All Chapters of ภพรักชั่วนิรันดร์: Chapter 41 - Chapter 50

“ท่านย่าขอรับของขวัญอยู่นี่แล้ว ท่านจะเปิดเลยหรือไม่ ข้าเองก็อยากรู้ว่าคุณหนูเจ็ดจะมอบอะไรให้ท่าน”หม่าเซียวก้าวออกมา ในมือยังมีกล่องของขวัญที่หยวนหรูนำมา ก่อนจะมอบให้พ่อบ้านตระกูลหม่าเป็นคนจัดการ เช่นกันกับของขวัญชิ้นอื่นๆ ที่คนตระกูลต่างๆ นำมามอบให้เป็นการอวยพรผู้อาวุโสหม่าเซียวยื่นกล่องให้หยวนหรู “คุณหนูเจ็ดเป็นคนนำมามอบให้ท่านย่า เช่นนั้นก็เปิดเถิด” รอยยิ้มสนิทสนมของเขา ทำให้ทุกคนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นยังหอฟางจื่อถึงตอนนี้พวกเขาเชื่อไปแล้วกว่าครึ่ง เกี่ยวกับข่าวลือที่ว่าคุณหนูเจ็ดตระกูลหยวนปรากฏตัวครั้งแรก ทั้งยังมีคนเห็นอยู่กับคุณชายเฟิงและคุณชายหม่า ในห้องบนชั้นสองของหอฟางจื่อที่ราคาสูงลิบหยวนหรูลอบถลึงตาใส่เขาไปคราหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็รับกล่องมาถือไว้ เดินไปใกล้ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหม่า จากนั้นเปิดกล่องออก“หรูเอ๋อร์ไม่ค่อยรู้เรื่องราวนัก แต่เคยได้ยินท่านย่าบอกว่าคำอวยพรใดก็มิสู้อวยพรให้อายุยืนร้อยปี ดังนั้นหรูเอ๋อร์จึงไปที่ร้านเครื่องประดับตระกูลจิน สั่งให้ช่างแกะสลักเต่ามังกรมาเป็นของขวัญเจ้าค่ะ ท่านย่าเคยเล่าเกี่ยวกับตำนานของเต่าซึ่งเป็นสัตว์มงคลที่มีความเกี่ยวพันกับเทพเ

หลังร่วมพูดคุยสนทนาพร้อมกับมื้ออาหาร เหล่าผู้อาวุโสต่างก็แยกไปนั่งสนทนายังห้องโถง ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสองกลับเข้าไปพักผ่อนด้านใน ส่วนเหล่าคุณชาย คุณหนู รวมไปถึงทายาทของตระกูลต่างๆ ก็แยกตัวออกมานั่งเล่นทั้งในสวน และห้องพักที่จัดเอาไว้ให้ ทั้งนี้ก็เพราะหลังจากนี้อีกไม่กี่ชั่วยาม จะมีการละเล่นหรือการแสดงต่างๆ ที่ทางเจ้าบ้านจัดหาเอาไว้หยวนหรูที่จงใจเดินรั้งท้ายหันไปสบตากับซุนเอ๋อร์ “พี่ซุนเอ๋อร์ท่านตามไปดูแลท่านย่า”“คุณหนูเล่าเจ้าคะ”“ขอแอบไปพักเงียบๆ คนเดียวในสวนดีกว่า ไม่ขอตามคุณชายคุณหนูเหล่านั้นไปเป็นเป้าโจมตี” เห็นทั้งหยวนอิงและหยวนอวี่ สนิทสนมคุ้นเคยกับเหล่าคุณชายและคุณหนูจากสี่ตระกูล นางรู้สึกเหนื่อยและขี้เกียจรับมือ ขอแอบหลบไปนั่งเล่นเงียบๆ ดีกว่าเมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็น หยวนหรูจึงหลบออกมาเงียบๆ เดินตรงเข้าไปยังธารน้ำตกจำลอง และเพราะมีแนวไผ่ปลูกเรียงรายเป็นแนว จึงเหมาะที่จะเข้าไปซ่อนตัวยิ่งเงยหน้าขึ้นมองธารน้ำตกจำลองที่ทำด้วยหิน ด้านบนเหมาะให้นางหลบซ่อนตัวยิ่งนักภายใต้ร่มไม้และเสียงธารน้ำตก หยวนหรูเอนกายลงพิงหิน ร่างกายผ่อนคลายจนรู้สึกง่วงงุน กระทั่งตัวนางเองผล็อยหลับไปจ

