All Chapters of ภพรักชั่วนิรันดร์: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณหนูเจ็ดผู้นี้...” เฟิงเสวียนคุนยังคงมองตรงไปยังทิศทางที่รถม้าจากไป “ไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือไม่ แต่เรื่องในวันนี้อาจอยู่ในความคาดหมายของนางแล้ว”“หมายความว่าอย่างไร”“เจ้าลืมไปแล้วหรือ นางมองออกไปนอกระเบียงตลอด หลังจากนั้นก็พูดว่า ‘มากันแล้ว’ ไม่นานบ่าวนางนั้นก็พาคนพรวดพราดเข้าไป”หม่าเซียวคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ “รวมเรื่องที่พบเราด้วยหรือ”“ข้าว่าเรื่องที่ได้พบเราสองคนคือเรื่องที่นางไม่คาดคิดมาก่อน เพียงแต่เรื่องนี้ข้าว่ามีบางอย่างแปลกๆ หากนางคือคนที่ท่านลุงหยวนเลือกจริง ออกมาเดินเล่นข้างนอกย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่โต เหตุใดท่านป้าต้องส่งบ่าวไพร่มากมายมาพากลับจวน เพียงส่งคนมาบอกกล่าวก็ใช้ได้แล้ว อีกอย่างคุณหนูเจ็ดมาเยือนหอฟางจื่อ เหตุใดต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย”“อา...ข้าลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย จะว่ากันตามตรงแล้วนางเองก็เป็นบุตรสาวที่เกิดจากอดีตฮูหยินเอกของท่านลุงหยวน เสียดายที่พี่ชายของนางมาสิ้นใจไปเสียก่อน หาไม่เขาที่เป็นถึงบุตรชายคนโตหรือจะปล่อยให้น้องสาว...” หม่าเซียวตบปากตัวเองเบาๆ “ไม่พูดแล้วๆ ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น”“บางทีข่าวลือก็อาจไม่จริงเสมอไป เห็นชัดว่าคุณหนูเจ็ดผู้นี้ไ

สีหน้าของหยวนวั่นเปลี่ยนไปมาจนไม่น่าดู เขาทั้งโกรธ ทั้งอัดอั้น รวมไปถึงอับอายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด ยิ่งกอรปกับเรื่องที่คนของเขามารายงาน นางหวังซึ่งเป็นคนของฮูหยินทำเรื่องเสียมารยาทต่อหน้าคุณชายทั้งสอง เช่นนี้เขายังจะใจเย็นอยู่ได้อีกหรือ!!!“ความจริงตอนแรกคุณหนูเกรงว่าจะทำให้ตระกูลหยวนขายหน้า จึงไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นใคร คุณชายทั้งสองเองก็ไม่ได้ติดใจ เพียงเห็นแก่หน้าท่านเพราะนางไปกับข้าน้อย กระทั่งนางหวังพรวดพราดเปิดประตูเข้าไป คุณชายหม่ากล่าวตำหนิเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เรื่องนี้คิดว่าเขาคงไม่ติดใจ”ใบหน้าของหยวนวั่นดำคล้ำลงด้วยโทสะ“นางหวังคงรับคำสั่งจากฮูหยินให้ไปนำตัวคุณหนูกลับ เพราะตอนออกไปข้าน้อยแอบพาคุณหนูออกไปขอรับ เรื่องนี้ข้าน้อยผิดเอง ขอท่านลงโทษข้าน้อยแต่เพียงผู้เดียว”“พูดเรื่องคุณชายทั้งสองก่อน!”“คือ...” โจวเช่อครุ่นคิดด้วยท่าทีลังเล “นางหวังคงไม่ทราบว่าคุณชายทั้งสองอยู่ด้วย ดังนั้นไม่ทันคิดก็พรวดพราดเปิดประตูเข้าไป ทั้งยังตะโกนเสียงดังจนน่าจะได้ยินกันทั่วทั้งชั้นสอง ฐานะของคุณหนูคิดว่าคุณชายทั้งสอง รวมไปถึงผู้คนที่อยู่ที่หอฟางจื่อน่าจะล่วงรู้กันหมด ตอนออกมาคุณชาย

หยวนหรูแค่นเสียงในลำคอ “เป็นเพียงอะไรหรือ เป็นเพียงบุตรสาวของท่านพ่อ? หรือเป็นเพียงบ่าวไพร่? หรือเป็นเด็กคนหนึ่งที่พวกท่านจะบีบก็ตายจะคลายก็รอด? ชื่อของข้าคุณหนูเจ็ดหยวนหรูผู้นี้ ถูกนำออกจากบัญชีตระกูลแล้วหรือยังเล่า หากยัง...เช่นนั้นบ่าวไพรพวกนี้มีสิทธิ์อะไรมาจิกหัวด่าทอตบตีข้า!!”ทุกประโยคนางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หลี่ซื่อและบ่าวไพร่ที่อยู่ด้านหลังก็ก้าวถอยไปหนึ่งก้าวเช่นกัน นางจางประคองมือของตัวเองไปหลบอยู่ด้านหลังผู้เป็นนาย มองดูใบหน้าน่ากลัวของคุณหนูเจ็ด พวกนางได้แต่สะท้านไปทั้งร่าง“พวกเจ้า! กลัวอะไรกัน เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ มีกันตั้งกี่คนกลับกลัวเด็กสาวเพียงคนเดียว จับมันไว้!” หลี่ซื่อตะโกนเสียงดังลั่นหยวนหรูหรี่ดวงตาลงกุมกระบี่ไม้แน่น หัวใจของนางเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ร่างทั้งร่างสะท้านด้วยความตื่นตัว วันๆ เอาแต่แอบฝึกกระบี่ไม้ กระทั่งลืมไปแล้วว่าสิ่งใดเรียกว่ารังสีแห่งการเข่นฆ่าวันนี้นางจะถือเสียว่าทดสอบฝีมือของตัวเองว่าก้าวหน้าขึ้นแค่ไหนก็แล้วกัน!!!กระนั้น...คนของหลี่ซื่อยังก้าวมาไม่ถึงตัวหยวนหรู ร่างของหยวนหรูกลับทิ้งตัวลงไปกองกับพื้น มือข้างหนึ่งยกขึ้นปัดผมเผ้าของตนจ

