All Chapters of ภพรักชั่วนิรันดร์: Chapter 51 - Chapter 60

หลังกลับมาจากจวนตระกูลหม่า หยวนหรูไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอก เช่นกันกับที่ไม่มีใครเข้ามารายงานว่าหยวนวั่นจัดการกับหยวนอวี่อย่างไร นางอ่อนเพลียเพราะอาการป่วยยังคงไม่ดีขึ้น ดังนั้นเมื่อกลับถึงเรือนหลังก็เข้านอนและหลับสนิทตลอดคืนสามวันต่อมาหลังจากอาการของนายหายดี ซุนเอ๋อร์ที่ใบหน้าพออกพอใจ ทำให้นางรู้สึกสงสัย “พี่ซุนเอ๋อร์ ช่วงนี้มีเรื่องดีๆ หรือ เหตุใดดูท่านอารมณ์ดียิ่งนัก”“คุณหนู ข้าสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี ดังนั้นจึงอารมณ์ดียิ่งเจ้าค่ะ ตั้งแต่เกิดเรื่องที่ตระกูลหม่าเรือนหลังไม่เพียงสะอาดสะอ้านขึ้นมาก แต่ผ้าม่าน ผ้าห่ม หมอน ม่านหน้าต่าง ฉากกั้น รวมไปถึงเครื่องเรือนหลายชิ้นถูกเปลี่ยนใหม่ ยังไม่หมดนะเจ้าคะ เสื้อผ้าของท่านก็เป็นของใหม่ทั้งหมดเลย ของเก่าที่ถูกโยนออกไปวันนั้นก็ถูกสับเปลี่ยนจนสิ้น แม้แต่อาหารเช้าของท่านหรือก็ส่งมาตรงเวลาทั้งยังสดใหม่ แถมทุกมื้อยังมีเนื้อด้วย!!”มองเห็นบนโต๊ะมีหมั่นโถวสองสามลูกและซุบเนื้อชิ้นโต หยวนหรูได้แต่ถอนหายใจ อาหารเรียบง่ายแต่กลับทำให้สาวใช้ของนางตื่นเต้นถึงเพียงนี้ นางรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าสงสารเสียจริงความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้นางสงส

รถม้าที่พ่อบ้านเตรียมเอาไว้ให้หยวนหรูคือรถม้าคันใหญ่ ซึ่งปกติแล้วรถม้าคันใหญ่ของตระกูลหยวนจะมีเพียงสองคัน วันนี้หยวนวั่นออกไปโรงทอกับบุตรชาย แน่นอนเขาย่อมใช้รถม้าคันใหญ่ หากนางนำรถม้าคันนี้ออกไปใช้ นั่นย่อมหมายความว่าในจวนจะเหลือเพียงรถม้าคันเล็กหยวนอิงยังไม่ไปจากเมืองอู่โจว แน่นอนว่าอีกฝ่ายคงอยากพาสามีออกไปเที่ยวสถานที่ต่างๆ ในเมืองอู่โจว ซึ่งหากอยากจะโอ้อวดฐานะเช่นที่เคยทำ รถม้าของตระกูลสามีย่อมด้อยกว่ารถม้าตระกูลหยวนตอนนี้รถม้าคันใหญ่ล้วนถูกนำมาใช้ หยวนหรูนึกถึงใบหน้าโกรธกรุ่นไม่พอใจของอีกฝ่าย ในใจให้รู้สึกสะใจเล็กๆ ตั้งใจจะถ่วงเวลาอยู่ข้างนอกและกลับจวนให้ช้าอีกสักเล็กน้อย“ไปโรงทอตระกูลหยวน” นางสั่งคนขับรถม้า“คุณหนู ท่านแต่งตัวเช่นนี้ดีกว่าชุดเดิมเยอะเลย” ซุนเอ๋อร์ยิ้มกว้างหยวนหรูถอนหายใจ “หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อสั่งให้คนนำชุดมาเปลี่ยน ยังคิดว่าข้าจะยอมสวมชุดกระโปรงรุ่มร่ามเหล่านี้อีกหรือ”เสื้อคลุมสีแดงของนางถูกใช้แทนผ้าพันแผล ส่วนอีกตัวที่มีสีดำก็ถูกสั่งให้นำชุดใหม่มาเปลี่ยน ที่เหลือก็ไม่รู้ถูกทิ้งไปแล้วหรือยัง นางจึงได้แต่สวมเสื้อผ้าของสตรีออกมาชุดที่นางเลือกคือชุดกระโปรงตัว

