บทเรียนร้อนรัก จากสามีผู้รุ่มร้อน

บทนำ 1

ภายในเรือนที่ประดับตกแต่งอย่างสวยงามด้วยพรรณไม้หลากหลายชนิด และเครื่องเรือนที่นำเข้าจากทางเรือสำเภา บ่งบอกถึงฐานะของผู้เป็นเจ้าของได้อย่างดี เพราะไม่ว่าจะมองไปยังทิศทางก็มักสวยงามด้วยของล้ำค่าที่หาใดเปรียบ

ยิ่งเมื่อร่างบางเพรียวระหงในชุดสีหวานก้าวเดินอย่างสง่างาม ยิ่งบ่งบอกได้ดีถึงความผู้ลากมากดีของเจ้าของเรือนแห่งสกุลจ้าว

หญิงสาวที่ประดับตกแต่งด้วยเครื่องประดับดอกไม้หยกขาว แต่งแต้มสีสันบนหน้าจาง ๆอันพิถีพิถันเผยให้เห็นความงามแต่ดั้งเดิม ริมฝีปากอวบอิ่มสีหวานระบายยิ้มจาง ๆให้กับสาวใช้ที่ยืนทำความเครพอยู่รอบข้าง เพียงแค่รอยยิ้มของนางก็ใช่ว่าจะประเมินค่าได้

จ้าวซือเฟยเป็นนามของฮูหยินเรือนแห่งนี้ ทุกคนต่างก็อิจฉาในชีวิตหลังแต่งงานของนาง เพราะสามีที่มีฐานะร่ำรวย และมีหน้าตาหล่อเหลา อีกทั้งยังเป็นสุภาพบุรุษที่แสนอ่อนโยนจนราวกับว่าเขานั้นถูกสั่งสอนมาอย่างดี ที่สำคัญมีเพียงซือเฟยเท่านั้นเป็นภรรยาและนายหญิงหนึ่งเดียวแห่งเรือนสกุลนี้

แต่ทว่าทุกคนกลับไม่รู้ถึงความลำบากที่นางต้องเผชิญในทุกวี่วัน และเช่นเดียวกับเวลานี้ที่นางยืนอยู่หน้าประตูห้องเขียนหนังสืออันเรียบง่าย ขัดกับบรรยากาศแสนสุขสบายภายนอกยิ่งนัก นางนั้นมองสามีตนก้มหน้าก้มตาตรวจสอบสินค้าโดยไม่สนว่าผู้ใดมาหา จนกระทั่งบ่าวไปแจ้งนั่นแหละเขาถึงได้เงยหน้าจากกองสมุดบันทึก แล้วระบายยิ้มอ่อนล้าที่ดูท่าคงไม่ได้หลับตลอดคืนมาให้นาง

“ฮูหยินลำบากเจ้ามาหาข้าอีกแล้ว” จ้าวเหวยหรงเอ่ยเสียงอ่อนล้า เขาปิดสมุดเล่มหนาก่อนลุกขึ้นเดินเข้ามาประคองสาวงามให้เดินเข้ามาในห้อง

“ลำบากท่านที่ต้องทำงานหนักเพื่อข้าต่างหากเล่า” ซือเฟยเอ่ย นางพยายามปั้นยิ้มให้งดงาม แล้วส่งสายตาให้สาวใช้นำยาบำรุงกายมาให้อีกฝ่าย “เพราะท่านไม่มาหาข้าเมื่อคืน ข้าก็รู้ได้ทันทีว่าท่านอดนอน เช่นนั้นดื่มยาตัวนี้หน่อยเถิด มิเช่นนั้นสุขภาพท่านจะย่ำแย่เอา”

“เป็นเจ้าที่รู้ใจข้าดีที่สุด” เหวยหรงระบายยิ้มกว้าง ก่อนรับยามาดื่มจนหมดหยดสุดท้าย

หญิงสาวแอบระบายลมหายใจ พลางหันไปมองทั้งบ่าวและสาวใช้ส่งสัญญาณให้พวกเขาออกจากห้อง รอจนกระทั่งเหลือเพียงแค่พวกนาง หญิงสาวจึงค่อย ๆปลดชุดคลุมตัวนอกให้ออกไป

เหวยหรงขมวดคิ้วมองหญิงสาวแย้มยิ้มหวาน เคลื่อนปลายนิ้วเกลี่ยแผงอกลากจนถึงปลายคางสาก นางช้อนตามองเขาขยับเข้ามาใกล้จนคู่ซาลาเปาแนบกันกับเขา

“ยามนี้เวลากลางวัน มันคงไม่งามหากว่า…”

“ไม่งามอย่างไร เราเป็นสามีภรรยากันนะ อีกทั้งตั้งแต่ข้าแต่งเข้าเรือนนี้มา เราทั้งสองยังไม่ได้ร่วมหลับนอนกันเลย” ซือเฟยเอ่ยเสียงแผ่วเบา นางเขย่งปลายเท้าจนริมฝีปากอ่อนนุ่มประทับลงบนคอหนา

“ซือเฟย” เหวยหรงกลืนน้ำลายดังอึก ถ้วยในมือแทบตกลงบนพื้น เขากลั้นหายใจเมื่อหญิงสาวแสนอ่อนหวานกำลังขบเม้มไล้ตามซอกคอ

