บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 111 - บทที่ 120

เสี้ยวหน้าหวานของคนที่ยังไม่ฟื้นคืนสติขึ้นมาทั้งที่หลับไปกว่าสองวัน ทำให้คนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่คิดห่างไปไหนรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก มารุตจุมพิตลงบนมือนุ่มนิ่มของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนงามที่เพิ่งถอดเครื่องช่วยหายใจอย่างอ่อนโยน ก่อนจะรั้งฝ่ามือบอบบางที่กุมไว้ไม่ยอมห่างขึ้นแนบข้างแก้มสากของตัวเองอย่างสื่อความหมาย“พี่ลม...ไม่ทานข้าวหน่อยเหรอคะ?” เสียงหวานใสที่ดูไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างใดของใครอีกคนเอ่ยถาม“ทำไมพลอยถึงยังไม่ฟื้นสักทีละ” คนไม่ฟังคำถามเอ่ยถามกลับ ทั้งที่ดวงตาคู่คมยังจับจ้องที่ดวงหน้าหวานไม่คลาดครา ราวกับเป็นสิ่งเดียวในโลกทั้งใบที่ตัวเองมองเห็นกะรัตคลี่ยิ้มละมุนเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความรักที่ฟุ้งกระจายอยู่ทั่วบริเวณ หลังจากที่นั่งมองรุ่นพี่คนสนิทเฝ้าอาการพี่สาวของตัวเองอยู่ไม่ยอมห่างมาตั้งแต่เมื่อคืนวาน อาจจะเพราะรู้ดีตั้งแต่แรกถึงความจริงในหัวใจของมารุตที่มีต่อพลอยชมพูคืออะไร หญิงสาวจึงไม่แปลกใจนักที่ได้เห็นคนตรงหน้าเป็นทุกข์เช่นนี้เมื่อคนที่ตัวเองรักต้องเจ็บ แต่ก็ไม่คาดคิดว่ารุ่นพี่ที่เธอเคารพรักเหมือนพี่ชายแท้ๆจะดูทุรนทุรายได้มากมายถึงเพียงนี้

“ไม่ตลก!” คนที่ยังน้อยใจบอกเสียงขุ่น พลางทำท่าจะลุกหนีออกห่างตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนงามที่ยังคลี่ยิ้มละมุนอยู่ตรงหน้า แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือบอบบางข้างที่เพิ่งถูกถอดสายน้ำเกลือรั้งท่อนแขนแข็งแรงไว้“ขอบคุณนะคะ ที่อุตส่าห์อยู่เฝ้า” คนเจ็บเอ่ยสิ่งที่คิดออกมาด้วยหัวใจที่เต็มตื้น ความจริงตรงหน้าช่วยยืนยันความห่วงหาอนาทรที่มารุตมีต่อเธอได้มากมายกว่าคำพูด เพียงแค่นี้หัวใจที่ห่อเหี่ยวเพราะความโดดเดี่ยวก็ฟูพองและอบอุ่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย“ไม่ต้องมาจับ...เดี๋ยวจะไปตามพยาบาลมาให้” มารุตบ่นเสียงขุ่น แต่ก็ไม่ได้พยายามปลดพันธนาการที่แสนบางเบาของมือนุ่มนิ่มที่เกาะแขนไว้ออกแต่อย่างใด ในทางกลับกันมือหนาอีกข้างกลับกุมมือนุ่มนิ่มไว้อย่างหวงแหน“ปากไม่ตรงกับใจเลยนะคะ” พลอยชมพูว่ายิ้มๆ ก่อนจะเอ่ยต่อเมื่อเห็นคนตรงหน้าทำท่าจะเอ่ยค้านคำพูดของเธอ “มากอดหน่อยสิ...รู้ไหม ว่าพลอยนึกว่าตัวเองจะไม่ได้เจอหน้าพี่ลมอีกแล้วเชียวนะ”“งี่เง่า! ก็เจออยู่ตลอดไม่ใช่หรือไง” มารุตตอบกลับเสียงขุ่นก่อนจะรั้งร่างบอบบางของคนที่ทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาเสมอมา กลับกลายเป็นร้อนรนเหมือนโดนไฟเผาได้อย่างง่ายดายเข้าสู่อ้อมกอดในเสี้ยววินา

