยนความผิดของตนเองงั้นรึ!”“ข้าไม่ได้ฆ่าท่านตาเจ้า ข้าได้ตำแหน่งมาด้วยความสามารถของข้าเอง”ข้อนั้นโม๋ว์อิงฉินรู้ดีว่านางไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความตายของท่านตาของเขา เพียงแต่ว่าครอบครัวของนางอย่างไร ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข

บทที่ 12.4 ลาก่อน“ไม่เอามี่ฮวา มี่ฮวา!!! / พี่สะใภ้!!!” ไม่ทันขาดคำที่ชายหนุ่มจะกล่าวออกไปร่างบางค่อยๆ ทิ้งตัวเองลงไปทางด้านหลัง จนบนกำแพงนั้นเหลือเพียงความว่างเปล่า ชายร่างสูงในอาภรณ์สีดำสนิทอ้าปากค้างเบิกตากว้าง ขาทั้งสองข้างแข็งเกินกว่าจะวิ่งไปฉุดรั้งนางเอาไว้ได้ นางยอมจากเขาไปเสียอย่างงั้น ไม่สนแล้วแม้ว่าเขากำลังอ้อนวอนอย่างไร“ข้าขอโทษมี่ฮวา! ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ! ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าเลย ที่ผ่านมาเป็นข้าไม่ดีเอง! ได้โปรด ได้โปรดเถอะ ข้าขอร้อง นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง หลังจากนี้ข้าจะยอมเจ้าทุกอย่างเลย เจ้าปรารถนาสิ่งใดข้าจะหามาให้ทุกสิ่ง ขอร้องเจ้าอย่าไปจากข้าทั้งอย่างงี้” โม๋ว์ฟูเฉิงคร่ำครวญ ลากร่างแข็งค้างของตนไปยังขอบกำแพงเมืองส่วนโม๋ว์อิงฉินที่ตกใจกับความผิดของตนเอง แทบยืนไม่ไหว เพียงเพราะเขาแค่อยากขู่นางเล่นๆ เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ เขารีบเดินไปยังขอบกำแพงเมือง เพื่อหวังว่าเรื่องตรงหน้าจะไม่ใช่เรื่องจริง “พี่สะใภ้ข้าขอโทษท่านจริงๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษพี่สะใภ้ ท่านอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ”ทว่าเมื่อสองหนุ่มก้มมองลงไปยังพื้นเบื้องล่าง กลับเห็นโม๋