บททั้งหมดของ พี่คะ อย่าดุนักเลย: บทที่ 31 - บทที่ 40

หลายวันผ่านไป…หลังจากที่ผมกับน้องเราสองคนตกลงเป็นแฟนกันแล้ว ผมเองก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านใหม่เลยส่วนร้านสักก็เปิดแล้วช่วงต้นเดือน น้องก็ย้ายกลับไปอยู่บ้านแล้ว เราสองคนยังไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยกันนะครับ ยังคงแยกกันอยู่แต่แค่ไปมาหากันมากขึ้นวันนี้เป็นวันเกิดของน้อง ผมตั้งใจที่จะขอน้องหมั้นในวันนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่ทุกๆ คน เรื่องนี้ผมคุยกับพ่อแม่น้องแล้ว ท่านโอเคไม่ได้มีปัญหาอะไร ท่านบอกเพียงแค่ว่าถ้าน้องตกลง ท่านก็ตกลง ถ้าน้องรักใครท่านก็รักด้วยหน้าตึกคณะเรียนวันนี้ผมมารอรับน้องอยู่ที่หน้าตึก เจ้าตัวเขาบอกว่าวันนี้เลิกเร็วอยากไปห้าง ซื้อของมาทำกินเลยชวนผมไปซื้อของ ซึ่งพอดีวันนี้ร้านสักของผมปิด ปิดทุกวันจันทร์ ผมไอ้ขุนแล้วก็เมษาย้ายขึ้นมาอยู่ที่กรุงเทพหมดแล้ว เหลือเพียงไอ้ทิวที่ยังไม่ได้ย้ายขึ้นมาเพราะมันยังคงจัดการกับปัญหาของมันไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันจัดการไม่ได้หรือมันไม่จัดการกันแน่ผมลงมายืนรอน้องอยู่ที่ข้างรถ ซึ่งมันทำให้ผมกลายเป็นจุดเด่นของหลายๆ คน ทุกๆ สายตาจับจ้องมาที่ผม จนใครคนใดคนหนึ่งเดินเข้ามา“สวัสดีค่ะ มารอรับใครเหรอคะ?” เป็นนักศึกษาของมหาลัยนี้แหละครับ เพราะเธอยังอยู่ในชุดนักศึกษาอยู่เ

น้องยืนคิดอยู่นานมากครับไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้น้องยืนคิดนาน ยืนคิดทั้งทำน้ำตา ทุกคนก็ลุ้นโดยเฉพาะผม“…” น้องยังคงมองหน้าผมด้วยน้ำตา“เอ่อ…พี่”“ตกลงค่ะ”“ห๊ะ” ทันทีที่น้องตอบตกลงเหมือนว่าโลกทั้งใบของผมมันกำลังหยุดลง“ฮิ้ววววว” ทุกคนต่างก็พากันส่งเสียงร้องแซว“ทำไมคิดนานจังครับ” ผมเข้าไปสวมกอดน้อง พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งลูบหัวน้องเบาๆ“ตั้งสติอยู่ค่ะ พี่เล่นคุกเข่าลงแบบนี้หนูก็เขินสติหลุดเหมือนกันนะ”“พี่ตกใจหมดคิดว่าหนูจะไม่ตกลง”“ตกลงสิคะ ก็รักไปแล้วจะปฏิเสธได้ไงกัน” อมยิ้มตอบผมด้วยสายตาที่เยิ้มแล้วครับ ไม่เยิ้มได้ไงกินไปเต็มที่แล้ว แต่มันติดที่ว่าน้องคอแข็งมาก ไอ้ขุนก็ยื่นแก้วเหล้าให้ไม่พักเลย เจ้าตัวเขาก็ยกหมดแก้วทุกครั้งเลยก็ว่าได้“แม่ดีใจด้วยนะ ในที่สุดหนูก็เจอคนที่หนูอยากเจอสักที” แม่ของน้องเดินเข้ามากอดน้องด้วยความอบอุ่นพร้อมกับหยดน้ำตาที่อาบแก้ม“ดูแลให้ดีนะไอ้เสือ” พ่อของน้องเดินเข้ามาจับที่ไหล่ผมเบาๆ ท่านยังคงยืนอยู่ข้างผม“ครับ”ผมไม่รู้เหมือนครับว่าต่อจากนี้มันจะเป็นยังไง ผมรู้แค่ว่าวันนี้พรุ่งนี้ผมจะตั้งใจรักตั้งใจดูแลให้มากที่สุดในสมกับที่อยากได้ครับ ผมกล้าพูดได้เต็

