Share

41

last update Terakhir Diperbarui: 2026-01-14 14:25:06

หลังจากที่พี่คีย์มาส่งเราที่บ้าน เขาก็ออกไปเลยเขาบอกแค่ว่ามีธุระต้องไปจัดการต่อแล้วจะรีบกลับมา บอกไ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   47

    หลายเดือนผ่านไป…ตอนนี้ฉันท้องได้6เดือนแล้วค่ะ วันเวลาเดินผ่านมาเร็วมากจริงๆ แป๊บๆ ก็จะใกล้คลอดแล้ว แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่จะรู้เพศของลูกค่ะ หมอนัดซาวนด์วันนี้“ตื่นเต้นไหม” ฉันเอ่ยถามว่าที่คุณพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน ตอนนี้เรากำลังรอคุณเรียกตรวจอยู่ และก็แน่นอนว่าฉันฝากพิเศษคุณพ่อสามารถเข้าไปด้วยได้“นิดหน่อย” พี่คีย์หันมาตอบฉัน คำว่านิดหน่อยของเขาคือมือชุ่มมาก“ไม่นิดแล้วมั้ง” ฉันตอบกลับพร้อมกับส่งสายตาไปที่มือเขา“ถ้าได้ลูกชายหนูจะผิดหวังไหม”“ถามตัวเองเถอะ ถ้าเป็นผู้หญิงจะผิดหวังไหม” แน่นอนว่าเขาอยากได้ผู้ชาย ที่พี่คีย์เอ่ยถามแบบนี้เพราะเขากำลังให้กำลังใจตัวเองค่ะ เพราะก่อนที่จะมาซาวนด์ก่อนหน้านี้สองวัน แม่พี่คีย์โทรมาบอกว่าได้อุ้มหลานสาว แม่บอกว่าเขาจะต้องได้หลานสาวแน่ๆ พี่คีย์ยิ้มแห้งๆ เลย“…” พี่คีย์มองหน้าฉันนิ่งสักพักก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ไม่ว่าหญิงหรือชายก็ลูกพี่ รักเหมือนกันหมด”“แล้วแม่มันล่ะ”“รักครับ”“พูดแบบนี้ให้ได้ตลอดเถอะ” ฉันหันไปยิ้มตอบกลับไปฉันวางแพลนไว้หมดแล้วว่า เราทั้งคู่จะหมั้นจะแต่งงานกันหลังจากลูกของเราทั้งสองโตสักประมาณขวบกว่าๆ ฉันอยากมีลูกอยู่ร่วมงานแต่งด้

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   46

    หลังจากที่ฉันสามารถลากพี่คีย์ให้ออกมาร้านได้ ทันทีที่เขาลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในร้าน พี่ขุนก็หันมองหน้าพี่คีย์ก่อนที่จะส่ายหัวไปมา“เบื่อคุณพ่อลูกหนึ่งมาก นี้ขนาดลูกยังไม่ออกยังติดบ้านขนาดนี้ ถ้าลูกออกจะติดบ้านขนาดไหนกัน” พี่ขุนเอ่ยแซวก่อนที่จะเดินเข้าห้องสักไป“รออยู่ตรงนี้นะ” พี่คีย์หันมาพูดกับฉัน ก่อนที่เขาเองก็จะเดินเข้าห้องสักไปเหมือนกัน ทั้งคู่หายเข้าห้องสักไปสองชั่วโมงเศษๆ ได้ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรเลยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่น“อะแฮ่มๆ” เสียงดังมาจากทางด้านหลังของฉันทำให้ฉันตกใจ“อุ้ย! เชี้ย!” ฉันร้องตกใจเสียงดังพร้อมกับเอามือแนบอกไว้ แล้วคนที่ทำฉันตกใจก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เมษานั่นแหละ“ตกใจแรงมากคุณแม่” เมษาเดินมานั่งลงข้างฉัน“ไปไหนมา” ฉันมองสิ่งของที่อยู่ในมือเมษา เหมือนเป็นถุงอะไรสักอย่าง“ไปซื้อของให้คุณพ่อลูกหนึ่งมา”“ใคร…พี่คีย์เหรอ” ฉันเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ทำไมต้องฝากเมษาซื้อทำไมไม่ไปซื้อเอง“ใช่”“ขอดูได้ไหม” ฉันเอื้อมมือจะไปหยิบถุง แต่ถูกเมษาดันมือห้ามไว้ก่อน“ไม่ได้ พี่คีย์บอกว่าของสำคัญ”“มีความลับเหรอ?”“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย รอเจ้าตัวเขาออกมาก่อนแล้วคุยกันเอง”

