Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

บทที่ 4.2 ผู้ได้รับผลประโยชน์ยามอู่ (11.00 – 12.59 น.) จ้าวซือเฟยปิดหนังสือที่นั่งอ่านมาตลอดช่วงเช้าจนจบ หากไม่ใช่เพราะเมื่อคืนทำกิจกรรมเข้าจังหวะกัน หรือมีการทานของรองท้องกันตอนตื่น วันนี้ไม่แน่ว่านางอาจได้นั่งปักผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่จนเสร็จสิ้น ทว่าเพราะหมดแรงไปกับการดูแลเด็กตัวใหญ่ นางจึงทำได้เพียงอ่านหนังสือเพิ่มพูนตัวอักษร“ปวดเมื่อยไปทั้งกายเลย” ซือเฟยบ่นอุบ พลางยกมือนวดคลึงบริเวณต้นขางามสาวใช้ที่เห็นดังนั้นรีบถลาเข้ามาเอาอกเอาใจ วางมือนวดคลึงให้สาวสวยพร้อมระบายยิ้มแป้น ท่าทางเช่นนั้นซือเฟยรู้ดีว่านางคงมีบางคำถามที่อยากเอ่ย หญิงงามเลยส่ายหน้านึกเอ็นดูให้กับเด็กสาวที่แสนน่ารักผู้นี้อาจเพราะสาวใช้คนนี้ของนางค่อนข้างเด็กนัก ถ้าไม่ใช่เพราะสามีนางได้รับมาดูแล หญิงทั้งสองคงไม่ได้มาเจอกัน หรืออาจเป็นเพราะเหวยหรงเป็นชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ในความรักกันแน่ เด็กหญิงคนนี้เลยไม่ต้องเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้กับใคร“นึก ๆดูแล้วเจ้าก็มาอยู่กับข้าได้เกือบปีแล้วหรือไม่” ซือ

บทที่ 5.1 (อาจจะ)เข้าใจกันผิดจ้าวเหวยหรงสบตาคมกริบของหญิงงามที่นาน ๆครั้งถึงเผยให้เห็น บรรยากาศรอบตัวนางช่างดุดันเสียจนเขาไม่รู้ต้องวางมือไว้เช่นไรคุณหนูเล็กหลี่ดันทิ้งขี้ไว้ให้ข้าเสียได้ซือเฟยสูดลมหายใจแล้วยืดแผ่นหลังให้ตั้งตรง นางคลายนิ้วมือที่กำแน่นแล้วก้าวเท้าผ่านธรณีประตูไป ก่อนหันไปยังเหล่าบ่าวชายที่หลุบตาต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีกทั้งไม่กล้าแม้แต่ขยับเท้าออกจากห้อง“ดีเสียจริง หึ!” ซือเฟยแค่นหัวเราะ ก่อนเคลื่อนนัยน์ตาดุดันกลับมามองสามี “นี่น่ะหรือของขวัญที่รอมอบให้ข้า”ชายหนุ่มกลืนน้ำลายแล้วรีบกุลีกุจอลุกขึ้นไปหาฮูหยินอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งที่ฉวยกล่องขนาดกลางที่แม่ตัวดีได้ทิ้งเรื่องไว้ให้“ฮูหยินที่รักของข้า สิ่งของในกล่องนี้ต่างหากเล่าที่เตรียมไว้ให้เจ้า” เหวยหรงเอ่ย แล้วรีบเปิดกล่องให้นางได้ดูภายในหากแต่หญิงงามแสยะยิ้มมุมปากไม่คิดก้มมองสิ่งของภายในกล่อง ก่อนหันหลังให้กับอีกฝ่ายหมายเดินออกจากห้องไป เหวยหรงที่เห็นดังนั้นรีบฉวยแขนเล็กแล้วออกแรงดึงให้นางเข้าสู้อ้

บทที่ 5.3 (อาจจะ)เข้าใจกันผิดหญิงงามเม้มปากพร้อมใบหน้าขึ้นสี มองเขาแล้วดันแผ่นอกแกร่งให้ห่างออกไป “เอาออกเดี๋ยวนี้นะ” สาวงามกระซิบออกคำสั่ง จ้องมองเขาตาขวาง“ช่างหัวพวกเขาเถอะน่า” เหวยหรงบ่นอุบตั้งใจจะเล้าโลมอีกฝ่ายใหม่“แย่แล้วนายท่าน!” แต่เสียงบ่าวชายคนเดิมยังคงส่งเสียงไม่หยุด“ข้าไล่เจ้าออกแน่” เหวยหรงกัดฟันกรอด ก่อนยอมดึงท่อนเอ็นออกจากรูรักแล้วรีบสวมใส่ชุดโดยเร็วส่วนจ้าวซือเฟยรีบจัดชุดกับทรงผมให้เรียบร้อย แม้ใบหน้ายังคงแดงก่ำจนนางไม่กล้าเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย แต่นางก็ยังวางท่าและยืดอกเชิด“อย่าไล่คนออกเพียงเพราะเรื่องแค่นี้เชียว” ซือเฟยเอ่ยเสียงแข็ง ไม่กล้าแม้แต่มองท่อนล่างอีกฝ่ายที่ยังคงดุนผ่านเนื้อผ้า“ไม่ต้องห่วงนะซือเอ๋อร์ ข้าจะรีบตามไปคลายความต้องการของเจ้าให้เร็วที่สุด” เหวยหรงกล่าวเสียงอ่อน ก่อนหันไปทางประตูห้องเขียนหนังสือ“พาฮูหยินไปพักผ่อน!” สิ้นคำสั่งของเหวยหรง สาวใช้สองคนรีบเข้ามาในห้อง ก่อนประคองสาวงามที่ใบหน้ายังคงขึ้นสีให้เดินออกไปชายหนุ่มมองตามร่างบางตาละห้อย พลางในใจ