หลังจากที่ไอ้เลย์ออกไป คนตัวเล็กก็เดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าหนึ่งใบ ผมก็ไม่รอช้าครับพาคนตัวเล็กตรงกลับบ้านทันทีพอมาถึงบ้านรถของทุกคนก็จอดรอครบหมดแล้ว จะเหลือก็แต่ของผม ผมเลยบอกให้น้องรออยู่บนรถแป๊บหนึ่งก่อนที่ผมจะลงจากรถแล้วเดินหายเข้าในบ้าน เพียงไม่นานผมก็เดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าหนึ่งใบ“ใครจะนำ” ผมหันไปถามไอ้ขุนที่ยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่“ไอ้ทิว อีกสิบนาทีออก” มันหันมามองผมแป๊บหนึ่งก่อนจะหันไปสูบบุหรี่ต่อ“มึงควรเลิกเพื่อเมษานะ” ผมหมายถึงบุหรี่ที่มันกำลังสูบอยู่ เพราะเมษาแพ้กลิ่นบุหรี่“กำลังพยายาม” ปากตอบแต่มือก็ยังคงคีบบุหรี่เหมือนเดิม“ถ้ามึงรักน้องมันมากพอ มึงจะเลิกได้เอง” ผมหันไปมองตามันก่อนจะเดินขึ้นรถ ก่อนที่จะมองไปที่กระจกเพื่อดูอาการของไอ้ขุนว่ามันจะทำยังไงกับสิ่งที่มันถืออยู่ในมือ จะทิ้งหรือสูบต่อ“ถึงว่ามึงรักน้องมากพอ” ทันทีที่เห็นว่ามันเลือกที่จะทิ้งบุหรี่แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านผม ผมก็บ่นพึมพำออกมาคนเดียว จนคนข้างๆ หันมาถาม“อะไรนะคะ เมื่อกี้ได้ยินไม่ชัด” หันหน้ามองผม“เปล่าครับ”“หิวไหมคะ”“ไม่ครับ หนูหิวเหรอ?”“นิดหนึ่งค่ะ เมื่อคืนใช่แรงเยอะไปหน่อยหมดแรงค่ะ”“ใช้แรงอะไรกั

หลังจากที่ไอ้ขุนต้องลุกขึ้นมาเต้นไก่ย่างไม่พอ พอกลับลงนั่งหมุนต่อมันก็ลุกขึ้นเต้นเพลงเป็ดย่างต่อเลยครับ งานนี้มีแต่ไอ้ขุนครับโดนเละ และคนที่หมุนขวดก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยเมียมันนั่นแหละ พวกผมมีหน้าที่แค่ออกคำสั่งอย่างเดียว“โดนจนท้อ” ไอ้ขุนบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะนั่งลงข้างเมษา ส่วนเมษาก็เอาแต่หัวเราะชอบใจ“ฮ่าๆ กูว่าเมียมึงแกล้งมึงแล้ว” ไอ้ทิวหันพูดกับมันก่อนจะหัวเราะเบาๆ“หนูแกล้งพี่เปล่าเนี่ย” มันหันพูดกับเมษา“หน้าตาคืออ้อนตีนมาก” ผมพูดแซวขึ้น“ฮ่าๆ รุนแรงมาก” ขนมหันมาหัวเราะให้ผมเบาๆ“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” ไอ้ขุนหันมากัดฟันพูดใส่ผม“รีบมาเอาคืนด้วยนะครับ อย่าฝากนานดอกมันแพง” ผมตอบกลับแบบกวนๆ“มาๆ หมุนต่อกันดีกว่า” เมษาพูด เมษาพูดจบก็เริ่มจับขวดกลับไปหมุนเหมือนเดิม แต่รอบนี้ปลายขวดมาหยุดอยู่ตรงหน้าขนม“เอาแล้ว” ไอ้ทิวพูด“ดีๆ นะมึง” ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะส่งสายตาไปมองที่ไอ้ตัวต้นคำสั่ง เพราะทันทีที่ขวดหยุดหมุนมันก็อ้าปากเตรียมสั่งเลยครับ“ฮ่าๆ รีบเชียวนะมึง” มันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“กูเอาคืนนะบอกก่อน” ผมตอบกลับมัน“พี่ขอสั่ง…ให้ขนมจูบไอ้คีย์ครับ” พอมันพูดจบขนมก

หลังจากที่อยู่เที่ยวจนครบกำหนดกลับแล้ว พอถึงเวลาที่ต้องเดินทางกลับก็มีเด็กงอแงไม่อยากกลับ“อยากอยู่ต่อ” พูดพร้อมทำหน้าอ้อนๆ ใส่ผม“หมดเวลาแล้ว หนูต้องกลับไปเรียน”“เห้อ…” ถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินขึ้นรถไป ผมก็ทำได้แต่มองตามหลัง บทจะงอแงก็งอแงจริงๆผมยืนรอไปสองตัวอยู่ที่หน้ารถเพราะรถจอดอยู่ข้างๆ กัน รอเพียงไม่นานครับมันก็พากันเดินออกมา“มาหล่อทำเหี้ยอะไร” ไอ้ขุนเอ่ยทักผม“ยืนรอหมา” ตอบกลับเสียงนิ่งๆ“มึงว่าสาวๆ เหรอ” ไอ้ขุนทำท่าทางเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองสองสาว“น้องกูไม่บ้าตามมึงหรอกไอ้ขุน” ผมตอบก่อนจะมองไปที่สองสาว ทั้งเมษาทั้งป่านต่างก็ยิ้มให้ผมก่อนจะเดินขึ้นรถไป“มีอะไร” ไอ้ทิวเดินมาหยุดอยู่ข้างผม“เปล่า แค่จะชวนแวะทุ่งทานตะวัน”“กูมีธุระด่วน แวะด้วยไม่ได้นะ” ไอ้ทิวหันมาพูดก่อนที่จะตบที่ไหล่ผมเบาๆ แล้วก็เดินขึ้นรถขับรถออกไปเลย ผมกับไอ้ขุนทำได้แค่มองตามหลังมันแบบงงๆ“อะไรของมันว่ะ” ไอ้ขุนทำท่าเกาหัวอย่างงุนงง“ช่วงนี้มันเจอปัญหาเยอะ ปล่อยมันไปเถอะ” ผมเดินมาเปิดประตูรถก่อนที่จะหันไปมองไอ้ขุนอีกรอบ “เจอกันที่สระบุรีนะ”“เออ”หลังจากที่ออกเดินทางกันได้สักพักไอ้ขุนก็โทรเข้ามา ผมเลยกดรับแล้ว