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   45

    ทุกคนหันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แล้วเขามาอยู่ที่นี้ตรงนี้ได้ยังไง แต่ถ้าจะให้ฉันเดาคงเป็นพี่คีย์ที่จัดการทั้งหมด พี่คีย์พี่ขุนพี่ทิวป่านเมษามีอาการเฉยๆ ไม่ได้ตกใจหรือตื่นเต้นอะไรเหมือนรู้จักอยู่แล้ว มีแต่พี่หวานที่หน้าถอดสี แล้วก็เหมือนพยายามจะเดินออกไปจากตรงนี้“มึงหยุด!” ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นเสียงดัง ทำให้พี่หวายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหยุดนิ่ง“กูส่งคืนให้แล้ว แล้วก็ช่วยเอาออกไปให้ใกล้ๆ สักที” พี่คีย์หันไปพูดกับผู้ชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ถ้าจะให้ฉันเดาเขาคงเป็นพี่มอสแฟนของพี่หวาย ส่วนเรื่องร้านที่โดนพังพี่คีย์ไม่ได้เล่าให้ฟังเลย ฉันเลยทำได้แค่มองหน้าพี่คีย์คาดโทษเอาไว้ก่อน“ขอบใจ” ผู้ชายคนนั้นหันมาขอบคุรพี่คีย์ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาพี่หวาย พร้อมกับฉุดกระชากลากดึงพี่หวายไป แต่ด้วยความที่พี่หวายเขาเองก็พยายามที่จะออกแรงดิ้น มันเลยทำให้เขาหลุดออกจากการจับกุมจากผู้ชายคนนั้นแล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน ฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวตั้งรับแรงกระแทก มันทำให้ฉันล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง แรงจนทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่ท้อง“หนู!!!” พี่คีย์กับพี่เลย์วิ่งเขามาหาฉันพร้อมกั

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   44

    หลังจากที่ทักทายเพื่อนเสร็จ ทักทายทุกคนเสร็จ ทุกคนก็ช่วยกันเตรียมของแยกย้ายกันทำหน้าที่ส่วนพี่เลย์ก็อยู่ในบ้าน นอนหลับเหมือนเดิม งานวันนี้มีแต่คนกันเองทั้งนั้น ไม่มีผู้ใหญ่เพราะทั้งพ่อแม่ฉัน พ่อแม่พี่คีย์ไม่มีใครอยู่เลยสักคน ท่านหนีไปเที่ยวก่อนหน้านี้แล้ว“ไปเรียกพี่มึงหน่อยไหม” หลังจากที่จัดของทุกเสร็จไอ้แก้มมันก็หันมาพูดกับฉัน“ปล่อยไปก่อน” ฉันตอบกลับ“ท้องจริงเหรอว่ะมึง” ฝันหันมาถามอีกคน (ขอกระซิบหน่อยว่าพวกมันรู้เรื่องกันหมดแล้วเพราะฉันเล่าให้พวกมันฟังตั้งแต่ต้นเลย)“ไม่รู้ว่ะ” ฉันตอบตามความจริงเพราะก็ไม่รู้จริงๆ“ฟังจากที่มึงเล่าพี่คีย์เล่า กูว่าอีกนี้ดอกทอx” ฝันพูดขึ้น ทำให้ฉันกับแก้มหันไปมองหน้ามันอย่างเร็ว“เบาได้เบานะเพื่อน” ฉันหันไปพูดกับมันเบาๆ เพราะอย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็เคยเป็นแฟนพี่คีย์และที่สำคัญเขายังเป็นเพื่อนกันอีก ฉันเลยไม่อยากพูดอะไรมาก“กูอยากเจอหน้าจริงๆ” ฝันพูดขึ้นน้ำเสียงของมันสื่อถึงความจริงจังมาก เพราะถ้าเจอจริงๆ มีหวังอีฝันเปิดก่อนแน่ๆ เพราะมันแอบชื่อพี่เลย์มาตั้งแต่พี่เลย์ยังเรียนไม่จบ เพียงแค่มันไม่แสดงอาการแค่นั้นเอง แต่ก็มีบ้างที่มันแอบเต๊าะพี่เลย์ แต่ด้

