Library
Maghanap
Home / วาย / Friends เพื่อนยังไงวะ / 15

Share

15

Author: หิมะแดง
last update Huling Na-update: 2026-01-17 23:41:27

การที่เราเฝ้ารอให้เวลามันเดินไปถึงจุดที่เราอยากให้เป็นมันโคตรจะช้าเลยในความรู้สึก แล้วผมรออะไร ก็รอเวลาเลิกเรียนนะสิ แล้วได้บอกไปยังว่าวันนี้มีลงช็อป โชคดีที่เป็นคาบแรกของการเรียนปฏิบัติการ อาจารย์เลยแค่พูดๆๆไปเกือบชั่วโมงครึ่ง

อีกอย่าง วันนี้ทั้งวันไอ้ภพมันไม่คุยกับผมเลย เพื่อนในกลุ่มก็คงสังเกตเห็นนั่นแหละ แค่ไม่มีใครพูดออกมา

พออาจารย์ปล่อยผมเป็นคนแรกที่รีบแยกตัวออกไปโดยไม่บอกใคร ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่ศูนย์คอมฯหาที่กลบดานเฉยๆ รอให้พวกมันกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยไปหอไอ้ภูมิ นั่งตรงเครื่องว่าง ก็ถูกแล้วไง เกิดไปนั่งเครื่องไม่ว่างจะไปแย่งคนอื่นใช้ก็คงไม่งาม จัดการเปิดคอมฯ ล้วงโทรศัพท์ออกมาตั้งเปลี่ยนจากแบบสั่นเป็นเงียบ เชื่อสิ ยังไงก็ต้องโทรมา

นั่งเล่นคอมฯไปเรื่อยๆจนเกือบสี่ทุ่มหยิบโทรศัพท์ จะกดโทรหาไอ้ภูมิ 67 สายที่ไม่ได้รับ เป็นของไอ้ภพ 46 สาย ที่เหลือก็ ไอ้พวกเพื่อนๆคนอื่นปะปนกันไป ยกเว้นไอ้ภูมิคนนึง กดโทรไปหาไอ้ภูมิบอกให้มันเข้ามารับที่ศูนย์คอมฯ แต่มันบอกไอ้เอกยังอยู่ที่ห้องมันให้รอไปก่อนไอ้เอกกลับห้องเมื่อไหร่จะมารับเอง ไอ้เหี้ยเอก แม่ง ตัดสินใจโทรไปหาไอ้เอก

“ไอ้เหี้ยเทียนมึงอยู่ไหน
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • Friends เพื่อนยังไงวะ   15

    การที่เราเฝ้ารอให้เวลามันเดินไปถึงจุดที่เราอยากให้เป็นมันโคตรจะช้าเลยในความรู้สึก แล้วผมรออะไร ก็รอเวลาเลิกเรียนนะสิ แล้วได้บอกไปยังว่าวันนี้มีลงช็อป โชคดีที่เป็นคาบแรกของการเรียนปฏิบัติการ อาจารย์เลยแค่พูดๆๆไปเกือบชั่วโมงครึ่ง อีกอย่าง วันนี้ทั้งวันไอ้ภพมันไม่คุยกับผมเลย เพื่อนในกลุ่มก็คงสังเกตเห็นนั่นแหละ แค่ไม่มีใครพูดออกมาพออาจารย์ปล่อยผมเป็นคนแรกที่รีบแยกตัวออกไปโดยไม่บอกใคร ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่ศูนย์คอมฯหาที่กลบดานเฉยๆ รอให้พวกมันกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยไปหอไอ้ภูมิ นั่งตรงเครื่องว่าง ก็ถูกแล้วไง เกิดไปนั่งเครื่องไม่ว่างจะไปแย่งคนอื่นใช้ก็คงไม่งาม จัดการเปิดคอมฯ ล้วงโทรศัพท์ออกมาตั้งเปลี่ยนจากแบบสั่นเป็นเงียบ เชื่อสิ ยังไงก็ต้องโทรมานั่งเล่นคอมฯไปเรื่อยๆจนเกือบสี่ทุ่มหยิบโทรศัพท์ จะกดโทรหาไอ้ภูมิ 67 สายที่ไม่ได้รับ เป็นของไอ้ภพ 46 สาย ที่เหลือก็ ไอ้พวกเพื่อนๆคนอื่นปะปนกันไป ยกเว้นไอ้ภูมิคนนึง กดโทรไปหาไอ้ภูมิบอกให้มันเข้ามารับที่ศูนย์คอมฯ แต่มันบอกไอ้เอกยังอยู่ที่ห้องมันให้รอไปก่อนไอ้เอกกลับห้องเมื่อไหร่จะมารับเอง ไอ้เหี้ยเอก แม่ง ตัดสินใจโทรไปหาไอ้เอก “ไอ้เหี้ยเทียนมึงอยู่ไหน

