Semua Bab สัมพันธ์ลับ วิศวะร้าย: Bab 31 - Bab 40

ตอนที่31ยามเช้าในวันที่ฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนจะตก ชานนท์ยืนมองดูท้องฟ้าจากกระจกบานโตที่รูดม่านกว้างทว่าไม่ค่อยมีแสงแดดส่องสว่างเข้ามาเขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก็เห็นว่าเก้าโมงเช้าเข้าไปแล้ว ชายหนุ่มในเชิ้ตขาวและเนกไทผ้าไหมสีฟ้าพิมพ์ลายหันไปมองแบล็คที่นอนสิ้นสภาพอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นกลางกระป๋องเบียร์ราวสิบกระป๋องได้ ดีที่เขาไม่อนุญาตให้กินวิสกี้ไม่อย่างนั้นคงอ้วกเละกว่านี้“เป็นอะไรของมัน”ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ เขาเดินไปกดกาต้มน้ำ หยิบผ้าขนหนูกับกะละมังมา เมื่อน้ำเดือดก็ใส่น้ำธรรมดาผสมกับน้ำร้อนให้อุ่น ชุบผ้าขนหนูและบิดหมาดก่อนตรงไปนั่งบนโซฟา ดึงหัวน้องชายมาหนุนบนตักเขาก่อนใช้ผ้าขนหนูอุ่นเช็ดใบหน้าให้ สองแก้มเปื้อนคราบน้ำตา ไม่นานแบล็คก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา“พี่ชานนท์”“เก้าโมงแล้วนะ มีเรียนหรือเปล่า”“ไม่รู้”“อ้าวไอ้นี่ โดดเรียนเดี๋ยวจะโดนตบกะโหลก”ใบหน้าเด็กหนุ่มบิดเบี้ยวเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ เขานอนตะแคงหนุนตักและกอดรอบเอวชานนท์ไว้แน่น อีกฝ่ายก็ผ่อนลมหายใจและลูบหัวน้องชายเบา ๆ“เป็นอะไร อยากเล่ามั้ย”“ต้องรีบไปทำงานหรือเปล่า”“เช้านี้ไม่มีประชุมหรอก”แบล็คเงียบไปพักหนึ่งก่อนกระซิบออกมาเบา

ตอนที่33ยามหัวค่ำภายในร้านนั่งชิลชั้นดีที่บาร์เทนเดอร์ชงค็อกเทลอร่อยขั้นสุด เจไดในชุดเสื้อยืดลำลองทับด้วยเบลเซอร์หล่อเป๊ะทุกมุมนั่งจิบยินโทนิกพลางมองโทรศัพท์ปล่อยอารมณ์สบาย ๆ วันนี้แบล็คนัดเขามาหารือเรื่องการระงับทุนของกระทรวงพัฒนาสังคมเขาโทรถามทิชาแล้วว่าแบล็คข่มขู่อะไรหรือเปล่า ทิชาปฏิเสธแต่เขาก็ยังไม่วางใจ เธออาจจะไม่กล้าบอกความจริงก็ได้ เพราะครอบครัวของแบล็คอาจจะเป็นผู้มีอิทธิพล ค้นนามสกุลของแบล็คแล้ว ทางครอบครัวทำธุรกิจโรงพยาบาลเอกชนจัดว่ามีเงินเลยทีเดียวนั่งรอพักใหญ่แบล็คก็รีบเดินมาหา เขายกมือไหว้“สวัสดีครับพี่เจได ขอบคุณนะครับที่ยอมออกมาคุยกัน”เจไดยิ้มน้อย ๆ ให้ เขาไม่ได้รังเกียจอะไรแบล็คหรอก โปรเจกต์แอปฯ ห้องเรียนพกพาเองก็เป็นประโยชน์มากด้วย เพียงแต่มีคนเขียนบัตรสนเท่ห์มาก็คงต้องระงับทุนไว้ก่อนจนกว่าจะสอบข้อเท็จจริงเสร็จสิ้น“อืม ร้านนี้ดีนะ”“ค็อกเทลอร่อยมากนะพี่ นั่นยินโทนิกเหรอครับ ผมเอาวอดก้ามาร์ตินีดีกว่า”“เหล้าแรงเลยนะ นี่กะจะเมาเลยไม่ต้องคุยเหรอ”เจไดแซว แบล็คหัวเราะร่วน“ผมแดกเหล้าเก่งนะพี่ ส่วนพี่ชายผมเอาเบอร์เบิ้นโค้กดีกว่า เหล้าเบอร์เบิ้นเอา Wild Turkey Rare B