นางเลือกไม่ได้ ไม่มีโอกาสเลือกหรือหากนางเลือกได้ คิดหรือว่านางอยากจะเกิดมาเพียงเพื่อที่จะถูกบิดาและคนตระกูลหยวนทอดทิ้ง!!!“เรื่องที่เกิดขึ้นลูกจะกล้าออกความเห็นได้อย่างไร หรือแม้ว่าสามารถทำได้ตอนนี้ก็ไม่อาจกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้แล้ว” นางแสร้งทำเป็นถอนหายใจ“หรืออย่างน้อยในวันนี้ที่ลูกได้ออกมาจากเรือนหลัง คงสามารถหวังได้แล้วว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น จริงหรือไม่เจ้าคะ”หยวนวั่นมองบุตรสาวตรงหน้านิ่ง คิ้วเข้มขมวดลงเล็กน้อย หยวนหรูตรงหน้าให้ความรู้สึกราวกับเป็นคนแปลกหน้าก็ไม่ปาน เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาพลันรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มหัวใจเขาจะเรียกว่าคนแปลกหน้าก็ไม่นับว่าผิด เพราะตลอดมาเขาไม่เคยแยแส ทั้งยังไม่เคยใส่ใจบุตรสาวคนนี้ เขาพบหน้านางนับครั้งได้นับจากที่นางเกิดมา แม้นางเหมือนมารดามากแต่กลับให้ความรู้สึกว่าดวงตาคู่นั้น มีบางอย่างที่เขาไม่อาจอธิบายมันคล้ายเป็นความคุ้นเคยที่ดูห่างเหิน ดูคล้ายความสุขุมเยือกเย็น แต่เจือเอาไว้ด้วยความเย็นชา ยิ่งในยามที่กล่าวถึงเรื่องในอดีต“พ่อรู้ว่าเจ้าตระหนักดียิ่งกว่าผู้ใด ตระกูลหยวนไม่อาจวางเอาไว้ในมือของคนที่ไม่อาจแบกรับภาระ ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของคนจำนวนมาก หรือจ

“วางใจเถิด ข้าไม่ใช่คนของพรรคกระเรียนหยก เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องจัดการ” เห็นเขารอฟังนางกล่าว หยวนหรูครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนพูดออกมาในที่สุด “เจียงหงผู้นั้น”เฟิงเสวียนคุนเลิกคิ้วมองนางด้วยท่าทีงุนงง “เจ้ารู้หรือว่าเขาคือใคร”“ข้าไม่สนว่าเขาคือผู้ใด ข้าต้องการเพียงชีวิตเขาเท่านั้น เรื่องอื่นข้าจะไม่ขัดขวาง กลับจะให้ความร่วมมือท่านเป็นอย่างดีด้วยซ้ำ เช่นนี้ท่านจะให้ข้าดูมีดสั้นนั่นได้หรือยัง”เฟิงเสวียนคุนคว้ากล่องไม้ใบเล็กซึ่งวางอยู่บนเบาะยื่นให้นาง “เพราะเหตุใดอยากเห็นมีดสั้นของสำนักกระเรียนหยก”“เพราะข้าต้องมั่นใจเรื่องหนึ่ง” หยวนหรูกวาดสายตามองมีดสั้นในกล่องนิ่ง กระเรียนสยายปีกซึ่งถูกสลักลงบนตัวมีด ชัดเจนและงดงาม กระนั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่นางคุ้นเคย“คืนให้ท่าน”เฟิงเสวียนคุนขมวดคิ้วมองนางด้วยท่าทีสงสัยหยวนหรูยิ้มให้เขาจางๆ ตอนนี้นางรู้สึกโล่งอกขึ้นมาก ดังนั้นจึงยิ้มออกมาได้อย่างสบายใจ “ข้าสามารถยืนยันกับท่านตรงนี้ว่าทั้งข้าและผู้คุ้มกันโจว ไม่เกี่ยวข้องใดกับพรรคกระเรียนหยก”นี่คือข้อที่สองซึ่งนางต้องการความกระจ่างกระบี่ของเสียนหวงอี้ซึ่งเป็นประมุขและผู้ก่อตั้งพรรคกระเรียนหยก มีสั

ไม่รู้ว่าชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาเห็นตั้งแต่เมื่อไร เขาขยับเข้ามาพร้อมกับปิ่นมุกในมือ ทว่าไม่ว่าจะพยายามช่วยนางปักปิ่นมุกอย่างไร ผมยาวสลวยของนางก็ยังคงโย้เย้และทิ้งตัวลงมาในที่สุด“ข้าทำเอง” หยวนหรูรับปิ่นทั้งสองอันมาถือไว้ นางขยับมือสองสามครั้งมวยผมเรียบตึงก็เรียบร้อยมองดูท่าทีเย็นชาของนางเฟิงเสวียนคุนได้แต่ถอนหายใจ “ขออภัยด้วย”“ข้าเข้าใจ” นางกลับกล่าวออกมาด้วยท่าทีเฉยชา ไม่มีท่าทีถือสาหรือขัดเขินแม้แต่น้อย ทำเอาเฟิงเสวียนคุนเองถึงกับหน้าม้านจะบอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไร กับความใกล้ชิดเกินเลยระหว่างบุรุษและสตรีก็ไม่ใช่ ในใจของเขาทั้งเกรงว่าจะแสดงได้ไม่แนบเนียน อีกใจก็เกรงว่าหยวนหรูจะไม่พอใจ กระทั่งเผยตัวออกมา“เรื่องในวันนี้หากพี่ใหญ่ล่วงรู้อาจไม่เป็นผลดีต่อตัวเจ้า”“ข้ารู้ เข้าใจว่าท่านทำไปเพราะหวังดี”นางไม่ได้เพียงแค่พูดแต่เข้าใจเขาเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของแผนการ หรือขนบธรรมเนียม นางคือเด็กสาวที่ยังไม่ปักปิ่น ขึ้นมาอยู่บนรถม้ากับบุรุษที่ยังไม่เข้าพิธีสวมหมวกเช่นกัน อีกทั้งทั้งสองยังเป็นคนจากตระกูลใหญ่ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ทั้งชื่อเสียงและความดีงามของสองตระกูล คงมีอันต้องมัวหมองเ