“ที่หอฟางจื่อเองนางก็ดูไม่คล้ายคุณหนูเจ็ดในวันวานนะเจ้าคะนายหญิง”หลี่ซื่อถลึงตาใส่คนของตน “หุบปาก ปีศาจผีสางอะไรกัน” ไม่พูดเปล่านางกลอกตามองไปรอบๆ รู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ“คุณหนูเจ็ดตลอดมาก็อ่อนแอหลากกลัวผู้คน เหตุใดล้มป่วยครานี้ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเล่าเจ้าคะ” นางจางที่นอนอยู่อีกเตียงกล่าว นางเองก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าสังโบยสิบไม้ ไหนจะข้อมือที่หักอีก ดังนั้นสภาพจึงดูย่ำแย่กว่านางหวัง“ถ้าอย่างไรพรุ่งนี้ให้คนไปเชิญนักพรตมาทำพิธี...”“เจ้าโง่งมหรือ เกิดเรื่องในวันนี้เจ้ายังกล้าหาเรื่องใส่ตัวอีกหรือ ท่านพี่ยังมีโทสะที่เจ้าไปทำขายหน้านอกจวน นางแก่คนนั้นก็ปกป้องหลานสาวจนไม่เห็นหัวข้าอยู่แล้ว!” หลี่ซื่อตวาดคนของตน “เจ็บใจนัก”มือที่กำแน่นด้วยความเกลียดชังของหลี่ซื่อสั่นระริก “หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ข้าน่าจะกำจัดนางไปเสียแต่แรก ไม่น่าเลยจริงๆ”“เช่นนี้เราจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ”หลี่ซื่อครุ่นคิดเล็กน้อย “รอดูสถานการณ์ไปก่อน ท่านพี่ยังไม่ออกมาจากห้องหนังสือ ให้ผ่านเรื่องนี้ไปก่อนก็ยังไม่สาย ต้องดูว่าเรื่องที่เจ้าไปทำขายหน้า ท่านพี่จะจัดการอย่างไร”“นะ...นายหญิงบ่าวไม่ได้ตั้งใจ”“เอาเ

หยวนวั่นไปถึงตระกูลหม่าและได้พบกับหม่าเซี่ย บุตรชายคนโตของตระกูลหม่า และดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น“น้องห้ายังไม่กลับเข้าจวน คิดว่าคงจะอยู่กับคุณชายเฟิงกระมัง ท่านลุงหยวนไม่ต้องร้อนใจไป เรื่องนี้ดูแล้วน้องห้าคงไม่ได้ติดใจอะไร หาไม่คงต้องรอพบท่านก่อน ไม่เพียงแค่ต่างคนต่างจ่ายค่าปรับกระมัง” น้ำเสียงเนิบนาบของหม่าเซี่ยชวนให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ“ถึงอย่างนั้นลุงก็อยากมากล่าวขอบใจคุณชายห้าสักครา” กล่าวจบก็ถอนหายใจออกมา “บุตรชายคนนี้อายุย่างสิบแปดแล้ว แต่กลับยังไม่เป็นโล้เป็นพาย น่าขายหน้ายิ่งนัก”“ท่านลุงอย่าได้กล่าวเช่นนั้น คุณชายหยวนแม้ใจร้อนไปบ้างวู่วามไปสักหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่นับว่าเป็นคนเลวร้ายกระมัง แม้ไม่มีเขาช่วยงานแต่ท่านยังมีคุณหนูเจ็ดอีกคนมิใช่หรือ เมื่อวานได้ยินน้องห้ากล่าวถึงนาง เห็นชัดว่าได้พบครั้งเดียวกลับชื่นชมว่านางเป็นสตรีที่ดี ทั้งท่วงท่าและการวางตัว”หยวนวั่นตัวแข็งทื่อ “คุณชายห้าพูดเช่นนั้นหรือ...”“ใช่ เขายังกล่าวว่านางน่าจะเป็นอาวุธลับของท่าน มิน่าหลายปีมานี้ท่านไม่เคยพูดถึงคุณหนูเจ็ดเลย ท่านส่งนางไปเรียนรู้ที่เมืองอื่นกระมัง ข้ายังคิดว่าห้าตระ