บทที่ 6.2 ความต้องการแม้ว่าอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะนั้นจะน่าทานเพียงใด หรือมีกลิ่นหอมฉุยแค่ไหน หรืออีกทั้งเสียงบรรเลงเพลงจากนักดนตรีไพเราะเพียงใด แต่ว่าเมื่อจ้าวเหวยหรงลอบมองหญิงสาวที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม ภายในใจเขาแทบไร้สิ้นความยินดีก่อนหน้าชายหนุ่มลอบมองบ่าวชายที่อยู่ไม่ไกล พวกเขาเองก็ทำสีหน้ากล้ำกลืนไม่ต่างกันกับเขาเท่าใดนัก พอมองเลยไปยังบ่าวหญิงทั้งสาม สีหน้าของพวกนางแลดูแล้วคงมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น“ซือเอ๋อร์เจ้าชอบปลาสามรสมิใช่หรือ มา ๆเดี๋ยวข้าคีบเนื้อให้เจ้า” เหวยหรงเอ่ยด้วยเสียงร่าเริง พร้อมทั้งบรรจงคีบเนื้อชิ้นใหญ่วางบนถ้วยข้าวของอีกฝ่ายทว่าหญิงงามกลับดันถ้วยข้าวนั้นออกห่างตน พร้อมใบหน้าบึ้งตึงที่เย็นยะเยือกกว่าทุกที“เอ่อ…หรือจะเป็นหมูผัดพริกดีเล่า เจ้าชอบกินของเผ็ดมิใช่หรือ มา ๆเดี๋ยวข้า…”“ไม่ต้อง” ซือเฟยยอมส่งเสียงในที่สุด แต่ว่าน้ำเสียงของนางนั้นช่างน่ากลัวยิ่งสำหรับเหวยหรงชายหนุ่มกลืนน้ำลาย คุยกับบ่าวที่อยู่ไม่ห่างทางสายตา ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่“เช่นนั้นเจ้าอยากทานสิ่งใดหรือ ข้าจะไปหามาให้เดี๋ยวนี้เลย” เหวยหรงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่แทบแข็

บทที่ 7.2 ข่าว...หลายวันผ่านไปจ้าวซือเฟยฟังสิ่งที่บ่าวทั้งสามรายงานด้วยความสงบนิ่ง นางเพียงแค่พยักหน้าอย่างอ้อยอิ่ง ทอดสายตามองเลยจนมิอาจคาดเดาได้ว่านางกำลังมองสิ่งใด พลางยกมือลูบหน้าท้องที่ยังคงแบนราบอยู่แบบนั้น มันไม่ได้ใหญ่โตแบบที่เคยเห็นเสียด้วยซ้ำ อีกทั้งไม่รู้สึกถึงอีกชีวิตหนึ่งเลย เหตุใดพวกหมอทั้งหลายต่างบอกว่านางตั้งครรภ์กัน“นายหญิง…” บ่าวเด็กสาวส่งเสียงแผ่วเบา พร้อมทั้งมองนายสาวด้วยหัวใจอันห่อเหี่ยวตั้งแต่วันแรกที่ท่านหมอชรามาตรวจไข้ ซือเฟยก็เรียกให้บรรดาหมอที่อยู่ภายในเมืองมาตรวจอย่างไม่ขาดสาย นางรู้ดีว่าซือเฟยดีใจเพียงใดที่ในที่สุดก็ได้ตั้งครรภ์ตามสมใจหวัง แต่คงเป็นเพราะคำพูดครั้งนั้นของคุณหนูหลี่ รวมทั้งข่าวลือมากมายที่แพร่สะพัดอยู่ในขณะนี้ ทำให้หัวใจของนายหญิงสาวทุกข์ระทม จนออกคำสั่งห้ามให้นายท่านจ้าวย่างกรายมายังห้องนอนสาวใช้ทั้งสามมองหน้ากันโดยไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งใด ยามปกตินายหญิงพวกตนทั้งร่าเริงและอ่อนหวาน แต่ในยามนี้ราวกับขอนไม้แข็ง ๆที่รอวันถูกผ่าซีก“ถึงเวลาทานยาแล้ว นายหญิงอยากได้ลูกอมรสหวานหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้คนโตสุดเอ่ยขึ้น นางมองซือเฟยพยักหน้าอีกครั้