บททั้งหมดของ พี่คะ อย่าดุนักเลย: บทที่ 21 - บทที่ 30

สัตว์เลี้ยงพี่คีย์ คืองูค่ะ น้องเป็นงูพันธุ์ ข้าวโพด (Corn snake) ตัวน้องจะออกสีเหลืองนิดๆ ลายสีส้มๆ[ถ้าเราต้องเดาว่างูตัวเดียวที่สามารถแข่งขันกับงูหลามบอลเพื่อความนิยมได้ ก็คงจะเป็นงูข้าวโพด นั้นเพราะงูข้าวโพดน่าจะเป็นงูที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าของสัตว์เลื้อยคลานมือใหม่ มันมาในรูปแบบสีสันที่สวยงามที่สุด คงหางูที่สีสวยกว่างูชนิดนี้ได้ยาก สิ่งที่ทำให้งูข้าวโพด morphs และ ราคาของพวกมัน]ตอนนี้ทุกคนนั่งอยู่ด้วยกันที่โซฟาตัวใหญ่ในมุมหนึ่งของบ้าน ด้านหน้าก็มีกล่องน้องงูวางอยู่ ส่วนถัดจากกล่องน้องไปก็เป็นทีวี ซึ่งกล่องน้องวางอยู่ที่พื้นไม่อยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา“ถามจริง ลูกรักพี่คีย์จริงๆ เหรอ?” ฉันเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะคือมันอาจจะน่ารักสำหรับคนอื่นๆนั่นแหละ แต่สำหรับฉันแหละทุกคนที่อยู่ด้วยกันตอนนี้คือ น่ากลัว ถึงสีของน้องจะดูดีก็เถอะ“จริง พี่คีย์รักมาก อยู่กับพี่คีย์ได้ปีกว่าๆ แล้ว” เมษาตอบ“มีชื่อไหม”“มะลิ”“ห๊ะ!!!” ฉันนี้ร้องห๊ะเลย งูชื่อมะลิ ถามจริงพี่คีย์เป็นบ้าอะไร หน้าโคตรโหด งูก็น่ากลัวแต่ตั้งชื่อว่ามะลิ จะทำให้มันดูน่ากลัวลงเหรอ บอกเลยว่าไม่ค่ะ“ฮ่าๆ อยู่ได้แน่นะ” เมษาหันมาถามฉัน“ไ

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จฉันก็เดินลงมาข้างล่าง เดินลงมาก็เจอทุกคนอยู่กันครบ ทุกคนพร้อมใจกันหันมามองที่ฉันเป็นตาเดียว เพียงไม่นานก็มีเสียงเอ่ยแซวขึ้นจากพี่ขุนและพี่ทิว“งานนี้มีคนได้คลั่งตายแน่ๆ” เสียงของพี่ขุนพูดขึ้น“นี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้มันหัวร้อนได้” พี่ทิวเอ่ยขึ้นบ้าง“หนูแค่อยากเป็นสไตล์การแต่งตัวดูบ้าง” ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาทุกคนที่เคาน์เตอร์ครัวเมษาเดินมาจับตัวฉันหมุนไปหมุนมา ส่วนป่านก็เดินเข้ามาจับที่เรือนผมของฉันแล้วทั้งคู่ก็มองหน้ากันอมยิ้มให้กัน จนฉันรับรู้ถึงสิ่งไม่ดีที่กำลังมาเยือนฉัน“คิดจะทำอะไรกัน” ฉันเอ่ยขึ้นระหว่างที่สองสาวเอาแต่อมยิ้มให้กัน“เปล่า” ทั้งสองสาวพูดเสียงสูงออกมาพร้อมกันไม่ค่อยมีพิรุธเลยนะว่าไหม…เพียงไม่นานกับข้าวบนโต๊ะก็ถูกจัดเสร็จเรียบร้อย พากันนั่งทานข้าวด้วยกันซึ่งบุคคลที่มาเพิ่มก็คือพี่เลย์ ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาไปสนิทกับพี่ขุนพี่ทิวตอนไหน แต่เท่าที่ดูตอนนี้คือสนิทกันมาเลยจริงๆ“ทำไมสนิทกันเร็วจัง” ฉันเอ่ยถามโดยความสงสัย“ก็ปกติพี่ไม่ได้มีพิษมีภัยนิ” พี่เลย์พูดพร้อมกับตักกับข้าวใส่จานให้ฉัน“ปกติพี่เป็นคนไม่ดีนะ” ฉันรีบแย้งขึ้นทันที“ไม่ต้องกินแล้

หลังจากที่ฉันเดินออกจากร้านสักพี่คีย์ ฉันก็เดินกลับเข้ามาที่โรงแรม เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะคืนนี้พวกมันจะไปออกล่ากัน ส่วนฉันคงมีหน้าที่แค่แบกพวกมันกลับโรงแรม“ไปไหนมา” ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาในห้อง พวกมันก็เอ่ยทักทายฉัน“เดินเล่น” ฉันพูดตอบกลับพร้อมกับเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ“เออๆ รีบๆ แต่งตัวเลยมึงอะ”ฉันอาบน้ำอยู่สักพักพอเสร็จก็เดินออกมาแต่งตัว โชคดีที่ข้างๆ โรงแรมมีร้านเสื้อผ้าขายไม่งั้นก็คงต้องใส่ชุดเดิมกันนั่นแหละ คืนนี้ฉันแต่งตัวเบาๆ สายเดียวสีดำครึ่งตัวกับกางเกงยีนสีดำขายาว“แซ่บมากค่ะ” พายพูดขึ้น ทำตามองบน“ชุดล่อเสือ” ฉันหันไปพูดกับมันยิ้มๆ ก็ชุดล่อเสือจริงๆ นั่นแหละค่ะแต่เสือที่ว่าคือพี่คีย์นะคะ“เสือที่ไหนกันน๊า” แก้มพูดขึ้นทำท่าทางขุนคิด“ฮ่าๆ” พวกเราทั้งสามคนมองน่ากันแล้วแค่นหัวเราะออกมา แค่มองตาก็รู้ใจว่าคิดอะไรกันอยู่สถานบันเทิงเอเอสถานบันเทิงแห่งหนึ่งในจังชลบุรี พวกเรามาถึงก็เกือบสามทุ่มได้ค่ะคนก็เริ่มทยอยกันมา เริ่มเยอะขึ้นดีหน่อยที่พวกเราจองโต๊ะกันไว้แล้ว พากันเดินเข้ามาข้างในขึ้นไปที่ชั้นสองของตัวอาคาร เพราะโซนชั้นสองเป็นโซนที่ผู้คนไม่พลุกพล่านไม่ดูวุ่นวายจนเ