  • Friends เพื่อนยังไงวะ   14

    “เอก มารับหน่อย ที่หอ” โทรไปหาไอ้เอก ก็ไม่อยากไปเองนี่นา ขี้เกียจ“แล้วภพล่ะ” โว้ย ทำไมใครๆก็ต้องถามถึงมันวะ ไม่ได้ตัวติดกันซักหน่อยนะ แค่คิด ไม่ได้ไปพาลใส่เอกมันหรอก“ไม่รู้สิ ตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว” บอกมัน“อ่าว แล้วมันไปไหนวะ” ยังถามอีกนะมึง“ไม่รู้ มันไม่ได้บอก” พูดแล้วแม่งก็จี๊ดในอกขึ้นมาเลย “เออๆ เดี๋ยวกูไปรับ ภพมันคงมีเรื่องสำคัญจริงๆถึงได้ไปไม่บอกมึง” ไอ้เอกบอก ยังมีน้ำใจไปแก้ตัวให้ไอ้ภพ ชิ กูไม่สนมันเหอะรอไม่ถึงสิบนาที ไอ้เอกก็มารับตามที่บอก แต่เพราะมีไอ้ภูมินั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอยู่ ผมเลยต้องไปนั่งเบาะหลัง“เป็นไง โดนเขี่ยทิ้งแล้วละสิมึง” ไอ้ภูมิทักขึ้นมา มันก็แค่ล้อเล่น แต่แม่ง กูจุกจริงว่ะพาลนึกไปถึงเรื่องเมื่อวานที่เห็นไอ้ภพมันอยู่กับผู้หญิง“เออ” ได้แต่รับคำมันไปแบบเนือยๆภูมิมันส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ ทำไมวะ กูไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย “เห้ย กูไม่ได้เป็นอะไร พวกมึงคิดอะไรกันอยู่เนี่ย” บอกมันไป ก็แค่เซ็งนิดหน่อยเท่านั้นเอง“เหรอ หน้ามึงมันไม่ได้บอกว่านิดหน่อยเลยไอ้เทียน” ไอ้เอกมันว่ากลับมา หน้ากูมันแสดงอะไรออกไปวะ “อ้าว ก็บอกไม่ได้เป็นอะไรไง” ย้ำอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง ไม่อยากพ

