Semua Bab ภพรักชั่วนิรันดร์: Bab 61 - Bab 70

“หกวันหรือ” นางทำท่าครุ่นคิด “ข้าเพิ่งรับหน้าที่ในร้านแพรพรรณ วันนั้นข้าอยู่ที่โรงทอเพื่อกราบคารวะท่านพ่อ หลังจากนั้นก็ออกไปซื้อของให้ท่านย่า ไปหลายที่กระทั่งข้าเองก็จำได้ไม่หมดว่ารถม้าพาไปถนนเส้นใดบ้าง เหตุใดท่านอยากรู้หรือ” นางกล่าวจบก็เลิกคิ้วมองเขาเฟิงสวินก้าวมายืนตรงหน้านาง ก้มลงมองดวงตาเรียบเฉยอยู่เป็นนิจ เขาให้สงสัยนักว่าเหตุใดคุณหนูที่อายุเพียงสิบสี่ กลับมีความสามารถปกปิดความคิดของตนเองได้อย่างแนบเนียน“ข้าคงมองคนผิดไปจริงๆ” เฟิงสวินมองไปยังข้อมือของเด็กสาววันนั้นเขาคล้ายเห็นกำไลหยกขาววงหนึ่งบนข้อมือสตรีนางนั้น แต่วันนี้จะขอดูข้อมืออีกฝ่ายเห็นจะเสียมารยาทอย่างมากจึงไม่ได้กล่าวอะไร เพียงลอบสังเกตในเวลาที่นางขยับมือเงียบๆหยวนหรูเดินนำเฟิงสวินเข้าไปในห้องรับรอง ในนั้นมีตัวอย่างผ้าหลายพับเตรียมเอาไว้ เห็นชัดว่าหลงจู๊หวังทำงานได้อย่างรวดเร็ว เมื่อครู่ยังมีผ้าขาดไปหลายพับ แต่ทันทีที่นางให้คนมาแจ้ง เขาก็รีบให้คนนำผ้าพับที่ว่าเข้ามาวางเอาไว้ให้ล่วงหน้าระหว่างเจรจาต่อรองกับเฟิงสวิน หยวนหรูจงใจรั้งแขนเสื้อขึ้นเพื่อหยิบจับผ้าแพรพรรณที่วางอยู่ ข้อมือของนางว่างเปล่าไร้ซึ่งกำไลหยกแน่ละ

“เดิมทีต้องดำน้ำลงมา ใต้ก้อนหินนี้มีช่องขนาดใหญ่ ข้าสอดหีบเหล็กใบนั้นเข้าไปจากนั้นใช้กำลังภายในทุบแผ่นหินปิดทับ เมื่อน้ำลดและเวลาผ่านไปนาน หินก้อนนี้จึงจมลึกลงไปในโคลน”ผ่านไปเกือบครึ่งค่อนคืน ในที่สุดก็พบช่องใต้หิน ขอบหีบเหล็กทำให้หยวนหรูหัวเราะออกมา นางมองโจวเช่อจากนั้นพยักหน้าโจวเช่อเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้ผู้เป็นอาจารย์ เขาใช้กำลังภายในบีบหินรอบๆ หีบจนแตก จากนั้นค่อยๆ ดึงหีบเหล็กออกมา กระทั่งโยนขึ้นมายังหลุมลึกที่ทั้งสองช่วยกันขุดหยวนหรูปีนขึ้นมาจากหลุม จากนั้นทิ้งตัวนอนหงายลงบนพื้น โจวเช่อเองก็มีสภาพไม่ต่างไปจากนางนัก เขาเหนื่อยหอบและสิ้นเรี่ยวแรงจนต้องขอพักครู่หนึ่ง“ยังดีที่พรุ่งนี้คือวันพักผ่อนอีกวัน หาไม่ข้าคงต้องแสร้งล้มป่วย” นางกล่าวเสียงหอบหนัก มองดูหีบเหล็กที่ได้มาอย่างยากลำบาก ก่อนพลิกหีบขึ้นเพื่อหาวิธีเปิด“คงต้องงัดขอรับ” โจวเช่อใช้กระบี่งัดกุญแจที่ขึ้นสนิมออก มันง่ายกว่าที่เขาคาด คงเพราะกาลเวลาทำให้เหล็กถูกสนิมเกาะกระทั่งผุกร่อนเมื่อหีบถูกงัดเปิดโจวเช่อเลื่อนมาตรงหน้าหยวนหรู นางยิ้มก่อนส่ายหน้า “เจ้าเป็นคนออกแรงขุด เป็นคนออกแรงงัดปากหีบ เป็นคนหาวิธีนำมันขึ้นมาอย่างยากลำ