“ไม่ใช่เขาแต่เป็นตระกูลหม่าไม่ใช่หรือไร”“หากท่านลุงหยวนไม่ยินยอม ตระกูลหม่าก็ไม่อาจบังคับ”หยวนหรูเพียงมีสีหน้าเรียบเฉย หลังจากได้ฟังประโยคนั้น เฟิงเสวียนคุนผายมือไปข้างหน้า นางจึงก้าวเดินออกไปก่อน ทั้งสองเดินเคียงกันไปตามทางเดินภายในสวน“กวานหยกเหมาะกับเจ้ามาก ท่านย่าดูเหมือนจะเอ็นดูเจ้าจริงๆ”เห็นเขาเปลี่ยนเรื่องได้อย่างรวดเร็ว หยวนหรูพลันขมวดคิ้ว กระนั้นยังคงเล่นไปตามบทที่เขาหยิบยื่นให้ทันทีโดยไม่ถาม ไม่ลืมที่จะเงี่ยหูฟังสิ่งรอบกาย“ข้ายังสงสัยว่าท่านย่าอาจมองเห็นตัวนางในอดีตกระมัง เพราะวันนี้ข้าสวมเสื้อผ้าคล้ายกับนาง”“ก็อาจใช่ หายากที่จะมีสตรีแต่งกายด้วยชุดของบุรุษ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่เด็กซึ่งยังไม่ปักปิ่นจะกล้าสวมชุดเช่นนี้มาร่วมงานเลี้ยง”“วันนั้นที่หอฟางจื่อยังไม่ได้กล่าวคำขอบคุณท่านกับคุณชายหม่า”“เรื่องเล็กน้อยไม่สำคัญให้กล่าวถึง วันหน้าเจ้าเลี้ยงอาหารดีๆ ข้ากับอาเซียวสักมื้อก็นับว่าใช้ได้แล้ว”“อาหารดีๆ ไม่ได้หมายความว่าต้องราคาแพงเสมอไปถูกต้องหรือไม่ ข้าบอกตามตรง ข้านั้นไม่ได้มีเงินมากมายถึงขั้นสามารถพาท่านไปเลี้ยงที่หอฟางจื่อ”“พูดเช่นนี้ยังสมเป็นคนตระกูลหยวนอีกหรือ” เฟิง

อาการของหยวนหรูร้ายแรงกว่าที่นางคาด ครั้งนี้นางยอมรับว่าตัวเองโง่งมและเดินหมากผิดเอง เนื่องจากมั่นใจว่าคนขี้ขลาดอย่างหยวนอวี่ ไม่มีทางกล้าวางยาพิษนางอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ อย่างมากเขาก็คงอยากมอมสุรานางเท่านั้นกระนั้นจิบสุราดังกล่าวเพียงเล็กน้อย ลำคอของนางกลับร้อนผ่าว ทั้งเนื้อตัวรู้สึกไม่สบาย บวกกับลำคอรู้สึกตีบตัน หัวใจเต้นเร็วแรง รู้สึกเหมือนไม่อาจหายใจได้ดังเช่นเวลาปกติ ลิ้นหรือก็รู้สึกบวม จนไม่อาจเปล่งคำพูดได้อย่างใจคิดหม่าเซี่ยใบหน้าเคร่งเครียด หลังตรวจอาการของนางกระทั่งมั่นใจว่านางปลอดภัย เขาก็นั่งจ้องเด็กสาวนิ่ง รู้สึกคล้ายกำลังย้อนกลับไปในวันนั้น วันที่เขาไปไม่ทันช่วยชีวิตหยวนจิ่ง“เจ้ายังเด็กอาจยังไม่รู้ว่าร่างกายตัวเองมีอาการต่อต้านอาหารชนิดบ้าง จากนี้ต้องระวังให้มาก”หยวนหรูพยายามลืมตามองเขา แต่ร่างกายกลับอ่อนเพลียยิ่ง อีกทั้งดวงตาของนางก็รู้สึกหนักอึ้ง ขอบตาร้อนผะผ่าว “ท่านหมอ ร่างกายข้าตะ...ต่อต้านหรือ” นางงุนงงอยู่บ้างซุนเอ๋อร์และสาวใช้อีกสองคนเขามาช่วยเป็นลูกมือของหม่าเซี่ย พวกนางยืนมองอยู่ข้างเตียงนิ่ง แต่หยวนหรูกลับไม่ได้หันไปมอง“สุรานั่นคือสุราหยางเหมย หยวนจิ่ง...”

หยวนหรูถูกพยุงออกมาขึ้นรถม้าโดยมีเจ้าบ้านออกมาส่ง เวลานี้เพิ่งล่วงเข้ายามซวี[1] แต่งานเลี้ยงกลับเลิกราไปได้ครู่ใหญ่ เด็กสาวได้แต่กล่าวขออภัยที่เกิดเรื่องเช่นนี้ นางรู้สึกผิดจริงๆ ไม่ได้เพียงแค่กล่าวออกไปตระกูลหม่าต่างแสดงความเห็นอกเห็นใจนาง มากกว่าจะกล่าวโทษและนั่นก็ยิ่งทำให้หยวนหรูละอายใจ นางหันไปยิ้มให้หม่าเซียว ซึ่งเขาเองก็โบกไม้โบกมือบอกนางว่าอย่าคิดมากมองไปเบื้องหลังหม่าเซียว เฟิงเสวียนคุนเองก็สิ่งยิ้มมาให้ แต่ที่น่าประหลาดใจคือข้างกายเขามีเฟิงสวินผู้เป็นพี่ชายอยู่ด้วย ที่น่าสนใจกว่าคือเจียงหงเองก็ยังไม่กลับกวาดสายตาไปโดยรอบนางลอบถอนหายใจออกมาเสียงเบา โจวเช่อน่าจะคุ้มกันคนตระกูลหยวนกลับไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้พบกับเจียงหงเมื่อกล่าวลากันเสร็จแล้วรถม้าตระกูลหยวนก็จากไป ภายในรถม้าฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยวนใช้ผ้านวมหนานุ่มพันตัวหยวนหรู ให้นางนอนลงไปบนตักของตน“ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่ รีบบอกย่าเร็วเข้า”หยวนหรูยิ้มประจบ “หรูเอ๋อร์ไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะท่านย่า ครั้งนี้ทำให้ท่านย่าเป็นห่วง ไหนจะก่อเรื่องใหญ่ขึ้นอีก หรูเอ๋อร์คงถูกท่านพ่อกักบริเวณเป็นแน่”“เขากล้าหรือ! ข้ายังไม่ได้จ