  • Friends เพื่อนยังไงวะ   13

    กินข้าวเสร็จ ก็ช่วยๆกันเก็บโต๊ะ โหน่งเป็นคนล้างให้ เจ้าตัวอาสาเองด้วยเหตุผลที่ว่า ชั้นเป็นกุลสตรีเพียงหนึ่งเดียว เอากับมันสิพวกมันอยู่เล่นเป็นเพื่อนจนเกือบสี่โมงก็ขอตัวกลับ แต่จนตอนนี้ภพยังไม่กลับมาเลย สำคัญกว่ากูอีกนะธุระมึงอ่ะอยู่คนเดียวก็เบื่อๆ หยิบกระเป๋าตังส์กุญแจรถ กุญแจห้องลงไปข้างล่าง กะแล้วว่ามอไซต์ต้องอยู่ ตรงไปโลตัสหน้ามอ. เดินเล่นในนี้นี่แหละ เดินๆเกือบสองชั่วโมง ไม่รู้ตัวเลยแฮะ ของในรถเข็นก็เยอะแม่งจะขนกลับไปไงวะ ก็เลยต้องเสียเวลาเดินเอาของไปเก็บอีกรอบ เหลือไว้แค่ของที่อยากได้จริงๆเดินออกประตูใกล้ลานจอดรถ มันต้องผ่าน MKไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอก ถ้าไม่ใช่หันไปเห็นภพเข้า มันนั่งอยู่กับผู้หญิง บอกได้เลยว่าสวย ดูเหมาะสมกันดี นั่งกิน นั่งคุยหัวเราะมีความสุข ดูท่าทางสนิทสนมกันมากไม่เคยจะเห็นภพพูดคุยสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แล้วกับคนนี้ ใครกัน แต่ก็แค่นั้นจะคุยจะทำอะไรกับใครก็เป็นเรื่องของมันเลือกที่จะเดินออกมา ทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะใส่ใจ แต่ความรู้สึกอึดอัดข้างในนี่คืออะไรวะ ตรงออกมายังไม่ได้กลับหอ ไม่อยากจะกลับไปตอนนี้ ขี่รถวนรอบเมือง กินลมชมวิวไปเรื่อยๆมองดูนาฬิกา จะสี่ทุ่ม

  • Friends เพื่อนยังไงวะ   12

    “ใจร้าย” พึมพำเบาๆพอให้มันได้ยิน แต่มันไม่สนใจ เดินออกจากห้องไปเฉย เช็ดเองก็ได้วะลงมือเช็ดตัวเองลวกๆ คือเช็ดแบบขอไปทีอ่ะ เหมือนน้ำแม่งเย็นกว่าปกติ 64 เท่า เวอร์ไปงั้นแหละ แต่มันเย็นจริงๆนะ “ข้าวต้ม กินซะจะได้กินยา” มันเดินมาเหมือนรู้เวลา เอาข้าวต้มหมูมาให้ อืมกำลังอุ่นอยู่เลย ได้มาก็กิน แม้จะรู้สึกขมนิดๆแต่ก็ฝืนกินไปเกือบครึ่ง ไม่ไหวแล้ว“อีกหน่อยซิ กินไปแค่ครึ่งเดียวเอง” มันว่าคะยั้นคะยอ“ไม่ไหวอ่ะ จะอ้วก ต้องกินยาใช่มั้ย เอายามาสิ” บอกมันแบบเอาแต่ใจ ก็มันใจร้ายกับกูก่อนนะมันยื่นยามาให้ พร้อมกับแก้วน้ำ ก็แค่พารากินเข้าไป ยื่นแก้วน้ำคืนก่อนจะนอนหันหลังให้มันตอนนี้ไม่อยากเห็นหน้า อาจจะแปลกๆที่เพื่อนจะมาน้อยใจกัน แต่มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆนี่ คนไม่สบายแม่งก็ไม่ยอมตามใจนอนฟังความเคลื่อนไหวของมัน แต่ไม่เห็นจะได้ยินอะไร ออกไปยังวะ ค่อยๆหันไปดู แม่งก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม“ฮึ” ทำเสียงขึ้นจมูกใส่มัน รีบหันกลับไปนอนตามเดิม ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของมัน ตลกนักรึไง สักพักได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบา ก็หันกลับไปดูอีกนั่นแหละ ครั้งนี้มันเดินออกไปแล้ว เออ อยากไปไหน อยากทำอะไรก็เรื่องของมึงไม่สนแล้ว

