Semua Bab ภพรักชั่วนิรันดร์: Bab 71 - Bab 80

“พ่อเลือกเจ้า เพราะเชื่อว่าเจ้าสามารถแบกรับ แต่หากมีเรื่องใดที่เจ้าไม่อาจตัดสินใจ ให้มาหาพ่อทุกเมื่อ ตราบที่พ่อมีลมหายใจพ่อจะช่วยให้คำแนะนำแก่เจ้า คำแนะนำที่ไม่ใช่การออกคำสั่ง เจ้าจะทำตามหรือไม่ก็ได้ทั้งสิ้น”เขากล่าวจบก็กวาดสายตามองไปยังคนตระกูลหยวน“เจ้าหันไปมองพี่น้อง และบรรดาคนตระกูลหยวนทุกคน พวกเขาล้วนคือครอบครัวของเจ้า เรื่องในอดีตไม่ว่าดีร้าย หรือเลวทราม พ่อขอให้เจ้าใช้เหตุผลในการแยกแยะและปฏิบัติ แต่หากพบว่ามีผู้ใดไม่เคารพฐานะของเจ้า ก็ขอให้คิดว่าคนผู้นั้นไม่อยากจะอยู่ในจวนตระกูลหยวน หรือแม้กระทั่งไม่อยากใช้แซ่หยวน เจ้าสามารถส่งคนผู้นั้นออกไป โดยไม่ต้องถามความเห็นพ่อ”ดังสายฟ้าฟาดลงมายังใจกลางจวนตระกูลหยวน บทจะง่ายทุกอย่างก็ง่ายราวกับนางไม่ต้องพยายาม หรืออาจเพราะแท้ที่จริงแล้วหยวนวั่นเองก็ตระหนักดีว่าเขาไม่อาจคาดหวังในตัวหยวนอวี่แม้ในวันนี้นางคือว่าที่ผู้สืบทอด ยังไม่ได้รับตำแหน่งประมุขตระกูลหยวน เพราะนางยังคงไม่ผ่านเข้าพิธีปักปิ่น อีกทั้งหยวนวั่นยังคงต้องสอนงานอีกหลายอย่างให้นาง แต่ตอนนี้ก็นับได้ว่าหยวนหรูคือผู้ที่สามารถตัดสินชะตาชีวิตของคนในจวนตระกูลหยวนก็ว่าได้“ผู้คุ้มกันโ

รถม้าตระกูลหยวนวิ่งเข้ามาจอดยังทางเข้าท่าเรือตระกูลเฟิง นี่คือครั้งแรกที่หยวนหรูมาเยือนท่าเรือแห่งนี้ และนางก็ใช้โอกาสในการส่งสินค้าลงเรือ เพื่อให้นางได้มีข้ออ้างมาตามหาเฟิงเสวียนคุน ซึ่งหายหน้าหายตาไปนับจากวันนั้นที่พบกันยังหอฟางจื่อกระนั้นนางไหนเลยจะคาดว่าคนที่ได้พบก็คือเฟิงสวิน คุณชายใหญ่ตระกูลเฟิง ที่สำคัญข้างกายของเขายังมีสตรีอีกสองคนยืนสนทนากันด้วยท่าทีสนุกสนานสตรีคนแรกคือเฟิงเซียงฉิน คุณหนูหกตระกูลเฟิง น้องสาวของเฟิงสวิน อีกคนนางจำไม่ได้หรืออาจไม่เคยพบ ส่วนคนสุดท้ายคลับคล้ายคลับคลาว่านางเคยพบที่จวนตระกูลหม่า“คุณหนูเจ็ดมาควบคุมการส่งสินค้าลงเรือด้วยตัวเองเลยหรือ” เฟิงสวินก้าวเข้ามาทักทาย “ข้าขอแนะนำให้รู้จัก ดูเหมือนทั้งสองคนยังไม่เคยสนทนากันมาก่อน “ผู้นี้คือคุณหนูใหญ่ตระกูลจิน จินอวี้หลิง ส่วนคนนี้ท่านได้พบแล้วน้องสาวของข้าเองเซียงฉิน ท่านผู้นี้คือคุณหนูเจ็ดตระกูลหยวน ผู้ดูแลกิจการตระกูลหยวน”ประโยคสุดท้ายเขาหันไปกล่าวกับจินอวี้หลิงโดยตรง อีกฝ่ายค้อมศีรษะให้หยวนหรูเด็กสาวคารวะนางด้วยท่าทีสุภาพ ด้วยชุดที่นางสวมเป็นชุดบุรุษสีแดงตบแต่งด้วยแถบสีขาวตามสาบเสื้อ โดยใช้ผ้าคาดสีดำปั

