Semua Bab ภพรักชั่วนิรันดร์: Bab 81 - Bab 90

“เช่นนั้นก็ไสหัวไปจากจวนตระกูลหยวนได้เลยข้าไม่ห้าม ข้าจะดูว่าท่านยังจะเอาชีวิตรอดข้างนอกนั่นได้อย่างไร ได้ยินว่าข้างนอกนั่นท่านไปล่วงเกินผู้ใดไว้บ้างเล่า ทั้งนักเลงหัวไม้ ทั้งหวู่โจ้ของราชสำนัก ทั้งคุณชายเสเพลตระกูลต่างๆ ไหนจะมีชาวบ้านในตลาด”หยวนอวี่หน้าซีดเผือด หลี่ซื่อได้แต่นั่งเงียบน้ำตาหลั่งรินกอดหยวนอิงที่กำลังร้องไห้ตัวสั่น“หยวนหรู ข้า...” หลี่ซื่อมองดูหยวนหรูอย่างสิ้นหวังเงาของหลงซื่อซึ่งทับซ้อนกับอีกฝ่าย ทำให้นางชะงักเพราะจนใจด้วยความจริงนางก็ตระหนักดี บุตรชายของนางไม่อาจเป็นผู้เป็นคน เพราะนางตามใจอีกฝ่ายมากไป เรื่องในวันนี้จะไม่เกิดขึ้น หากแต่แรกนางอบรมสั่งสอน ไม่เพียงแต่ตามใจจนกลายเป็นเช่นนี้นางจะไม่ถูกต้อนจนจนมุมเช่นนี้ หากว่าในอดีตนางซื่อตรงและปฏิบัติกับผู้อื่นเป็นอย่างดี ที่สำคัญไปกว่านั้นหากนางไม่มีชนักติดหลัง บุตรสาวและบุตรชายไหนเลยจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ถึงตอนนี้ในใจของนางตระหนักดีว่าตนพ่ายแพ้แล้วตระกูลหยวนถูกหยวนหรูพลิกหงายพลิกคว่ำ นับจากที่นางก้าวออกมาจากเรือนหลัง ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของใครหลายคน คนที่เคยรังแกนางกลับไม่กล้าก่อเรื่อง และ

หลายครั้งเขาทระนงว่าตนเองเหนือกว่าเสวียนคุน ทั้งที่ลึกๆ ตระหนักดีว่าอีกฝ่ายมีหลายอย่างเหนือกว่า เก่งกว่า รอบคอบกว่า รวมไปถึงเสวียนคุนไม่เคยได้รับการอบรมและสั่งสอนจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียง แต่กลับสามารถช่วยงานที่ท่าเรือได้อย่างคล่องแคล่วเขามีมารดาคอยสนับสนุน มีบิดาคอยให้คำชี้แนะ ดังนั้นเสวียนคุนจึงถูกเขาแย่งความสำคัญและผลงานในหลายๆ ครั้งไป แต่น้องชายของเขาผู้นี้กลับไม่โต้แย้ง เพียงยืนเงียบๆ ไม่กล่าวคำมาวันนี้เฟิงสวินคล้ายกระจ่างแจ้ง...ตลอดมาที่เสวียนคุนไม่ไปจากตระกูลเฟิง ทั้งที่เขาทั้งถูกกลั่นแกล้ง ถูกรังแก บางครั้งแทบจะไม่มีที่ยืนในตระกูลเฟิง ทั้งนี้ก็เพียงเพื่อให้ตัวเองได้มีจุดยืน และไม่ถูกขับไล่ไปจากตระกูลเฟิง เขาพยายามทำตัวโดดเด่น เพื่อให้คนในเมืองอู่โจวล่วงรู้การมีตัวตน เพียงเพื่อรอวันนี้...วันที่เขามีหลักฐานมากพอวันที่เขาสามารถหาจังหวะแก้แค้น ทำให้เรื่องการตายของมารดา และน้องซึ่งไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกกระจ่างแก่สายตาของทุกคนมองดูแผ่นหลังเด็ดเดี่ยวซึ่งเดินห่างออกไป หัวใจของเฟิงสวินขมฝาดจนรู้สึกหดหู่ “เสวียนคุน”เสียงบิดาเรียกน้องชายทำให้เฟิงสวินชะงัก มองแผ่นหลังโดดเดี่ยวของบิด

