Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

บทที่ 6.2 ค่ำคืนที่เข้าใจหลีอั๋นเฟยส่ายหน้าเบา ๆ นางสวมกอดเขาด้วยอารมณ์ที่เริ่มพรั่งพรู “ไม่จำเป็นต้องขอโทษ แค่หลังจากนี้ขอให้ท่านอย่าทำเช่นนั้นอีกก็พอแล้ว”“อั๋นเฟยเจ้าไม่กลัวข้าจริง ๆหรือ”“เหตุใดข้าต้องกลัวด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”ทั้งสองค่อย ๆเคลื่อนใบหน้าเข้าหากันอย่างช้า ๆ พลางมอบจุมพิตรสหวานให้แก่กันและกัน แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงได้เอาแต่คิดว่านางนั้นกลัวเขา แต่ยามนี้คนทั้งสองยอมปลดปล่อยห้วงตัณหาไปด้วยกันริมฝีปากของคนทั้งคู่ผสานลมหายใจเข้าเป็นคลื่นเดียวกัน แม้ยังประหม่าอยู่บ้าง แต่เมื่อหลับตาลงแล้วใช้หัวใจนำทาง ทั้งสองก็สามารถเข้าใจกันได้เป็นอย่างดีฝ่ามือหนาเคลื่อนสำรวจใบหน้าเล็ก ไล่ลงไปยังแผ่นหลังเนียนบาง ปลดเปลื้องพันธนาการไปจากทุกสิ่ง ความร้อนรุ่มในใจเขาก่อนหน้านั้น ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหวาบหวามจากส่วนลึกยามที่ผ้าสีสะอาดถูกปลดออกไปจนเผยเนินอกสวย ใบหน้าของหญิงสาวก็ขึ้นสีระรื่น นางมองเขาที่เคลื่อนใบหน้าลงต่ำ ดอมดมตามกลิ่นกายราวกับโหยหาบางสิ่ง“อย่าเอาแต่มองสิ” อั๋นเฟยอดบ่นไม่ได้ แม้ว่านางอยากมีค่ำคืนแสนหวานกับเขามากเพียงใด แต่เมื่อพอถึงเวลาเข้าจริง ในใจของนางกลับสั่

บทนำเสียงเพลงเริงรมย์ดังขับกล่อมผู้คนให้มัวเมาในรสนารีหวาน ยิ่งเหล่านวลนางโยกย้ายส่ายสะโพก ยิ่งสะกดพวกเขาให้จมดิ่งไปกับห้วงแห่งตัณหาราคะ ใคร ๆต่างก็รู้กันดีว่าสถานเริงรมย์นี้ใครคือผู้คุมบังเหียน และพวกเขาก็รู้กันดีว่าไม่ควรคิดปีนเตียงเพื่อยั่วยวนใคร ป๋ายกุยเหนียง ย่างก้าวนวยเนียเผยเรือนร่างที่ถูกบ่มเพาะมาเพื่ออวดโฉมแสนสง่าล้ำ หญิงสาวผู้มีเส้นผมสีดำขลิบเงางาม ล้อมกรอบเครื่องหน้าหวานบันเทิงจิต ด้วยนัยน์ตากลมโตใสกระจ่างกับแพขนตางอนยาวคู่สวย คิ้วทรงใบหลิวสีอ่อนจาง และจมูกโด่งเล็ก ยิ่งปากอวบอิ่มสีชาดชวนน่าหลงใหล คงไม่เท่าสิ่งที่งดงามเช่นสะโพกกลมกลึงก็เป็นได้ ทรวงอกอวบอิ่มเนินนูนพ้นล้นขอบเสื้อ ผิวเนียนนุ่มราวหยกขาวขับเน้นแต้มดอกไม้บนหน้าผากให้โดดเด่นชัดเหนือเกินใคร เพียงแค่การปรากฏตัวของนางก็สามารถดึงดูดสายตาของแขกเหรื่อได้มากมายนัก หากไม่ใช่เพราะสามีที่คอยอยู่เคียงข้างหญิงงาม มีหรือคนทั่วไปไม่คิดเกินฝัน “ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านอยู่ด้านบนเจ้าค่ะ” สาวใช้นางหนึ่งรายงานเสียงนอบน้อม พร้อมทั้งนำพาคนงามไปสู่สถานที่เป้าหมาย กลิ่นหอมหวนหวานร

บทที่ 1.2 ตัวยาสำหรับคนสองคน “เหลือแค่เราสองคนแล้วนะซื่อฉิง” กุยเหนียงจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา ทั้งโกรธแค้นทั้งรู้สึกตื่นเต้นกับการกระทำในอนาคตข้างหน้า “พูดจริงหรือที่ว่าเจ้าชอบความเจ็บปวดน่ะ” ซื่อฉิงไม่สนใจสายตานั้น เขาดึงหญิงงามลงมานั่งตักแล้วซุกไซร์ตามลำคอเรียวระหง มือทั้งสองข้างเคลื่อนกอบกุมสะโพกผาย ออกแรงบีบเคล้นแล้วกระซิบเสียงเส่า “พูดจริงใช่มั้ย” เสียงยืดยานของเขาเหมือนคนไร้สติ ทว่าครานี้กุยเหนียงไม่คิดปล่อยผ่านแล้ว “ถ้าท่านยอมกินยาตัวนี้ ข้าก็จะตอบท่าน” กุยเหนียงกล่าวพร้อมดันเม็ดยาเข้าริมฝีปากเขา “อ๊ะ! อื้ออ”ทว่าไม่ทันตั้งตัวชายหนุ่มประกบริมฝีปากป้อนเม็ดยาอีกครึ่งหนึ่งใส่ปากนางกลับคืนไป ยามนี้คนทั้งคู่จึงตกลงสู่ห้วงอารมณ์อันพลุ่งพล่าน “หึ ๆอย่าให้ข้าสนุกคนเดียวสิ เรามาบ้าคลั่งไปด้วยกันเถอะ” เขากล่าวเสียงกระเส่าอีกครา ภายในกายร้อนรุ่มยิ่งนักยามมองเนินอกคู่งาม ก่อนกระโจมพรมจูบราวสัตว์ป่าหื่นกระหาย มือหนาขยุ้มบั้นท้ายดุนดันแก่นกายให้แนบชิด คมเขี้ยวขบเม้มเนินอกพร้อมกระชากเสื้อหญิงงามให้หลุดออกจนเผยผิวกายเนียนขาว เขาหมุนกุยเหนียงให้พลิ