“สามี… ข้าอยากมีบุตรเหลือเกิน แต่ท่านกลับทำแต่งานไม่สนใจไยดีข้าเลย” ซือเฟยเอ่ยอีกครั้ง นางช้อนตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาเปล่งปลั่ง

“ข้า…” ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอีกครั้ง พลางเคลื่อนฝ่ามือลูบแผ่นหลังมนด้วยความลืมตัว “ข้าเองก็…”

“นายท่าน! เกิดเรื่องที่คลังสินค้าขอรับ!!” ในช่วงเวลาที่ทั้งสองกำลังโน้มศีรษะเพื่อจุมพิตบอกความในใจแก่กันนั้น บ่าวชายผู้หนึ่งดันพรวดพราดเข้ามาขัดจังหวะ จนทั้งสองแทบเด้งตัวออกจากกันเกือบไม่ทัน

ซือเฟยรีบหยิบชุดขึ้นมาคลุมร่างพร้อมหอบหายใจรวยรินจนหน้าอกกระเพื่อมหนัก นางเม้มปากแน่นขัดใจที่วันนี้โดนขัดขวางอีกครั้งจนได้

ส่วนเหวยหรงรีบเอาตัวมาบังร่างสาวงาม ไม่อยากให้บ่าวชายได้เห็นผิวกายเนียนละเอียดที่โผล่พ้นขอบเสื้อผ้า แม้ไม่ได้เปลือยกายแต่เขาก็หวงแหนในร่างบางที่เฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่แรกพบเจอ

“เกิดปัญหาอันใด” เหวยหรงเอ่ยเสียงเข้ม ลอบมองนางที่แต่งตัวอย่างรีบเร่งจนเสร็จ

“สมุนไพรที่เตรียมส่งมอบให้กับลูกค้ามีกลิ่นที่แตกต่างไปจากเดิมขอรับ พวกข้าเร่งหาวิธีการแก้ไขแล้ว แต่ว่าก็ใกล้ถึงเวลาที่พวกเขามารับเช่นกัน ข้าเกรงว่ามันจะไม่ทันกาลเลยรีบมาแจ้งข่าวขอรับ”

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจ เขาหันมาสบตากับฮูหยินตน มองนางด้วยแววตาเหนื่อยอ่อนอีกทั้งยังรู้สึกผิด ก่อนที่เขาจะหันกลับไปหาบ่าวชายแล้วเอ่ยเสียงเข้ม

“เช่นนั้นเจ้ารีบกลับไปจัดการกับสมุนไพร อ้อ!พาผู้เชี่ยวชาญไปด้วย บอกเป็นคำสั่งจากข้า ส่วนข้าจะไปรับหน้ากับลูกค้าก่อน รีบไปจัดการเล่า”

“ขอรับ!”

จ้าวเหวยหรงหันกลับมาเผชิญหน้ากับฮูหยินตนอีกครั้ง แม้ไฟในกายถูกจุดติดแล้ว แต่เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้นเขาก็มิอาจปล่อยผ่านได้ แต่ว่าเมื่อเห็นดวงหน้างามเม้มปากแน่นพร้อมนัยน์ตาชุ่มเบา ๆ ในใจเขายิ่งรู้สึกผิดจนทำได้เพียงคว้ามือเล็กมากุมไว้

“ฮูหยินข้า…”

“ท่านไปเถอะ ข้าเข้าใจท่าน ตอนนี้การค้าถือว่าต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก เรื่องของเราไว้ค่อยกลับมาจัดการกันทีหลังก็ได้”

“ซือเฟยข้าสัญญาว่าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด” เหวยหรงกล่าวเสียงหนักแน่น เขาประทับจูบลงบนหน้าผากมน แล้วรีบหมุนตัวเดินออกไปจัดการสะสางกับกิจการทันที

หญิงสาวมองตามแผ่นหลังหนาออกไปจนสุดสายตา พลางแทบหมดแรงจนอยากล้มลงนั่งกับพื้น ทุกครั้งเขาก็กล่าวเช่นนี้ แต่ไม่เห็นว่าจะได้จัดการทีหลังกันจริง ๆ

ตลอดเวลาที่ผ่านมานางบอกกับตนเองเสมอว่าสามารถอดทนรอได้ กิจการการค้าของเขาถือว่าสำคัญยิ่งนัก อย่างไรมันก็คือสิ่งที่ไว้หล่อเลี้ยงคนภายในเรือนให้มีชีวิตที่ดี นางเข้าใจได้ นางเข้าใจได้เป็นอย่างดี

แต่ว่าเหตุใดนางถึงรู้สึกไม่เชื่อกับคำพูดที่กรอกหูตัวเองอยู่ทุกวันกัน

ซือเฟยหัวเราะเบา ๆแล้วยืดแผ่นหลังให้ตั้งตรง เดินออกจากห้องเขียนหนังสือพร้อมเป้าหมายสถานที่ในจิตใจ

ต่อให้ต้องใช้วิธีที่น่าอาย ข้าก็ไม่ยอมปล่อยท่านอีกแล้ว