เช้าวันใหม่…ผมรู้สึกตัวตื่นก่อนทุกๆ คน ผมเลยเดินมาเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น วันนี้ตั้งใจจะอยู่กับน้องจะไม่หายไปอีกแล้วทุกครั้งที่อยู่ห่างน้องผมรู้สึกเป็นห่วงทุกครั้ง ผมไม่เคยอยู่ไกลน้องเลยผมอยู่ใกล้น้องตลอด คอยตามน้องตลอดเวลาเพียงแต่น้องมองไม่เห็นผมเท่านั้นเองอย่างเช่นเมื่อวานที่น้องเข้ามาที่ร้าน ผมก็อยู่ในห้องสักของผมกับไอ้ขุนนั่นแหละกำลังคุยกันเรื่องร้านที่จะเปิดใหม่อยู่ย้อนไปเมื่อวาน“ใกล้จะสิ้นเดือนแล้ว มึงจะเอายังไง” ไอ้ขุนถามผมถึงเรื่องวันเปิดร้าน เพราะร้านใหม่ที่ทำกันจะเสร็จสิ้นเดือนนี้แล้วครับ“ตามเดิม ต้นเดือนหน้าตรงกับวันเกิดของขนมพอดี” ใช่แล้วครับเดือนหน้าเป็นวันเกิดของน้อง“ทำทุกอย่างเพื่อน้อง แต่เสือกหลบหน้าน้อง ไอ้ควาย!”“ก็กู…” ผมยังพูดไม่จบหรอกครับ ได้ยินเสียงผู้หญิงแทรกขึ้นมาก่อนซึ่งเสียงนี้ผมคุ้นเคยอย่างดีครับ แต่ผมก็ยังไม่พร้อมจะเจอน้องตอนนี้“สวัสดีค่ะ” เป็นเสียงของน้องที่อยู่ด้านนอก ได้ยินแค่เสียงใจผมก็เต้นแรงแทบบ้าแล้วครับ“เชี้ย! กูว่าเสียงนี้คุ้นๆ” ไอ้ขุนหันหน้ามองผมก่อนที่มันจะทำสีหน้าบ่งบอกถึงความฉิบหาย“มาไงว่ะ” ผมถึงกับอยู่ไม่เป็นสุขเลยครับแต่ที

“ตกใจอะไรครับ” ผมถามน้องยิ้มๆ“ไม่ต้องขอเป็นแฟนก่อนเหรอคะ” น้องทำหน้างงๆ“มันเลยขั้นนั้นมาแล้ว”“เอ่อ…” น้องทำท่าลังเล“ไม่เชื่อใจในตัวมันเหรอ” พ่อหันไปถามน้องก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก“เชื่อค่ะ แต่…”“ถ้าเชื่อใจกันมันจะไม่มีคำว่าแต่นะลูก” น้ำเสียงของแม่พูดแทรกขึ้นด้วยความอ่อนโยน“เป็นแฟนกันไปก่อนได้ไหมคะ?”“ทำไมครับ”“คือลองศึกษาดูใจกันก่อน ว่าจะไปด้วยกันได้ไหม” ในใจผมยังไงมันก็ไปด้วยกันได้ครับ ผมมั่นใจ ถึงต่อจะให้ไปด้วยกันไม่ได้แต่ผมก็จะไปกับน้องอยู่ดี ถ้าน้องเป็นไฟ ผมจะยอมเย็นลงเพื่อเป็นน้ำเองครับ“ได้ครับ” ผมตอบยิ้มๆ “งั้นเราไปคั้นน้ำส้มกันดีกว่าเนาะ”“ค่ะ เอ่อ…แม่รอชิมนะคะ ขนมทำอร่อยมากนะ” น้องหันไปพูดกับแม่พร้อมกับยิ้มสดใสร่าเริง“ฮ่าๆ จ้า แม่จะรอ”ผมพาน้องเดินถือของเข้ามาในครัว น้องก็จัดแจงในส่วนของน้อง น้องจะทำน้ำส้ม ผมก็เป็นลูกมือที่ดีครับ ล้างแก้วล้างส้มให้เรียบร้อย ที่เหลือก็ยืนดูเจ้าตัวเขาทำเพราะทำไม่เป็น“หนูครับ”“คะ” น้องเงยหน้าจากที่คั้นส้มขึ้นมองหน้าผม“หนูคือความสุขของพี่นะ” ไม่รู้สิครับ อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าอยากบอกน้อง อยากแสดงอะไรหลายๆ อย่างให้น้องเห็นมากกว่านี้“อารมณ์ไหน