บทที่ 2.2 ห้องลับเพื่อนางสุดเร่าร้อน“งดงามมาก” เขากระซิบเสียงเส่า ถูไถท่อนเอ็นหยอกเย้านางให้สะดุ้งเล่น ๆ “ข้าทนไม่ไหวแล้ว ข้าอยากฉีดน้ำกามเข้าไปในกายเจ้าเหลือเกิน” เขาเอ่ยอีกครั้ง “อ๊ะ! อ่า~” กุยเหนียงแหงนคอ อ้าปากเผยอเอาอากาศเข้าทางปาก ร่างกายไม่รักดีแอ่นสะโพกเพื่อเว้าวอนให้เขาสอดใส่เข้ามาไม่หยุดหย่อน “ซื่อฉิงเจ้าอย่าลีลา” นางกัดฟันแน่น มันเขี้ยวเขาที่หัวเราะร่วน “อยากได้หรือ” เขาถามเสียงสูง ดุนปลายหัวเข้าไปในร่องรักเพียงสั้น ๆแล้วดึงกลับออกมา สลับอยู่เช่นนั้นจนนางเผลอขยับแขนด้วยควาลืมตัว “อยากได้ขนาดนั้นเชียว อ้ากว้างขนาดนี้คงอยากดื่มน้ำสิท่า” “จะ เจ้า!” กุยเหนียงกัดฟัน พอออกแรงขยับอีกครั้งไม่ทำให้ต้นขาอ้าออก ก็ยกตัวนางขึ้นจนปวดหนึบตามร่างกาย ทว่าเพราะมัวแต่วุ่นวายกับท่าทางแสนน่าอาย ป๋ายซื่อฉิงที่จู่ ๆก็นึกเรื่องสนุกได้ เขาหยิบน้ำผึ้งเทอาบท่อนลำแก่น ป้ายบางส่วนถูวนตามรูเล็ก แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือนวดคลึงเบา ๆ เสียงเปียกแฉะแสนน่าอายยังไม่เทียบเท่าเสียงครางเจียนบ้าของตัวนางเองเสียด้วยซ้ำ ลมหายใจกรุ่นร้อนรดหลังคอตามไรผม นิ้วมือข

บทที่ 3.2 บนโต๊ะทานข้าวที่แสนวุ่นวาย“งั้นหรือ? เช่นนั้นข้าให้คนครัวทำให้ใหม่ดีหรือไม่?” ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ ก่อนหันไปสั่งสาวใช้ในทันที“ช่างเถอะ! อย่าเหนื่อยคนอื่นเลยท่านพี่ ข้าแค่เห็นหน้าใครบางคนแล้วอยากจะอ้วก” กุยเหนียงว่าจบลุกขึ้นจากไปโดยทันที ไม่แม้แต่หันกลับมาตามเสียงเรียกของคนด้านหลังเลยก็ตามถานซือซือหัวเราะเบา ๆ นางยิ้มเยาะให้ชัยชนะที่เพิ่งได้รับ ทว่าไม่ทันกลับมาเอาอกเอาใจชายหนุ่มข้างกาย เขากลับลุกขึ้นแล้วติดตามสตรีก่อนหน้าไปติด ๆ“ทะ ท่านพี่! ท่านกำลังจะไปไหน!” ซือซือร้องดังลั่น ทว่าเขาไม่แม้แต่หันกลับมามองเสียด้วยซ้ำ พานทำเอาคนเจ้าแผนการอย่างนางถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวด“เดี๋ยวก่อนเหนียงเอ๋อร์” ป๋ายซื่อฉิงคว้าข้อมือเรียวเล็กพลางออกแรงดึงให้อีกฝ่ายหันกลับมาเผชิญหน้า เขามองหญิงงามมีใบหน้าบูดบึ้ง ในใจนึกขำสลับไม่เข้าใจผสมปนเป“เหตุใดไม่จู๋จี๋กับนางบำเรอนั่นให้เรียบร้อยก่อนเล่า” กุยเหนียงกล่าวพลางออกแรงสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุม ทว่าเขากลับไม่ยอมปล่อยมือ“ก็เจ้าเล่นเดินออกมาเช่นนี้ ข้าก็เป็นห่วงเจ้าอย่างไรเล่า” เขากล่าวเสียงอ่อนพลางออกแรงดึงนางให้เข้าใกล้ “เจ้าหึงหรือ?” เขาพูดขึ