  • Friends เพื่อนยังไงวะ   11

    “เป็นไงบ้างพวกมึง ปิดเทอมเล่นหายหัวไม่ยอมติดต่อกันบ้างเลย” เอกมันถามขำๆ หันไปยักคิ้วหลิ่วตากับภพ ไอ้ภพเองก็เสือกเล่นด้วย “เล่นชู้กันต่อหน้าต่อตาไอ้เทียนเลยนะพวกมึง” น้องหยกชายที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้น แต่แม่งเหมือนมันจะผอมลงป่าววะ“น้องหยกมึงไปทำเหี้ยไรมาเนี่ยแม่ง หมดแล้วน้องหยกผู้มีอันจะกินของกู” ปากผมมันถามในสิ่งที่สงสัยออกไป“ไม่ใช่น้องหยกของมึง” ไอ้น้องหยกยังไม่ทันจะตอบ ไอ้ภพมันแทรกขึ้นมาซะก่อน ตามมาด้วยเสียงโห่ฮิ้ววว พวกมึงโห่ทำเพื่อ“เออ ไม่ใช่น้องหยกของกู ตกลงมึงไปทำไรมาวะหยก แม่งขี้เหร่ชิบหายเลย” ผมหันไปตอบภพก่อนจะถามย้ำน้องหยกอีกครั้ง“เห้ยจริงดิวะเทียน กูผอมลงแล้วขี้เหร่เหรอ ชิบหายกู ไม่น่าเสือกบ้าจี้อดข้าวตามไอ้ตูนเลย แม่ง” ไอ้หยกมันถามแล้วบ่นๆ ตูนเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่ม จะเป็นคนที่เงียบๆ ไม่ใช่ว่ามันจะนิ่งขรึมอะไรหรอก ออกจะชอบยิ้มจนใกล้จะเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที แต่มันเป็นผู้ชายขี้อาย แค่มีคนไปมองหน้ามันค้างสัก 4 วิ หน้าแม่งจะเห่อแดงขึ้นมาหมดอ่ะ ยิ่งถ้าคนแปลกหน้าจ้องมันค้างแค่ 3 นาที มันเป็นลมใส่จริงๆนะ“เออดิ มึงรู้มั้ยสภาพมึงเหมือนพวกอดอยากหิวโซอะไรประมาณนั้นอ่ะแ

  • Friends เพื่อนยังไงวะ   10

    กลับถึงหอบ่ายสาม จากบ้านผมมาหอใช้เวลาเดินทางแค่ครึ่งชั่วโมง ยิ่งถ้ารถไม่ติดแค่ยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว กลับมาก็นอนแผ่กันทั้งสองคน ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอกกำลังอยู่ในอารมณ์ขี้เกียจ แบบไม่อยากทำอะไรกูอยากนอน นิสัยผมเลยล่ะ ชอบนอนที่หนึ่ง ผมเคยนอนหลับเต็มๆถึงสองวันเลยด้วยนะ โคตรภูมิใจ ไม่รู้ทำไปได้ไง แม่งดีนะไม่ตายอยู่ในห้อง เพราะอยู่ห้องคนเดียว ตอนนั้นไอ้ภพมันมีเรื่องด่วน รู้สึกว่าแม่ใหญ่เรียกตัวมันกลับบ้าน“เทียนหอม กว่าจะเรียนจบ มึงว่ากูจะจนกรอบมั้ยวะ” อยู่ๆภพก็พูดขึ้นมา อะไรของมัน“ทำไมครับคุณชายภพ กลัวจนเหรอมึง” ถามมันขำๆ“ป่าว แต่ตอนนี้กูไม่มีอะไรเลยนะ มึงก็รู้นี่ มีแต่ตัว มึงเลี้ยงกูด้วยละกัน” มันว่า หันไปมองหน้า ก็เห็นมันมองผมอยู่ก่อนแล้ว ทั้งปากทั้งตายิ้มแพรวพราวเจ้าเล่ห์ชิบหาย“เหรอ งั้นมึงออกไปเลยนะ ไปอดตายไกลๆกูเลย” ตอบแล้วยกยิ้มใส่มัน คนแบบภพรักไม่อดตายหรอก เท่าที่รู้มันไม่เคยแตะต้องเงินทางฝั่งพ่อมันเลย ที่ใช้จ่ายใช้เป็นค่าเทอมอยู่นี่ก็เป็นเงินฝั่งแม่มันทั้งนั้น แม่มันถึงจะเป็นเมียน้อย แต่ต้นตระกูลก็รวยมาก แม่มันเป็นลูกสาวคนเดียวและมีมันเป็นหลานตาเพียงตนเดียว พอตายายมันเสียสมบัติทั

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status