All Chapters of ภพรักชั่วนิรันดร์: Chapter 21 - Chapter 30

หยวนหรูมองรายชื่อของคนจำนวนไม่น้อยบนกระดาษ ดวงตาของนางสาดประกายโหดเหี้ยมขึ้นมาวูบหนึ่ง กระนั้นไม่นานมันกลับหายวับไป เปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มสนุกสนานแทน“ฮ่าๆๆ” นางหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น “ดูเหมือนท่านพ่อของข้ากำลังเข้าตาจนแล้ว ถึงอย่างนั้นก็นับว่าเขาเป็นคนไม่เลว เพียงคิดส่งคนออกไปจากอู่โจว ไม่ได้เหี้ยมโหด (เหมือนนาง) จนถึงขั้นคิดสังหารผู้อื่น”“อาจารย์ เช่นนี้ท่านจะทำเช่นไรขอรับ” เขารู้สึกผิดคาดอยู่บ้าง เพราะเขาเองก็มีความคิดที่จะกำจัดคนเหล่านี้เพื่อตัดปัญหา ก่อนหน้านี้ยังก่นด่าว่าหยวนวั่นขี้ขลาดจนเกินไป“ทำตามที่เขาบอก ปล่อยให้เขาวิ่งวุ่นแก้ปัญหาที่เขาก่อขึ้นด้วยตัวเองเถิด เรื่องนี้อย่างไรข้าก็ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสีย”โจวเช่อขมวดคิ้วเพราะไม่ใคร่จะเห็นด้วย “แต่หากวันหนึ่งเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ข่าวลือเหล่านั้นอาจสร้างปัญหาให้ท่านในอนาคต”“ข้ารู้” นางยิ้ม “แล้วอย่างไรเล่า ลงมือสังหารคนเหล่านั้นจนสิ้น ก็ใช่ว่าปัญหานี้จะไม่เกิด มือเปื้อนเลือดโดยที่ผลยังคงออกมาเช่นเดิม แล้วเช่นนี้จะเปลืองแรงไปทำไมกัน ลืมไปแล้วหรือว่าคนที่รับมือยากที่สุดไม่ใช่คนนอก”โจวเช่อเข้าใจประโยคนั้นอย่างแจ่มแจ้ง หยวนหรู

“ได้ ท่านแม่ว่าอย่างไรลูกก็ว่าอย่างนั้น” แม้ในใจกังวลยิ่งนักเพราะเขาไม่เก่งเรื่องการคำนวณ ทั้งยังรู้สึกว่าทำการค้าช่างยุ่งยาก ถึงอย่างนั้นขอเพียงขัดขวางหยวนหรูได้ เขายังมีเวลาอีกมากให้ค่อยๆ เรียนรู้และจัดการทุกอย่างในภายหลัง“เช่นนั้นแม่จะไปค้นตำราเก่าของท่านพ่อของเจ้า เจ้าลองอ่านและศึกษาดู”“ท่านแม่ ข้าง่วงนอนพรุ่งนี้ค่อยอ่านก็แล้วกัน” พูดจบก็เดินออกไปจากห้องทั้งยังหาวไปตลอดทางหลี่ซื่อเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ ความรู้สึกหนักอึ้งนี้ นางไม่อาจปัดออกไปจากอกได้เลยจริงๆร้านเครื่องประดับและเครื่องกระเบื้องตระกูลจิน ตั้งอยู่ถนนอู่หลวน ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของเมืองอู่โจว ร้านขนาดใหญ่แบ่งเป็นสองตึกสองชั้นมีพื้นที่ติดกัน ด้านหนึ่งเป็นร้านเครื่องประดับ ส่วนอีกร้านเป็นร้านเครื่องกระเบื้องก้าวแรกที่เดินลงจากรถม้า หยวนหรูตระหนักได้ในทันทีถึงความหรูหราโอ่อ่า เพราะการตบแต่งหน้าร้านที่ดูดึงดูดให้ผู้คนรู้สึกสนใจ กระทั่งไม่อาจหยุดเท้าที่กำลังก้าวเดินเข้าไปชมสินค้าภายในขณะที่กำลังเดินเข้าไปในร้านเครื่องประดับตระกูลจิน หยวนหรูสังเกตเห็นว่าโจวเช่อชะงัก ดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาอีกฝ่ายรถม้าที

