All Chapters of ภพรักชั่วนิรันดร์: Chapter 31 - Chapter 40

ที่นี่ดูแตกต่างไปจากเมื่อห้าร้อยปีก่อนโดยสิ้นเชิง ดังนั้นแม้จะรู้ว่าแถวนี้เป็นที่ตั้งของหอกระเรียนหยก ถึงอย่างนั้นการจะเจาะจงว่าเป็นสถานที่เดิมหรือไม่นั้น เป็นเรื่องยากจนสมควรตายจริงๆ“ข้าสมควรต้องมองหาสิ่งใดขอรับ”“เมื่อก่อนด้านหลังหอกระเรียนหยกมีสระมรกต รอบด้านล้วนเป็นต้นเฟิง ทุกปีเมื่อใบเฟิงเปลี่ยนสีเป็นสีแดงจะเรียกว่าทะเลเพลิง น้ำในทะเลสาบใสเย็นสีเขียวส่องประกาย ตัดกับใบเฟิงสีแดง เป็นภาพที่หาดูได้ยาก ห้าร้อยปีผันผ่านไม่รู้ว่าสระมรกตนั้นยังหลงเหลืออยู่หรือไม่”เดินวนเวียนอยู่นานจากขึ้นเนินเขา กระทั่งทางเดินเริ่มลาดลง อากาศเย็นสบายและมีเสียงลมพัดเอื่อยๆ ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูน่าอยู่มาก หากไม่ใช่ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นป่าเขา ทั้งยังห่างไกลจากเมืองอู่โจวกว่าสิบลี้หุบเขาแห่งนี้ไม่สูงมากแต่มีความสลับซับซ้อน ทั้งยังเป็นเขตป่าที่กั้นระหว่างเมืองอู่โจวและเมืองเหลียง ซึ่งนับเป็นประตูการค้าก่อนถูกส่งเข้าเมืองหลวง ด้วยทั้งสองเมืองมีแม่น้ำสายหลักของแคว้นจ้าวไหลผ่าน รวมไปถึงมีการทำถนนเพื่อการขนส่งและสัญจรรอบด้านไม่มีวี่แววของต้นเฟิง หยวนหรูเดินอยู่นานจนเหงื่อซึม ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ยอมถอดใจ นั่ง

เขาไม่ลืมที่จะทิ้งกระบี่ของตนเอาไว้ให้ผู้เป็นอาจารย์ ก่อนจากไปยังกำชับหลายเรื่อง กระทั่งมั่นใจจึงยอมจากไปด้วยท่าทีเป็นกังวลด้านนอกมีเสียงพูดคุยแว่วเข้ามาให้ได้ยินเป็นระยะ หยวนหรูพยายามเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหว ในใจกำลังคาดเดาว่าแท้ที่จริงเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่ม“อย่าตายเชียวละ หากจะตายก็อย่ามาตายบนรถม้าข้า” นางพึมพำแต่เกือบต้องสะดุ้ง เพราะร่างของเฟิงเสวียนคุนขยับทันทีที่นางกล่าวจบประโยค“คุณชายเฟิง?” นางลองเรียกเขาเสียงเบา หากเขามีสติก็ดีเพราะบาดเจ็บขนาดนี้หากรักษาสติเอาไว้ได้ เช่นนั้นคงง่ายสำหรับนางมาก เฟิงเสวียนคุนพยายามลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้า เขารู้ว่านางคือใคร แต่กลับไร้เรี่ยวแรง “คุณหนูหยวน”“ท่านมีสติไว้นะ ข้าให้คนไปตามคุณชายหม่าแล้ว ที่นี่คือด้านหลังโรงเตี๊ยมฟู่กุ้ย ท่านบาดเจ็บมากต้องได้รับการรักษา แต่ท่านถูกตามล่าข้าจึงไม่อาจวางใจพาท่านตรงไปยังร้านหมอ” นางกระซิบบอกเขาเผื่อว่าเขาจะวางใจลงบ้าง“ขอบคุณ”คำกล่าวขอบคุณของเขาคือคำยืนยันว่านางคิดถูก ดังนั้นนางจึงพยักหน้าบอกเขา “ข้ายังไม่ได้บอกคนตระกูลเฟิง”“ไม่ต้อง” เขาตอบทันทีด้วยเสียงระโหย“ข้าเข้าใจแล้ว”ทุกตระกูลล้วนมีความขัดแย้ง

โจวเช่อเลิกคิ้ว เข้าใจในสิ่งที่ผู้เป็นอาจารย์กล่าวถึงในทันที “ตระกูลเฟิงคือหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ หากเลือกจะเกี่ยวพันกับคนที่ทั่วทั้งแคว้นจ้าวเรียกว่ากลุ่มคนเถื่อนอย่างชาวยุทธ์ เช่นนี้มิเท่ากับตั้งตัวเป็นศัตรูกับราชสำนักหรอกหรือ”“ใช่” หยวนหรูพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เห็นชัดว่านางพึงพอใจที่โจวเช่อตามความคิดนางทัน“แต่มาคิดในอีกแง่หนึ่ง หากคนผู้นี้ต้องการเบนความสนใจเล่า หากคนผู้นี้ต้องการใช้แผนที่น่าสงสัยที่สุด เบี่ยงเบนความสนใจทำให้เรื่องเป็นไปไม่ได้เป็นเรื่องเหนือคาด ใช้แผนที่ผู้คนคิดว่าไม่มีทางเกิดขึ้น ทั้งนี้ก็เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอย”“หากเป็นเช่นนี้คงยากที่จะตามรอย ชาวยุทธ์ต่างก็หลบซ่อนตัวเป็นอย่างดี ทั้งยังปะปนกับชาวบ้านอย่างแนบเนียน”“ข้าจึงได้บอกว่าต้องรอดูอีกสักสองสามวัน หากเรื่องนี้เป็นเรื่องขัดแย้งในตระกูล ไม่คนของใครหายก็ใครคนหนึ่งสูญเสียจำนวนคนใต้บัญชา ที่ข้ากับเจ้าสังหารไปนั้นมีจำนวนถึงยี่สิบคน หากเป็นคนของคนตระกูลหยวน จำนวนมากขนาดนั้นจะไม่ดูน่าสงสัยเลยคงเป็นไปไม่ได้ แต่หากยังไม่มีความเคลื่อนไหว มั่นใจเถิดว่ามีคนในตระกูลหยวนเป็นหนึ่งในชาวยุทธ์อย่างเราๆ”“อา...” โจวเช่อกระจ่างในทั