เฟิงเสวียนคุนยิ้ม “ต้องสนุกแน่นอน”“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ข้ามีเรื่องหนึ่งปรึกษาท่าน”“เรื่องอะไรหรือ”“เรื่องมงคลระหว่างตระกูลหยวนและตระกูลจิน พี่สี่ของข้าจะแต่งคุณหนูจินเข้าจวน”“คุณหนูจิน? คนใดหรือ”“ก็ต้องคุณหนูห้าตระกูลจิน จินสุ่ยเซียน...”ระหว่างทางที่รถม้าของเฟิงเสวียนคุนวิ่งวนไปรอบเมือง ทั้งสองก็พูดคุยสนทนากันอย่างออกรส จะว่าไปเฟิงเสวียนคุนทำก็ตัวเป็นผู้ฟังที่ดียิ่ง เขาปล่อยให้หยวนหรูเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่นางได้ทำในช่วงหลายวันมานี้ กระทั่งช่วยรินน้ำชาให้นาง เพราะเกรงว่านางจะคอแห้งแม้กล่าวว่านางกำลังปรึกษาเขา แต่เพราะแผนการที่วางเอาไว้นั้นได้ใคร่ครวญอย่างรอบคอบแล้ว เขาจึงได้แต่ชี้แนะบางอย่างไปเพื่อให้ไร้ช่องโหว่ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองบนรถม้า จึงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ชวนให้ผู้คนสงบจิตใจลึกๆ แล้วหยวนหรูและเฟิงสวินมีหลายๆ อย่างที่คล้ายคลึง แต่ในความคล้ายคลึงก็มีความแตกต่างเมื่อหนึ่งเป็นผู้พูด หนึ่งกลับกลายเป็นผู้ฟังหนึ่งเอ่ยถาม หนึ่งตอบหนึ่งร้อน อีกหนึ่งกลับเย็นทั้งหมดนั้นกลับกลายเป็นความลงตัวที่ต่างคนต่างก็ตระหนักดี แต่เลือกที่จะไม่พูดออกมา เพียงเลือกให้มันดำเนินไปช้าๆ ตาม

เงาร่างสีแดงถูกดันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ซูอวิ๋นหยาพยายามแหวกตัวออกไปเพื่อจับเจ้าสุนัขน้อย นางรักมันมากเกรงว่าจะถูกใครเผลอเหยียบเข้า กระทั่งไม่ทันระวังชนเข้ากึ่งกลางระหว่างเฟิงเสวียนคุนและหยวนหรูความจริงหยวนหรูไม่ทันตั้งตัว นางเบิกตามองร่างที่เบียดเข้ามา สายตามองตรงไปยังคนที่อยู่ด้านหลังซูอวิ๋นหยา รอยยิ้มสาแก่ใจของหยวนอวี่ ทำให้นางหรี่ดวงตาลงร่างค่อยๆ เอนไปเบื้องหลังเสียงกรีดร้องและเสียงสบถดังอื้ออึง นางรำหลายคนหงายหลังตกลงไปยังสระบัว หลายคนวิ่งวุ่น บางคนหลบได้และวิ่งไปยังสะพานซูอวิ๋นหยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางยื่นมือออกไปหมายคว้าร่างของหยวนหรู กระนั้นราวกับเป็นความโชคร้ายหรือความบังเอิญอันสมควรตาย ซูอวิ๋นหยาที่ถูกคว้าเอวเอาไว้ได้ กลับคว้าได้เพียงสาบเสื้อของหยวนหรูตัวเสื้อถูกแหวกออก สาบเสื้อที่ถูกผูกไว้ถูกเหนี่ยวรั้ง ระหว่างที่หงายหลังตกลงไปยังสระบัว หยวนหรูพลันยิ้มออกมาที่มุมปาก นางมองหยวนอวี่และหยวนอิงที่ยืนมองอยู่บนศาลา ดวงตาของคนทั้งสองปรากฏแววตื่นตะลึง กระทั่งนิ่งขึงไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเหตุการณ์ตรงหน้านี้คืออะไรหน้าอกด้านขวาของหยวนหรูซึ่งสมควรจะมีปานแดงดอกสือซว่าน มาบัดนี้ก

“ข้าด้วย”ก่อนไปเฟิงเสวียนคุนมองไปยังหน้าประตูห้องรับรองคราหนึ่ง แม้รู้ว่าหยวนหรูไม่เป็นอะไร เดาออกว่าเรื่องนี้คือแผนที่นางวางเอาไว้ หาไม่นางจะยอมให้ผู้อื่นเล่นงานเอาได้ง่ายๆ เช่นนี้หรือ กระนั้นความห่วงกังวลในใจไหนเลยห้ามกันได้“เกิดอะไรขึ้นหรือ เจ้ากับอาเซียวจะไปไหน” เฟิงสวินเองก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาเดินเข้ามาถามผู้เป็นน้องชาย“พี่ใหญ่ ข้าว่าเรื่องนี้ท่านอยู่ให้ห่างจะดีกว่า จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บปวด” แม้กล่าวเหมือนเห็นใจ แต่ยิ่งเพิ่งความสงสัยให้เฟิงสวิน“น้องเล็ก ข้าถามเจ้าดีๆ”“หากอยากรู้ท่านก็อยู่นิ่งๆ สังเกตทุกอย่างรอบๆ ตัว เปิดตา เปิดใจให้กว้าง มองทุกอย่างอย่างเป็นกลาง อย่าได้เข้าข้างสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากเกินไป เพียงเพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคนใกล้ตัว”เฟิงเสวียนคุนแค่นยิ้มกล่าวเป็นนัยกระทั่งเดินจากมา แต่เดินตามหม่าเซี่ยออกไปจากจวนตระกูลซู เขากลับได้พบโจวเช่อซึ่งยังคงมีท่าทีสงบ แม้ว่าจะรับรู้แล้วว่าหยวนหรูตกลงไปในสระบัว ทั้งสองพยักหน้าให้กันและกันคราหนึ่ง จากนั้นเฟิงเสวียนคุนก็ขึ้นรถม้าออกไปนอกเมืองกับหม่าเซี่ยและหม่าเซียวโจวเช่อมองตามรถม้าของชายหนุ่มทั้งสามคน จากนั้นไม่นานก็เ