ตอนที่35ทันทีที่ปอร์เช่คาเยนน์ของแบล็คจอดหน้าประตูบ้านหลังใหญ่เหมือนปราสาท ทิชาก็รู้สึกใจไม่ดีอย่างไรไม่รู้ ส่วนริซ่าหัวเราะร่วนดีใจเพราะคิดว่าเป็นปราสาทเทพนิยาย และกำลังจะมาเที่ยวสวนสนุกกัน แบล็คยังไม่พูดอะไร เขาลงจากรถ เปิดประตูให้ทิชาและอุ้มริซ่าลงมาก่อนพาเดินเข้าบ้าน มีสาวใช้ออกมาเปิดประตูต้อนรับด้วย“พ่อกับแม่ล่ะ”“คุณท่านอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้วค่ะ”ทิชาหยุดยืนทันที! เธอรีบคว้าริซ่ามาอุ้มไว้แทนและกลับหลังหันวิ่งหนีออกไปทางประตูรั้วซึ่งต้องผ่านสวนกว้างใหญ่ไพศาลราวกับสวนในแวร์ซายส์ ชายหนุ่มตกใจ“จะไปไหนยัยแว่น!”ทิชาไม่หันไปพูดหรือฟังอะไรทั้งสิ้นแต่เธอก็หนีไม่พ้น แบล็คคว้าร่างเธอไว้ได้และดึงริซ่ามาอุ้มไว้แทน ชายหนุ่มหันไปยิ้มให้เด็กสาวและเห่กล่อมไม่ให้ตกใจ“สนุกมั้ยจ๊ะริซ่า เล่นโล้ชิงช้ากัน”ริซ่าจากที่ตกใจก็หัวเราะน่ารักออกมา“สนุกจังค่ะจุนพ่อแบ็ก”“ไปหาคุณปู่คุณย่ากันนะ”“ไม่ได้นะแบล็ค!”หญิงสาวหน้าเสีย เธอคิดว่าเธอปิดบังทุกอย่างไว้แล้วแท้ ๆ ทำไมแบล็คถึงรู้ได้ หมายความว่าเธอต้องคืนเงินห้าล้านและดอกเบี้ยเหรอ! เงินจำนวนนั้นเธอเก็บไว้ให้เป็นค่าเทอมและค่าเลี้ยงดูริซ่า ถ้าต้องจ่ายคืนห

ตอนที่37 สี่ปีต่อมาสี่ปีผ่านไปเร็วมากจนทิชาตั้งตัวไม่ทัน แล้วในวันที่เธอเพิ่งจบการศึกษาไปราวสัปดาห์หนึ่ง หญิงสาวในชุดเรียบร้อยก็ขึ้นรับรางวัลนวัตกรรมเพื่อผู้ด้อยโอกาสดีเด่นแห่งชาติ เมื่อเดือนที่แล้วเธอเพิ่งบินกลับมาจากไต้หวันเพื่อไปรับรางวัลชื่อคล้าย ๆ กันนี้ด้วย แอปฯ ห้องเรียนพกพามีการนำไปใช้ในหลายโรงเรียนที่ห่างไกลจากอินเทอร์เน็ตและมีครูไม่เพียงพอ สามารถใช้ได้บนอุปกรณ์ราคาถูกทำให้เข้าถึงได้ง่ายทุกโรงเรียน มีการอัปเดตเสมอและมีการสอดแทรกเกมเพื่อการเรียนรู้ การ์ตูนสอนใจ และมีการแข่งขันเชิงวิชาการทางออนไลน์ ทำให้ผู้ใช้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้เล่นเกมและได้พัฒนาการเรียนรู้ตลอดชีวิตหญิงสาวถือโล่รางวัลและยืนหน้าโพเดียมเพื่อกล่าวในฐานะผู้รับรางวัล“ดิฉันขอขอบคุณทีมงานทุกคนที่ร่วมพัฒนา ‘แอปฯ ห้องเรียนพกพา’ จนกลายเป็นนวัตกรรมที่เข้าถึงได้ในทุกชุมชน ดิฉันเคยเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในวัยเรียน ทราบดีว่าการต้องขาดโอกาสทางศึกษาเป็นเวลาหลายปีนั้นยากลำบากแค่ไหนดิฉันมุ่งพัฒนาแอปฯ นี้โดยหวังว่าจะไม่มีใครในประเทศไทย ไม่ว่าเขาจะเป็นชาวไทยหรือคนที่มาอาศัยพึ่งพิงแผ่นดินนี้จะขาดโอกาสทางการศึกษาอีก”พ่อกับแม่

ตอนที่39บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อเช้า สมาชิกทุกคนมารวมตัวกันบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเหมือนเดิมทุกวันไม่ผิดเพี้ยน “ฟาโร กินไข่ดาวนะลูก” เสียงหวานของทิชาเอ่ยขึ้นพร้อมกับตักไข่ดาวฟองสวยวางลงบนจานข้าวของลูกชายคนโต ใบหน้าเปื้อนยิ้มของฟาโรจ้องมองไข่ดาวตาแป๋ว พยักหน้ารับอย่างรวดเร็วจนผมปลิวตามแรง“ของเอลด้วยครับแม่” ฟาเอล ลูกชายคนเล็กไม่น้อยหน้า รีบชี้ชวนให้แม่ตักให้ตนบ้าง ทิชายิ้มเอ็นดู จัดการตักไข่ดาวอีกฟองวางลงบนจานของฟาเอล“แน่นอนครับ นี่ของฟาเอล กินเยอะ ๆ นะคนเก่ง”“และนี่ของพี่ริซ่า คนสวยของแม่ค่ะ” ทิชาบอกลูกชายคนเล็กก่อนจะตัก ไข่ดาวฟองสุดท้ายให้ลูกสาว“ขอบคุณครับ ขอบคุณค่ะแม่” เสียงเล็ก ๆ สามเสียงเอ่ยพร้อมกัน ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อยแบล็คมองภาพนั้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม ทิชาจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างพิถีพิถัน มีทั้งข้าวผัดอเมริกัน สเต๊กไก่ชิ้นพอดีคำ และไข่ดาวอีกสองฟองที่ตอนนี้ไปอยู่บนจานของลูกชายทั้งสองคนแล้ว ก่อนจะเทนมให้ลูกสาว ทว่าบนจานของคนพ่อมีเพียงข้าวผัดอเมริกันกับสเต๊กไก่ แต่ไม่มีไข่ดาวเขาพยายาม