อยู่ที่นี่แต่ของสำคัญกลับไม่ใช่ นางลืมบอกสาวใช้ของตนไปเสียสนิท เสียงร้องไห้และเสียงรื้อค้นทำให้หยวนหรูกุมขมับ นางเดินกลับเข้ามาในห้อง และพบว่าซุนเอ๋อร์กำลังกอดกล่องกำไลจากร้านประดับตระกูลจินแน่นกระนั้นเมื่อเปิดออกดูเห็นว่ามีเพียงกำไลที่ยังอยู่ ซุนเอ๋อร์ถึงกับอ้าปากค้าง“ข้าเก็บไว้ที่อื่น ของยังอยู่ครบ” หยวนหรูรีบบอกทันทีหาไม่ซุนเอ๋อร์ต้องตื่นตกใจมากเป็นแน่ซุนเอ๋อร์ถอนหายใจพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น “ยังดีที่ยังอยู่นะเจ้าคะ หาไม่หากไม่มีของขวัญ ทั้งยังต้องเสียเงินไปเปล่าๆ นายท่านกับฮูหยินคงต้องหาเรื่องลงโทษท่านอีกเป็นแน่”มองน้ำตาอาบสองข้างแก้มซุนเอ๋อร์ หยวนหรูพลันรู้สึกอบอุ่นในใจ หากซุนเอ๋อร์ถูกส่งมาดูแลหยวนหรูเร็วกว่านี้ บางทีหยวนหรูน้อยอาจจะยังอยู่...แต่เมื่อมาลองคิดดูดีๆ หากนางไม่ได้มาอยู่ในร่างหยวนหรู แม้ซุนเอ๋อร์จะถูกส่งมาดูแลหยวนหรู ก็ไม่แน่ว่าซุนเอ๋อร์จะไม่พลอยถูกรังแกไปด้วยเฮ้อ...“พี่ซุนเอ๋อร์ ของก็ยังอยู่ท่านมารีบช่วยข้าเตรียมตัวเถิด หาไม่จะอดดูเรื่องสนุกนะ”“เรื่องสนุกหรือเจ้าคะ”“ไว้อีกเดี๋ยวจะเข้าใจเอง ไปเตรียมน้ำร้อนมาให้ข้าเถิด”“ข้านี่เลอะเลือนจริง” ซุนเอ๋อร์คล้า

“พี่สี่ นั่นคือของขวัญที่ข้าเตรียมไปมอบให้ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหม่า หรือของขวัญมอบให้ผู้อาวุโสท่านยังคิดจะเอา?”“ของนั่น...เจ้ามิใช่บอกว่าถูกขโมยไปแล้วหรอกหรือ” หยวนอิงพูดออกมาอย่างลืมตัว“ขโมย ใครขโมยอะไร” หยวนวั่นขมวดคิ้วหลี่ซื่อบิดเนื้อบุตรสาวจนนางหน้าเบ้ “ท่านพี่เกิดเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อครู่หรูเอ๋อร์บอกว่าของหาย ไม่รู้ว่ามาอยู่ในมือท่านแม่ สงสัยนางคงเลอะเลือนกระทั่งลืมว่าฝากเอาไว้ที่ท่านแม่กระมัง”หยวนหรูยิ้ม “ท่านแม่ หากท่านลองใคร่ครวญประโยคก่อนหน้านี้ของข้าดีๆ ข้าบอกว่า...ยิ่งเป็นคนในจวนข้าก็ต้องรีบแจ้งทางการ หาไม่หากขโมยอย่างอื่นแล้วลอบหลบหนีไปจะทำเช่นไร ข้ายังไม่ได้บอกว่าของถูกขโมยไปแล้วเสียหน่อย”ใบหน้าของแต่ละคนต่างก็ไม่น่าดู หยวนหรูกลั้นหัวเราะจนแทบจะกลั้นไม่ไหวแล้ว!!!“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นในจวน!!!” หยวนวั่นมองหยวนหรูเขม็ง แต่กลับเป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่ออกหน้า“วั่นเอ๋อร์ พอแค่นี้เถิด อย่าถามอีกเลย เรื่องนี้ให้จบเพียงเท่านี้ หรือหากอยากจัดการไว้กลับมาจากงานเลี้ยงค่อยสะสาง เราช้ามากแล้ว พ่อบ้าน”“ขอรับฮูหยินผู้เฒ่า”“ส่งคนไปทำความสะอาดเรือนหลังให้เรียบร้อย