เขาเดินไปนั่งข้าง ๆ ทิชาบนโซฟา ซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ“เธอครับ…” ทิชาลูบสามีเขาเบา ๆ “อะไรคะคุณพ่อขี้แพ้”“น้อยใจจัง มีลูก ลูกก็ไม่เคยยอมให้เลย มีภรรยา ภรรยาก็ไม่รัก” น้ำเสียงติดไปทางออดอ้อน เหมือนท่าทางตอนนี้ไม่มีผิดทิชาหัวเราะเบา ๆ “น้อยใจทำไมกันคะ โตแล้วนะคะไม่ใช่เด็ก ๆ”“ก็เธอไม่สนใจแบล็คเลย เมื่อเช้าก็ไม่มีไข่ดาวให้” ทิชาคิดในใจนี่ยังคงน้อยใจเรื่องไข่ดาวอยู่หรือนี่ แต่เธอรู้ดีว่าสามีของเธอนั้นไม่ได้โกรธจริงจังอะไรหรอก เพียงแค่อยากอ้อนตามนิสัยของเขานั่นแหละ “โถ ๆ ๆ พ่อคนเก่งของทิชา ไม่ต้องน้อยใจนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้ทอดให้ห้าใบเลย โอเคไหมคะ”จมูกนิ้มกดลงแก้มของสามีเบา ๆ หนึ่งที ทำให้แบล็ครู้สึกดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็มีคนสนใจเขาแล้วตอนนี้“แต่เมื่อคืนแบล็คนอนนอกห้องนะ ดูสิเนี่ยปวดหลังจะแย่อยู่แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งทิชาหยุดมือที่กำลังกดมือถือเล่น พลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเหลือบตามองสามีตัวโต “ก็ใครใช้ให้สอนลูกแบบนั้นล่ะ”แบล็คเกาศีรษะ ยิ้มเจื่อน ๆ “ก็แค่… แกล้งลูกเล่นเฉย ๆ เอง ไม่คิดว่าจะทำจริงอะเธอ”“แล้วเห็นไหมลูกจำไปใช้ ผลลัพธ์มันเป็นยังไง” ทิชาพูดพลางส่ายหน้าเล็กน้อย น้ำ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
เข้าสู่ระบบ