แสงแดดที่สาดส่องผ่านม่านสีขาวสะอาดตาทำให้คนเจ็บที่กำลังอยู่ในห้วงนินทราที่แสนสุขขยับตัวเล็กน้อย ก่อนดวงตากลมหวานที่ยังฉายแววง่วงงุนจะช้อนมองใบหน้าคมของคนที่ตัวเองนอนกอดมาทั้งคืนด้วยความรู้สึกหลากหลาย แล้วรอยยิ้มแสนหวานที่เคลือบไปด้วยความรักเต็มหัวใจฉายชัดบนใบหน้างาม พลอยชมพูจุมพิตแก้มสากของคนที่ยังนอนหลับไม่รับรู้เรื่องราวเบาๆสองสามครั้ง ก่อนจะหยุดมองริมฝีปากหนาได้รูปที่อยู่ห่างแค่เอื้อมคล้ายลังเล ก่อนริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด‘อ่อยเหยื่อขนาดนี้ ขโมยจูบซะดีไหมเนี่ย!’“ถ้าจูบอีกที...ผมปล้ำจริงๆนะ” เสียงทุ้มของมารุตที่ดังขึ้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา ทำให้คนที่ตั้งใจจะลองทำอะไรอีกหลายอย่างชะงักค้าง ก่อนจะเริ่มดิ้นรนให้หลุดออกจากวงแขนกว้างแต่ดูเหมือนจะช้าเกินไปแล้ว เพราะวงแขนกว้างที่คลายอ้อมกอดออกจนถึงเมื่อครู่ เริ่มรัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด“พี่ลม ตื่นตั้งแต่เมื่อไรคะ?” คนที่ถูกจับได้และไร้ทางหนีเอ่ยถามเสียงเบา ก่อนจะยิ้มแห้งๆให้มารุตที่ตอนนี้มองจ้องมายังเธอไม่วางตา“สักพัก” คำตอบเรียบๆทำให้คนฟังนึกค่อนขอด‘แล้วไอ้คำว่า ‘สักพัก’ นี่มันตั้งแต่เมื่อไรกันนะ!’“แล้ว...วัน

สามวันต่อมา… ข้อดีของการป่วยคือการที่เราไม่ต้องทำอะไรเลย แต่นั่นคงไม่ใช่สิ่งที่พลอยชมพูต้องการนักเวลานี้ โดยเฉพาะเมื่อกำลังจะถึงงานเปิดตัวเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ ที่เธอสู้อุตส่าห์ลงแรงกายแรงใจไปมากมายตลอดระยะเวลาร่วมหกเดือนที่ผ่านมา แต่ไม่ว่าจะคัดค้านและเฝ้าเพียรพยายามลุกไปทำงานมากแค่ไหน ผู้คุมที่แสนจะเข้มงวดอย่างมารุตก็ไม่มีทีท่าจะยอมง่ายๆ จนสุดท้ายคนที่เคยเอาแต่ใจจนไม่เคยมีใครกล้าขัด ก็ต้องนั่งกอดอกขัดใจอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆอย่างหมดหนทางต่อรอง“กินข้าวให้หมด เดี๋ยวต้องกินยาอีกนะ” เสียงทุ้มที่ติดจะเข้มงวดเอ็ดเสียงขุ่น เมื่อวางสายจากอธินเรื่องการเตรียมเวทีจัดงานเดินแบบเปิดตัวเครื่องเพชรแล้วหันมาเห็นคนป่วยที่ไม่ยอมแตะอาหารแม้แต่น้อย ซ้ำยังเอาแต่มองจ้องมายังตนเองด้วยสายตาไม่สบอารมณ์เช่นที่เธอทำมาตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน ตอนที่เขาสั่งห้ามไม่ให้จอมเอาแต่ใจหนีออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดตามที่นายแพทย์มังกรผู้เป็นเจ้าของไข้สั่งไว้“ไม่หิว! ไม่กิน! เบื่อ! อยากกลับบ้าน...อยากไปทำงาน” คนที่ต้องนั่งๆนอนๆมาหลายวันทั้งที่ตนเองเกลียดโรงพยาบาลเป็นที่สุดบ่นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะผลัก

งานเปิดตัวเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ของบริษัทพลอยชมพูจิวเอลรีที่จะเกิดขึ้นในอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงข้างหน้า ถูกเตรียมความพร้อมไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ และดูเหมือนงานในครั้งนี้จะถูกจัดออกมาได้สวยงามและสมบรูณ์แบบที่สุดในรอบห้าปีที่ผ่านมาเลยก็ว่าได้ กะรัตระบายยิ้มอย่างพึงพอใจกับภาพความพร้อมตรงหน้า ดูเหมือนทุกอย่างเป็นเหมือนที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด พลอยชมพูเหมาะกับงานนี้กว่าเธอเป็นไหนๆ เพราะตลอดช่วงระยะเวลาที่ผ่านมากับการบริหารงานพลอยชมพูจิวเอลรี ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะรู้สึกได้ถึงความสวยงามและเต็มไปด้วยเอกลักษณ์ของบริษัทเช่นวันนี้“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่...แอบมองหนุ่มที่ไหนอยู่หรือเปล่า ห้ามนอกใจเพื่อนพี่เชียวนะ” กันดิศเอ่ยยั่วเย้า ก่อนจะเดินมายืนเคียงข้างภรรยาของเพื่อนรัก ที่พ่วงตำแหน่งน้องสาวที่แสนน่ารักของตนเองและกลุ่มเพื่อนไปแล้วด้วยท่าทีสบายๆ“ปากร้ายจริงนะคะ แล้ววันนี้ลมอะไรหอบคุณชายจอมอู้ ให้เข้ามาทำงานได้คะเนี่ย” กะรัตแขวะเสียงอ่อน ก่อนจะเอ่ยถามกลั้วรอยยิ้ม“ก็...นานๆทีก็อยากจะมาช่วยงานคุณปู่บ้าง เดี๋ยวโดนตัดออกจากกองมรดก” กันดิศตอบทีเล่นทีจริง ก่อนจะต้องหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสายตาไร้ความเชื่