บททั้งหมดของ พี่คะ อย่าดุนักเลย: บทที่ 41 - บทที่ 47

หลังจากที่พี่คีย์มาส่งเราที่บ้าน เขาก็ออกไปเลยเขาบอกแค่ว่ามีธุระต้องไปจัดการต่อแล้วจะรีบกลับมา บอกไว้แค่นั้น“ธุระอะไรเมษารู้ไหม” ฉันเอ่ยถามเมษาเพราะเมษาเองก็ไม่ได้ไปด้วย โดนพี่ขุนทิ้งไว้บ้านเหมือนกัน“ไม่เลย พี่ขุนก็รีบออกไปจากบ้านเหมือนกัน” เมษาตอบกลับมาแต่ก็เอามองที่ตรวจที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างตั้งใจหลังจากที่พี่คีย์กับพี่ขุนออกไป ฉันกับเมษาก็พากันเดินออกมาหน้าหมู่บ้านมาดูร้านยาว่าเปิดไหม ตั้งใจจะมาซื้อที่ตรวจครรภ์ เพราะหลังจากที่พี่คีย์ถามถึงประเดือนฉันก็พึ่งนึกขึ้นได้เหมือนกันว่ามันขาดมาสองอาทิตย์แล้ว และวันนั้นที่มีอะไรกันพี่คีย์ก็ไม่ได้ใส่ถุงแล้วตอนนี้เมษาก็กำลังนั่งลุ้นอยู่กับที่ตรวจ ฉันเองก็ลุ้นไปด้วยรู้สึกตื่นเต้นไปด้วย ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอะไรบ้างรู้แค่ว่าตอนนี้ตัวเองยังเรียนไม่จบเลย แล้วถ้าเขามาตอนนี้พ่อแม่จะรับได้เหรอที่ต้องท้องก่อนแต่ง“กรี๊ด!!!” ฉันที่กำลังใจลอยนั่งใช้ความคิด จู่ๆ เมษาก็ลุกขึ้นกรี๊ดเสียงดังลั่นบ้านพร้อมกับชูที่ตรวจให้ฉันดู “สองขีดขนม ขึ้นสองขีด”“…” ใช้ได้แต่นิ่งเงียบยืนดูที่ตรวจที่เมษายื่นให้ ไม่ได้เสียใจแต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง“ต้องบอกพี่คีย์” ทัน

หลังจากที่พี่คีย์หนีขึ้นมาข้างบนฉันก็ตามเขาขึ้นมาข้างบนเหมือนกัน นั่งรอเขาอยู่ที่เตียงนั่นแหละ จนเขาเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เข้าไปอยู่ในนั้นหนึ่งชั่วโมงเศษๆ ได้ทันทีที่พี่คีย์ออกมาฉันก็กดดันเขาด้วยสายตาให้เขาเล่าทุกๆ อย่างให้ฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาเองก็ยอมเล่าให้ฟังแต่โดยดี ฉันก็นั่งเป็นผู้ฟังที่ดี ฉันที่นั่งฟังเรื่องทั้งหมดอยู่เงียบๆ มันทำให้ฉันคิดได้ว่าผู้หญิงคนนี้เห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน อันตราย แล้วฉันก็มานั่งคิดได้ว่าพี่เลย์ไม่น่าพลาด แต่ที่เขายอมเธออาจเป็นเพราะผู้หญิงอีกคน เขาคงไม่อยากให้อีกคนรู้ แต่ฉันเชื่อว่าความลับไม่มีในโลกสักวันผู้หญิงคนนั้นก็ต้องรู้อยู่ดีสองวันผ่านไป…หลังจากวันนั่นฉันก็ไม่เจอพี่เลย์อีกเลย ฉันเลือกที่จะทำตามที่พี่คีย์บอกนั่นคอให้พื้นที่ส่วนตัวกับพี่เลย์ ถ้าวันไหนที่เขาพร้อมเขาจะเป็นคนเดินกลับเข้ามาเอง อย่างเช่นวันนี้“พี่เลย์!” ฉันร้องตกใจทันทีที่เห็นพี่ตัวเองยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับเสื้อผ้าที่เปียกโชก“…” เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาที่เจ็บปวด“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” ฉันเดินเข้าไปหาเขา พร้อมกับสวมกอดเขาเพื่อปลอบใจเขา ขึ้นชื่อว่าผู้ชายมันเข้มแข็งกว่

ทุกคนหันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แล้วเขามาอยู่ที่นี้ตรงนี้ได้ยังไง แต่ถ้าจะให้ฉันเดาคงเป็นพี่คีย์ที่จัดการทั้งหมด พี่คีย์พี่ขุนพี่ทิวป่านเมษามีอาการเฉยๆ ไม่ได้ตกใจหรือตื่นเต้นอะไรเหมือนรู้จักอยู่แล้ว มีแต่พี่หวานที่หน้าถอดสี แล้วก็เหมือนพยายามจะเดินออกไปจากตรงนี้“มึงหยุด!” ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นเสียงดัง ทำให้พี่หวายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหยุดนิ่ง“กูส่งคืนให้แล้ว แล้วก็ช่วยเอาออกไปให้ใกล้ๆ สักที” พี่คีย์หันไปพูดกับผู้ชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ถ้าจะให้ฉันเดาเขาคงเป็นพี่มอสแฟนของพี่หวาย ส่วนเรื่องร้านที่โดนพังพี่คีย์ไม่ได้เล่าให้ฟังเลย ฉันเลยทำได้แค่มองหน้าพี่คีย์คาดโทษเอาไว้ก่อน“ขอบใจ” ผู้ชายคนนั้นหันมาขอบคุรพี่คีย์ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาพี่หวาย พร้อมกับฉุดกระชากลากดึงพี่หวายไป แต่ด้วยความที่พี่หวายเขาเองก็พยายามที่จะออกแรงดิ้น มันเลยทำให้เขาหลุดออกจากการจับกุมจากผู้ชายคนนั้นแล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน ฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวตั้งรับแรงกระแทก มันทำให้ฉันล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง แรงจนทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่ท้อง“หนู!!!” พี่คีย์กับพี่เลย์วิ่งเขามาหาฉันพร้อมกั

หลายเดือนผ่านไป…ตอนนี้ฉันท้องได้6เดือนแล้วค่ะ วันเวลาเดินผ่านมาเร็วมากจริงๆ แป๊บๆ ก็จะใกล้คลอดแล้ว แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่จะรู้เพศของลูกค่ะ หมอนัดซาวนด์วันนี้“ตื่นเต้นไหม” ฉันเอ่ยถามว่าที่คุณพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน ตอนนี้เรากำลังรอคุณเรียกตรวจอยู่ และก็แน่นอนว่าฉันฝากพิเศษคุณพ่อสามารถเข้าไปด้วยได้“นิดหน่อย” พี่คีย์หันมาตอบฉัน คำว่านิดหน่อยของเขาคือมือชุ่มมาก“ไม่นิดแล้วมั้ง” ฉันตอบกลับพร้อมกับส่งสายตาไปที่มือเขา“ถ้าได้ลูกชายหนูจะผิดหวังไหม”“ถามตัวเองเถอะ ถ้าเป็นผู้หญิงจะผิดหวังไหม” แน่นอนว่าเขาอยากได้ผู้ชาย ที่พี่คีย์เอ่ยถามแบบนี้เพราะเขากำลังให้กำลังใจตัวเองค่ะ เพราะก่อนที่จะมาซาวนด์ก่อนหน้านี้สองวัน แม่พี่คีย์โทรมาบอกว่าได้อุ้มหลานสาว แม่บอกว่าเขาจะต้องได้หลานสาวแน่ๆ พี่คีย์ยิ้มแห้งๆ เลย“…” พี่คีย์มองหน้าฉันนิ่งสักพักก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ไม่ว่าหญิงหรือชายก็ลูกพี่ รักเหมือนกันหมด”“แล้วแม่มันล่ะ”“รักครับ”“พูดแบบนี้ให้ได้ตลอดเถอะ” ฉันหันไปยิ้มตอบกลับไปฉันวางแพลนไว้หมดแล้วว่า เราทั้งคู่จะหมั้นจะแต่งงานกันหลังจากลูกของเราทั้งสองโตสักประมาณขวบกว่าๆ ฉันอยากมีลูกอยู่ร่วมงานแต่งด้