All Chapters of พี่คะ อย่าดุนักเลย: Chapter 11 - Chapter 20

นั่นแหละครับพากันไปโรงบาลแถมไม่ทัน พ่อก็ด่าผมไปตลอดทางเลยดีหน่อยที่เช้านี้แม่ไม่อยู่ครับ แม่ต้องออกไปบ้านเพื่อนแต่เช้า แค่เจอคำด่าของพ่อคนเดี๋ยวผมก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้วขออย่าให้เจอแม่ด่าอีกเลยครับ“พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ทันระวังเอง” ผมเดินไปนั่งลงที่ข้าง ๆ น้อง ที่ตอนนี้พากันนั่งรอที่ช่องรับยาอยู่ น้องโดนเย็บไปสองเข็มครับ“คิดมาก หนูไม่เจ็บเลย หนูเป็นคนแกล้งพี่เอง”“อย่าแกล้งกันแบบนี้อีกนะ ดีนะที่เย็บแค่สองเข็มถ้าหนูเป็นอะไรหนักกว่านี้มีหวังพ่อแม่หนูคงมาแหกอกมันแน่ ๆ” พ่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ผมต้องสะกิดแขนท่านเบา ๆ“เอ่อ…ค่ะ หนูขอโทษนะคะ”“ที่พ่อพูดเพราะพ่อห่วงเรานั่นแหละ” รอบนี้น้ำเสียงของพ่อเบาลง“ขอบคุณนะคะคุณลุง”“555” พ่อแค่นหัวเราะออกมา ทำให้น้องหันมามองหน้าผมเลยครับ พร้อมกับทำท่าสงสัยว่าน้องพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าหลังจากที่นั่งรอยาเกือบสิบนาทีได้ครับ แล้วก็ถึงคิวสักทีน้องได้ยายแก้ปวดแก้อักแสบฆ่าเชื้อแล้วก็ชุดล้างแผลทำความสะอาด หมอบอกว่าเอาไว้ล้างเวลาที่ไม่อยากมาล้างกับหมอ สามารถล้างเองได้เลย ส่วนไหมที่ใช้เย็บแผลเป็นไหมละลายไม่ต้องมาตัดไหม พอถึงเวลาไหมก็จะละลายหายไป

ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันหลับไปนานแค่ไหน รู้สึกตัวอีกที่ก็ตอนที่ได้ยินเสียงคนคุยกันแล้ว แต่ก็ไม่ได้ลืมตามองหรอก แอบฟังมากกว่าเพราะส่วนมากที่ฉันได้ยิน มันจะเป็นเรื่องของฉันทั้งนั้น“พี่คีย์ชอบขนมเหรอ” เป็นเสียงของเมษาที่เอ่ยถามพี่คีย์ ในใจฉันอยู่ๆ มันก็ตื่นแรงขึ้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกำลังตื่นเต้น“รู้อยู่แล้ว จะถามพี่อีกทำไม” พี่คีย์พูด“อะไรที่ทำให้มึงชอบว่ะ” เสียงนี้น่าจะเป็นพี่ทิว ซึ่งฉันเองก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน“กูจำเป็นต้องมานั่งบอกพวกมึงใช่ไหม”“เออน่า กูอยากรู้”“น้องไง เพราะเป็นน้อง กูถึงชอบ” พี่คีย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น“แต่สเป็กมึงไม่ใช่แบบนี้นะ”“กูไม่เถียง กูชอบคนผมสั้นไม่กินเหล้าเรียบร้อยพูดเพราะแต่กับน้องเป็นข้อยกเว้น น้องมีในสิ่งที่คนอื่นไม่มีนั่นคือความสบายใจ กูอยู่กับน้องแล้วกูสบายใจ” พี่คีย์ร่ายประโยคยาวๆ ออกมาทำให้ฉันนอนยิ้มอยู่ในใจ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ายิ้มเพราะอะไร“กูถือว่ามึงก็ชัดเจนดี”“กูไม่ใช่มึง”“อย่ามายุ่งกับบ้านกู ไอ้สัส!”เพียงไม่นานเสียงพูดคุยกันก็หายไป ฉันเลยลืมตาขึ้นมามองรอบๆ สรุปไม่มีใครอยู่แล้วค่ะเหลือแค่ฉันคนเดียวที่นั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำคนเดียวค

หลายวันผ่านไป…ตอนนี้แผลที่คางของฉันมันหายดีแล้วค่ะ มีเพียงรอยแผลที่ต้องทายาบ้างเพื่อให้รอยแผลเป็นมันหายไป ตั้งแต่วันที่พี่คีย์ขอจีบฉัน ตั้งแต่วันนั่นมาเขาก็ตามติดฉันมาตลอด ตามไม่ห่างเลยจริงๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาแบ่งเวลามาหาฉันยังไง อย่างเช่นวันนี้…“มึงกลับยังไง” แดนเอ่ยถามฉัน ขณะที่เรากำลังเดินลงจากตึกเรียน เพิ่งเรียนเสร็จ“เดี๋ยวกลับเอง” ฉันตอบกลับไป ซึ่งแน่นอนว่ามีคนมารอรับฉันอยู่แล้ว“ใคร?” แก้มหันมาเอ่ยถามฉันอีกคน จ้องหน้าฉันเพื่อจะเอาคำตอบที่มันชัดเจนกว่านี้“ตอบด้วย” ฝันเอ่ยขึ้นอีกคน“กดดันกูทำไม”“อย่ามานอกเรื่องไอ้ขนม”“เออๆ พี่ที่รู้จัก” ฉันตอบพวกมันไปแบบปัดๆ“ขอละเอียดกว่านี้”“พี่คีย์ หล่อ จบพอแค่นี้” ฉันตอบเสร็จ ก็เดินหนีพวกมันทันที เดินมาที่รถของพี่คีย์ที่จอดรอรับฉันอยู่หน้าตึกคณะก่อนขึ้นรถก็ไม่ลืมที่จะหันมาบอกลาพวกมัน“กลับบ้านดีนะคะสาวๆ หนุ่มๆ” ฉันหันมายิ้มให้พวกมัน พร้อมกับกะพริบตาส่งให้หนึ่งทีพอขึ้นมาบนรถได้ ฉันก็หันมาสนใจที่คนข้างๆ ต่อ วันนี้เขาดูแปลกๆ แปลกที่ฉันว่าคือเขานิ่งและก็เงียบมา จนฉันแค่ไม่กล้าคุยอะไรกับเขาเลยครืด… ครืด…ออกจากมหาลัยได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ข

หลายเดือนผ่านไป…ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ จะเรียกว่าดีขึ้นก็ได้ค่ะ ดีมากพี่คีย์ไปรับไปส่งฉันทุกวัน แถมยังมานอนค้างที่กรุงเทพบ่อยมากจนทำให้ฉันสงสัยว่าเขาไม่เข้าร้านสักบ้างเหรอ หรือเขาเกเรงานมาคอยรับส่งฉัน“ฮัลโหล เมษา” ในเมื่อฉันสงสัย ฉันก็ต้องหาคำตอบให้กับตัวเองเลยเลือกที่จะโทรไปหาเมษา{ลมอะไรหอบมาเนี่ย ทำให้เธอโทรหาเรา} ปกตินานทีเลยจะโทรหาเมษา“ฮ่าๆ พอดีมีเรื่องจะถาม”{ว่ามาเลย}“พี่คีย์เข้าร้านบ้างไหม”{เอ้า เธอไม่รู้เหรอว่า…} เสียงเมษาขาดหายไป ก่อนที่จะเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้ง {ว่าพี่คีย์เขาคิวสักว่างอ่ะ}“อ๋อ” ปากพูดอ๋อ แต่ในใจฉันก็ยังคงสงสัยอยู่ดี ต้องมีอะไรปิดบังกันแน่ๆ{งั้นแค่นี้ก่อนนะ เราไปทำธุระกับพี่ขุนก่อน}“โอเคๆ”หลังจากที่สายตัดไป ก็มีสายเรียกเข้าจากพายพอดี ฉันเลยกดรับเพราะวันนี้เป็นวันหยุดซึ่งฉันก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แต่บ้าน เพราะปกติจะมีพี่คีย์มารับตลอด มีแค่วันนี้ที่พี่คีย์บอกว่าติดธุระมารับไม่ได้“ว่าไง คิดถึงเหรอ” น้ำเสียงกวนๆ ของฉันทำให้ปลายสายเอ่ยด่า{อีสัส!}“ฮ่าๆ” ฉันแค่นหัวเราะออกมา พอใจกับสิ่งที่มันด่า{อยู่ไหน}“บ้านไง ทำไมมีอะไร”{ไม่ได้

หลังจากวันนั้น เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มไม่มารับไม่ไปส่ง เริ่มไม่โทรหา เริ่มติดธุระ เริ่มติดตัวออกห่างกัน ช่วงนี้เป็นช่วงที่ฉันต้องสอบ เพราะจะเริ่มปิดภาคเรียนแล้ว การสอบของฉันมันแย่สอบไม่รู้เรื่องเลย สมองเอาแต่นึกถึงเขาตลอดครืด… ครืด…เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่หลายครั้ง เป็นเบอร์พี่คีย์ที่โทรเข้ามาแต่ฉันเลือกที่จะไม่รับและปล่อยให้สายมันตัดไปเอง“ไม่รับเหรอ” แดนเอ่ยถามขึ้น“ทะเลาะกันเหรอ”“เปล่า กูแค่เหนื่อย” ฉันพูดออกไปตามความจริง“วันนั้นมึงก็พูดแบบนี้นะ” น้ำเสียงของพายเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันเงยหน้าจากหนังสือขึ้นไปมองมัน แววตาของมันกำลังสื่อถือสิ่งที่ฉันไม่อยากรู้ เหมือนว่ามันรู้อะไรมาสักอย่าง“แต่คนนี้กับคนนั้นไม่เหมือนกัน”“มั่นใจว่าไม่เหมือน แล้วคิดมากทำไม” เสียงนี้ดังมาจากทางด้านหลังของฉัน ฉันมั่นใจว่าเป็นเขา เสียงเขาทำไมฉันจะจำไม่ได้“สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ” เพื่อนฉันทุกคนต่างก็พากันยกมือไหว้ บุคคลที่มาใหม่เดินมานั่งลงที่ข้างฉัน“ว่างเหรอ?” ฉันหันไปถามเขา“ขอโทษ ช่วงนี้พี่ติดธุระ” เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงปกติธุระที่เขาว่าคงอยู่กับเธอพวกนั้นสินะ เพราะหลังจากวันนั่นไอ้พายก็ส่งรูปอื่นๆ มาให้