“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ ถือว่าเห็นแก่ที่เขารู้เท่าไม่ถึงการณ์ หากโบยสิบไม้เกรงว่าคงสอบสวนต่อไม่ได้แล้ว” หยวนหรูกล่าวเสียงเรียบโบยสิบไม้?!...หยวนอวี่สุขสบายจนเคยตัว โดนขนาดนั้นมีหวังไม่ตายก็คงลุกไม่ขึ้นอีกหลายวัน เช่นนี้ก็ลืมเรื่องการสอบสวนไปได้เลยหยวนวั่นยืนเงียบมองดูสถานการณ์ด้วยความท้อแท้ บุตรชายฟ้องร้องบุตรสาว คนทั้งเมืองอู่โจวต่างก็พากันกล่าวถึงอย่างสนุกปาก แท้จริงแล้วเขาทำอะไรผิดไปหรือ เหตุใดชีวิตเขาต้องพานพบกับเรื่องเช่นนี้“เช่นนั้นก็ได้” เหมิงจื้อพยักหน้า “คุณหนูรองตระกูลหยวน”“เจ้าคะท่านแม่ทัพ”“จริงหรือไม่ที่เจ้าเคยติดสินบนหวู่โจ้ เพื่อให้เขาเอาผิดน้องสาวตัวเอง”“เรื่องนี้...” หยวนอิงมองบิดาที่ใบหน้าเรียบเฉย “เป็นความจริงเจ้าค่ะ แต่เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นหวู่โจ้คนใด ข้าน้อยจึงได้...เรียนใต้เท้าขอเพียงดึงแผ่นหนังออกมา ข้าน้อยคิดว่าเรื่องนี้ย่อมมีหลักฐาน จากนั้นการจะสืบหาต้นตอจากหลักฐานย่อมไม่ยาก”หยวนหรูหรี่ตามองผู้เป็นพี่สาว“เจ้าหมายความว่าจะให้ดึงแผ่นหนังออกมาจากหน้าอกของน้องสาวตัวเองเช่นนั้นหรือ?” เหมิงจื้ออึ้งงันไปอย่างคาดไม่ถึง เขาถึงกับมองคนตระกูลหยวนที่มีสีหน้าหลากหลาย ทั้ง

สิ่งแรกที่หยวนหรูทำหลังจากกลับถึงจวน นั่นคือตรงไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า ดูแลให้อีกฝ่ายดื่มยาและสงบสติอารมณ์ นางนั่งกุมมือเหี่ยวย่นเงียบๆ ไม่กล่าวถ้อยคำใดๆ ออกมาสักคำ“หลานย่า” ฮูหยินผู้เฒ่าน้ำตาซึม “เหตุใดไม่พูดอะไร เหตุใดไม่บอกล่าว ปานนั่นหายไปได้อย่างไร หากบอก...ขอเพียงบอก”“ท่านย่า บอกไปก็ไม่ได้ทำให้สิ่งใดดีขึ้น บอกไปแล้วเปลี่ยนสิ่งใดได้หรือเจ้าคะ” หยวนหรูน้อยสิ้นใจไปแล้ว แม้พูดไปแล้วเปลี่ยนให้นางกลับมามีชีวิตได้หรือ...“ตั้งแต่เมื่อไร”“นับจากล้มป่วยเจ้าคะ พอหายดีก็ค่อยๆ จางลงจนไม่เหลือ” นางตอบไปตามความจริง มองดูฮูหยินผู้เฒ่าน้ำตาซึมนางยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาให้ “ท่านย่าอย่าร้องไห้อีกเลย หรูเอ๋อร์ไม่เป็นอะไร ต่อไปขอเพียงท่านย่าอยู่เป็นเพื่อนหรูเอ๋อร์ให้นานหน่อย ชดเชยที่หรูเอ๋อร์ถูกขังในเรือนหลังหลายปี ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนท่านย่าเลย”“เด็กดี เด็กดีของย่า”ข้างนอกหยวนวั่นยืนน้ำตาซึมพูดอะไรไม่ออก เขารอกระทั่งหยวนหรูเดินออกมาจากเรือนของมารดา สองพ่อลูกจึงมีโอกาสได้สนทนากัน“เพราะเหตุใดไม่พูด”“ท่านพ่อ พูดหรือไม่พูดเปลี่ยนสิ่งใดได้หรือ ข้าก็ยังเป็นหรูเอ๋อร์ เป็นบุตรสาวของท่าน ความจริงข้

นางกระซิบก่อนจุมพิตลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงจุมพิตแผ่วเบา แต่นางยังอาจหาญถึงขั้นสอดปลายลิ้นเข้าไปหยั่งเชิงเขาจูเสวียนคุนครวญครางเสียงพร่า สองมือดันแผ่นหลังนางเข้าหาตัว ตอบรับจุมพิตเร่าร้อนของหยวนหรู กระทั่งลืมไปแล้วว่าเขากำลังจะกล่าวอะไรสองมือของหยวนหรูสอดเข้าไปในสาบเสื้อ ดึงทึ้งสายคาดเอวของจูเสวียนคุน พร้อมกันนั้นก็ปลดสายคาดเอวของตนออกชายหนุ่มให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขาเองก็ปลดเปลื้องทุกสิ่งในใจไปจนสิ้น ไม่มีอะไรให้เขาต้องอาวรณ์ ไม่มีคนตระกูลเฟิงให้เขาต้องห่วงพะวงตอนนี้มีเพียงตัวเขาและหัวใจที่ได้ค่อยๆ มอบให้สตรีผู้หนึ่ง สตรีที่เขากำลังกอดเอาไว้ในอ้อมแขน ยินยอมให้นางกดเอาไว้ใต้ร่างอย่างเต็มอกเต็มใจความจริงเขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่จับตามองหยวนหรู อาจเป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ทุกอย่างที่เป็นนางคล้ายดึงดูดความสนใจของเขา กระทั่งเวลาผ่านไปทุกๆ อย่างที่นางทำ ล้วนส่งผลกระทบต่อความนึกคิดของเขาทั้งสิ้นภายในรถม้าเร่าร้อนแผดเผา สองร่างกอดก่ายแนบชิด หยวนหรูหอบหายใจหนักหน่วง นางลูบไล้จากลำคอของจูเสวียนคุน แหวกสาบเสื้อออกจากนั้นจุมพิตลงไปยังลาดไหล่ ยินยอมให้เขาเคล้นคลึงเอวอ่อน ไล้