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   43

    หลังจากที่พี่คีย์หนีขึ้นมาข้างบนฉันก็ตามเขาขึ้นมาข้างบนเหมือนกัน นั่งรอเขาอยู่ที่เตียงนั่นแหละ จนเขาเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เข้าไปอยู่ในนั้นหนึ่งชั่วโมงเศษๆ ได้ทันทีที่พี่คีย์ออกมาฉันก็กดดันเขาด้วยสายตาให้เขาเล่าทุกๆ อย่างให้ฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาเองก็ยอมเล่าให้ฟังแต่โดยดี ฉันก็นั่งเป็นผู้ฟังที่ดี ฉันที่นั่งฟังเรื่องทั้งหมดอยู่เงียบๆ มันทำให้ฉันคิดได้ว่าผู้หญิงคนนี้เห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน อันตราย แล้วฉันก็มานั่งคิดได้ว่าพี่เลย์ไม่น่าพลาด แต่ที่เขายอมเธออาจเป็นเพราะผู้หญิงอีกคน เขาคงไม่อยากให้อีกคนรู้ แต่ฉันเชื่อว่าความลับไม่มีในโลกสักวันผู้หญิงคนนั้นก็ต้องรู้อยู่ดีสองวันผ่านไป…หลังจากวันนั่นฉันก็ไม่เจอพี่เลย์อีกเลย ฉันเลือกที่จะทำตามที่พี่คีย์บอกนั่นคอให้พื้นที่ส่วนตัวกับพี่เลย์ ถ้าวันไหนที่เขาพร้อมเขาจะเป็นคนเดินกลับเข้ามาเอง อย่างเช่นวันนี้“พี่เลย์!” ฉันร้องตกใจทันทีที่เห็นพี่ตัวเองยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับเสื้อผ้าที่เปียกโชก“…” เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาที่เจ็บปวด“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” ฉันเดินเข้าไปหาเขา พร้อมกับสวมกอดเขาเพื่อปลอบใจเขา ขึ้นชื่อว่าผู้ชายมันเข้มแข็งกว่

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   42

    ประโยคยาวๆ ของพ่อมันยิ่งทำให้ฉันบ่อน้ำตาแตกร้องไห้หนักกว่าเดิม ร้องจนพี่เลย์เดินเข้ามาในบ้าน เขาเองที่เห็นว่าฉันร้องไห้หนักมาก หนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เขาก็โวยวายใหญ่“เห้ย! ใครทำอะไร ไอ้คีย์ใช่ไหม ไอ้คีย์มันทำอะไรหนู” เขาเดินเข้ามาประคองหน้าฉันให้เงยหน้าขึ้นมองเขา ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของฉันที่ดวงตาแดงก่ำมันยิ่งทำให้เขาโมโหหนักกว่าเดิม เขาสวมกอดฉันแน่น“หายใจไม่ออก” แน่นจนหายใจไม่ออก จะตาย“พี่จะไปต่อยมัน” พี่เลย์ปล่อยกอดออกจากฉัน แล้วหันหลังกำลังจะเดินออกไปแต่ดีที่พ่อห้ามทัน“ใจเย็นก่อนไอ้เสือ” พ่อพูดขึ้น ทำให้พี่เลย์หยุดแล้วหันกลับมามองที่พ่อ“มันทำลูกพ่อนะ”“มันไม่ได้ทำอะไรน้องมึงเลย น้องมึงแค่ดีใจจนร้องไห้ก็แค่นั้น” พ่อพูดจบ พี่เลย์ก็หันมามองหน้าฉันพร้อมกับขมวดคิ้วสงสัย“ดีใจอะไรครับ ทำไมถึงร้องไห้หนักแบบนี้” พี่เลย์เดินกลับเข้ามาหาฉัน พร้อมกับยกมือหนาขึ้นประคองใบหน้าของฉันอีกครั้ง“พี่เลย์ หนูท้อง”“ห๊ะ!” พี่เลย์หน้าเหว๋อไปเลย ถึงกับต้องเดินถอยหลังออกจากฉันแล้วนั่งลงที่โซฟาข้างๆ แม่“ขอโทษ” ฉันเอ่ยขอโทษเขาด้วยสายตาที่เบลอๆ“ไม่ต้องขอโทษ มันคือของขวัญที่ดีที่สุดแล้วครับ” พี่เลย

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status