ระหว่างสนทนารถม้าก็จอดลงหน้าโรงทอ ในตอนที่ทั้งสองก้าวลงจากรถม้านั้น รถม้าของเฟิงสวินก็ผ่านมาพอดี คนรถชะลอรถม้าพร้อมกันนั้นม่านรถม้าก็ถูกเลิกขึ้น“อาเซียว เจ้ามาทำอะไรแถวนี้ น้องเล็กมิใช่ขึ้นเรือไปพักใหญ่แล้วหรือ” เฟิงสวินเอ่ยถามพร้อมกับกวาดสายตามองมายังหยวนหรูการแต่งกายที่หญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิง บวกกับเรือนผมที่เพียงรวบมัดขึ้นสูง บ่งบอกว่าเจ้าตัวหาได้ใส่ใจในความงามนัก อีกทั้งยังติดจะชอบความเรียบง่ายทะมัดทะแมง หากไม่นับว่าเลือกสีดำกับสีแดงที่ทำให้ดูโดดเด่นสะดุดตาไปหน่อยใบหน้าหล่อเหลาของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะดวงตาสาดประกายเย็นชาของนาง เขานึกไม่ออกว่าเคยพบและสร้างความขุ่นเคืองใจให้เด็กคนนี้ตั้งแต่เมื่อใด เพราะรับรู้ถึงความไม่เป็นมิตรผ่านดวงตาของนางทันที กระนั้นมาคิดๆ ดูนางอาจไม่พอใจที่เขาลอบพิจารณานางก็เป็นได้“พี่สวินข้าขอแนะนำให้รู้จัก นางคือคุณหนูเจ็ด บุตรสาวของท่านลุงหยวน”“คุณหนูเจ็ด? ท่านลุงหยวน?”เขาเพียงนึกถึงคุณหนูหยวนที่มีข่าวลือว่าขี้ขลาดไม่กล้าสบตาคนผู้นั้น ในใจคิดอยู่ว่าไม่สมควรเชื่อข่าวลือ เพราะคนตรงหน้านั้นจ้องเขาเขม็งตาไม่กะพริบเลยทีเดียว“คุณชายเฟิง” หยวนหรูเพียงค้

ยังไม่ทันที่หยวนหรูจะวางแผนเข้ามาขออนุญาตออกจากจวนดีๆ คนจากร้านเครื่องประดับตระกูลจินก็มาเก็บเงิน หลี่ซื่อซึ่งดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายภายในจวนเห็นยอดเงินที่นางต้องจ่าย ใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี โกรธจนสีหน้าดูไม่ได้“นี่มันอะไรกันท่านพ่อบ้าน!”“เรียนฮูหยิน นี่คือค่าเครื่องประดับของคุณหนูเจ็ด เรื่องนี้นายท่านเป็นคนอนุญาตเองขอรับ”“แต่...นี่มัน...นี่มันเครื่องประดับอะไรกันราคาถึงได้สูงเช่นนี้ ชุดปิ่นหยกของข้าราคายังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ!” นางอยากจะเป็นลมเสียให้รู้แล้วรู้รอด“ฮูหยิน คนของร้านเครื่องประดับรออยู่ขอรับ”ความหมายคือจะโกรธก็ต้องมีสติ เพราะห้องโถงยังมีคนนอกรออยู่ อีกทั้งเรื่องนี้ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลอนุญาตแล้ว แม้ไม่อยากจ่ายก็ต้องยอมจ่ายออกไปหลี่ซื่อสูดลมหายใจเข้า นางค่อยๆ ล้วงเอาถุงเงินออกมาสองถุง เงินจำนวนนี้เทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายในเรือนอนุหลังหนึ่งทั้งเดือน เช่นนี้จะให้นางใจเย็นอยู่ได้อย่างไร!!!คนของตระกูลจินเพิ่งกลับไปได้ไม่นาน หลี่ซื่อกำลังจะพ่นไฟใส่พ่อบ้านอยู่รอมร่อ สาวใช้ก็เข้ามารายงานว่าหยวนหรูขอเข้าพบ ดังนั้นหลี่ซื่อจึงได้แต่สูดหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ“ดี มาก็ดีแล้ว”พ่อบ้านได้แต่

“ต้นทุนสูงมาก”“ก็ใช่ แต่นี่คือความคิดของข้าหลังจากได้เห็น ทุกอย่างในโรงทอตอนนี้ยังมองไม่เห็นถึงปัญหา แต่อีกไม่กี่ปีความต้องการของตลาดแพรพรรณกว้างขึ้น คิดจะขยายการค้าต้องเพิ่มปริมาณการผลิต โรงทอที่ไม่อาจขยายออกจะมีประโยชน์ใดเล่า สำคัญคือปริมาณต้องเพิ่ม คุณภาพก็ต้องดีด้วย หากทำได้นี่ย่อมเป็นผลดีระยะยาวดังที่ข้าบอก”“เดินดูรอบเดียว ไม่คิดว่าท่านจะคิดและมองอย่างละเอียดรอบคอบถึงเพียงนี้”“ข้าเป็นคนตระกูลหยวน เห็นสิ่งใดก็พูดตามที่คิด แต่หากจะให้เกิดขึ้นจริงนั้นคงเป็นไปไม่ได้” นางถอนหายใจ “เรื่องนี้เป็นเพียงความคิดของเด็กอายุสิบสี่ อีกทั้งต้นทุนสูงจนอาจกลายเป็นเรื่องเพ้อฝัน ท่านก็อย่าใส่ใจคำพูดของข้าเลย”ประโยคหลังเจือด้วยแววเย้ยหยันตัวเอง หยวนหรูหัวเราะเสียงเบา “พรุ่งนี้ข้าได้รับอนุญาตแล้ว ท่าน...จะไปกับข้าใช่หรือไม่”“ข้าต้องลองขออนุญาตนายท่าน แต่คิดว่าคงไม่เป็นปัญหา”“ข้าอยากให้ท่านไปกับข้าจริงๆ ท่านย่าเคยเล่าว่าท่านแม่ไปไหว้พระที่วัดไป๋อวี่บ่อยครั้ง ข้าไม่เคยพบหน้าท่านแม่ ดังนั้นจึงอยากไปยังสถานที่ที่ท่านแม่เคยไปสักครา” กล่าวจบหยวนหรูก็มองไปยังประตูเรือนหลัง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาจากไปแล้วน