“ขอรับท่านแม่ แต่ที่นั่นยังมีน้องสี่คอยดูแล”“จะอย่างไรเสี่ยวจวินก็ยังเด็ก รีบกลับไปช่วยน้องชายเจ้าดูแลสินค้าจากต่างเมือง”“ลูกรับทราบ” เฟิงสวินรับคำจากนั้นส่งมารดาขึ้นรถม้าไปเงียบๆหยวนหรูลอบมองการกระทำของเฟิงฮูหยิน จากนั้นได้แต่ถอนหายใจ จะกีดกันไปทำไมเล่า นางไม่ได้สนใจในบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ของอีกฝ่ายเสียหน่อยเมื่อดึงสายตากลับมาก็พบว่าเฟิงสวินจ้องมองนางอยู่ “เชิญด้านในเถิด” หยวนหรูกล่าวเสียงเรียบ จากนั้นเดินนำเฟิงสวินเข้าไปยังห้องรับรองบทสนทนาหลังจากนั้นเต็มไปด้วยเรื่องแพรพรรณ ไม่มีเรื่องอื่นนอกเหนือไปจากนั้นทั้งสิ้น กระทั่งนางเดินออกมาส่งเฟิงสวินที่หน้าร้านครึ่งชั่วยามให้หลัง“ดูเหมือนสมดังคำร่ำลือ เพียงเดือนเดียวเจ้ากลับสามารถควบคุมทุกอย่างในร้านแพรพรรณ ไม่เพียงเท่านั้นเจ้ายังล่วงรู้และจดจำรายละเอียดปลีกย่อยทั้งหมดในร้าน แม้แต่ชื่อแซ่ของคนงานเจ้าก็จดจำได้อย่างแม่นยำ”แน่ละคนในพรรคหงส์เหินกว่าร้อยชีวิตนางยังจดจำได้ นับประสาอะไรกับแค่คนงานเพียงห้าสิบคนในร้านเล่า!!!“คุณชายใหญ่ชมเกินไปแล้ว ข้าเพียงพยายามช่วยแบ่งเบาภาระท่านพ่อให้ได้มากที่สุด”เฟิงสวินพยักหน้า “ต่อไปยังต้องติดต่

กล่องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ในมือของเฟิงเสวียนคุนถูกส่งมาให้นาง มองเผินๆ คราแรกยังคิดว่าคือกล่องพัด แต่เมื่อรับมาเปิดนางกลับต้องรีบปิดฝากลับไปดังเดิม เพราะนั่นคือมีดสั้นพร้อมกับปลอกมีด ซึ่งผ้าที่ใช้คือขนกระต่ายหนานุ่ม ตัดเย็บสำหรับผูกเข้ากับข้อเท้า“ข้าใช้ขนกระต่าย ไม่น่าจะเจ็บเหมือนอันเดิมของเจ้า”กล่าวจบก็หมุนตัวหันหลังเดินจากไปทันทีหยวนหรูยืนงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก้มลงมองกล่องมีดสั้นในมือ จากนั้นมองไปยังแผ่นหลังของเฟิงเสวียนคุนที่เดินจากไป เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยเห็นปลอกมีดบาดผิวของนางจนเกิดเป็นรอยแดง ดังนั้นจึงใช้ขนกระต่ายทำปลอกมีดให้ ทั้งยังสั่งทำมีดสั้นอันใหม่ขนาดพอดีให้นางด้วย รอยยิ้มของนางยิ่งมาก็ยิ่งกว้างขึ้น กระทั่งกลายเป็นเสียงหัวเราะ“มิใช่เมื่อครู่กำลังโกรธอยู่หรอกหรือ เหตุใด...”รอยยิ้มของนางหายวับไป เพราะทันทีที่หันไปยังหน้าร้านแพรพรรณ สายตากลับสานสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเฟิงสวินหยวนหรูไม่ได้พยายามซ่อนกล่องในมือ นางเพียงเก็บรอยยิ้ม จากนั้นก้าวเดินตรงไปหาอีกฝ่าย “คุณชายใหญ่ ท่านมิใช่กลับไปแล้วหรือ หรือยังมีเรื่องใดไม่เรียบร้อย?”เฟิงสวินมองไปยังทิศทางที่ผู้เป็นน้องชายเดินจากไป

กว่าครึ่งชั่วยามที่หยวนหรูเข้าไปปรึกษาบิดาเรื่องของหยวนอวี่ หยวนวั่นโกรธมากจนอาการป่วยกำเริบ โจวเช่อรีบให้คนไปรับหม่าเซิงมาที่จวน กระทั่งกำชับหยวนอวี่ให้รีบวางมือได้แล้ว เพราะดูเหมือนอาการป่วยของเขาจะกำเริบบ่อยครั้งเกินไปทุกคนในจวนต่างถูกเรียกมาประชุมกัน หยวนวั่นนั่งพิงหัวเตียงโดยมีหม่าเซิงคอยช่วยพยุง หยวนวั่นขอร้องให้หม่าเซิงรั้งอยู่ก่อน ทั้งนี้ก็เพราะต้องการประกาศเรื่องอาการป่วยให้คนในตระกูลได้รับรู้กวาดสายตามองฮูหยินและอนุของตน รวมไปถึงบุตรชายและบุตรสาว นี่นับเป็นครั้งแรกที่คนตระกูลหยวนทุกคนมารวมตัวกัน เขาหมายถึง ‘ทุกคน’ จริงๆ เพราะไม่ได้ขาดคนใดคนหนึ่งไป เว้นเพียงคนที่ออกเรือนไปและคนที่สิ้นใจไปแล้ว...“ข้าเรียกทุกคนมาเพราะมีเรื่องต้องบอกกล่าว เกี่ยวกับอาการป่วยของข้า” หยวนวั่นกล่าวเสียงเรียบ “ท่านหมอหม่าตรวจพบอาการป่วยของข้ามานานแล้ว และมันเกิดจากการหักโหมทำงาน ทำให้อวัยวะภายในของข้าทำงานหนักจนเกินไป กระทั่งล้มป่วยและทรุดลงมาเมื่อไม่กี่เดือน”ทุกคนสูดหายใจพร้อมกับมีท่าทีตกตะลึง มองดูท่าทีเคร่งขรึมจริงจังของหม่าเซิง ทุกคนล้วนไม่มีใครกังขาในการวินิจฉัย“ข้าอาจอยู่ได้อีกไม่นาน...”เ