บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 121 - บทที่ 130

ร่างบอบบางยืนมองประตูทางเข้าโรงแรมหรูด้วยประกายตาตื่นเต้น พลอยชมพูในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนพอดีตัวพร้อมหมวกแก๊ปปกปิดใบหน้าสวยหวานไปกว่าครึ่งยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อตนเองสามารถเดินผ่านพนักงานในบริษัทได้หลายคนโดยไม่มีใครหันกลับมาทำความเคารพเช่นที่เป็นเสมอมาหญิงสาวมองเวทีกว้างที่กำลังก่อร่างสร้างรูปขึ้นมาอย่างสวยงามและตรงตามแบบที่เธอจินตนาการไว้อย่างไร้ที่ติด้วยความภาคภูมิใจ นึกดีใจที่แอบหนีผู้คุมจอมเข้มงวดออกมาจากโรงพยาบาลได้สำเร็จ ก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารที่ถูกปิดเสียงไว้ตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อนออกมาดูพลางถอนใจ หมายเลขเดิมที่ขึ้นสายไม่ได้รับนับร้อยก็เป็นเครื่องยืนยันการกระทำผิดของคนที่หนีออกจากโรงพยาบาลได้อย่างดีว่าเธอจะต้องถูกมารุตและนายแพทย์พิรุณโกรธแน่นอน!“อย่าดุเลยนะคะ...ขอพลอยแอบเดินดูงานอีกนิดนึงก็กลับแล้วค่ะ” คนทำผิดบ่นเบาๆกับหน้าจอเครื่องมือสื่อสารที่ยังกระพริบอยู่ไม่เลิกรา เพราะต้นสายยังคงระดมโทรหาอย่างไม่ละความพยายาม โดยปกติแล้วพลอยชมพูไม่เคยรู้สึกดียามมีใครเป็นห่วงหรือโทรหา เพราะการกระทำเหล่านั้น มักจะทำให้เธอรู้สึกหดหู่และหงุดหงิดกับความกังวลที่มากเกินพอดีข

ดวงตาสีนิลเหลียวมองประตูทางเข้าบานกว้างที่เริ่มตกแต่งด้วยดอกลิลลี่สีขาวสลับชมพูอย่างสวยงาม เพื่อใช้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติมากมายที่จะเดินทางมาร่วมงานเปิดตัวเครื่องประดับคอลเล็กชันล่าสุดของพลอยชมพูจิวเอลรีในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ริมฝีปากเล็กได้รูปบิดยิ้มอย่างเยาะหยันเมื่อนึกถึงภาพมากมายเกี่ยวกับงานอันแสนสำคัญของบริษัท ที่ตัวเธอแอบเข้ามาดูถึงสถานที่จัดงานด้วยตัวเอง“ก็มีแต่ให้คนอื่นช่วยทั้งนั้น ถ้าลำพังแค่ตัวเธอจะมีปัญญาทำอะไรได้”“เยอะแยะไป! แต่ถึงพูดไป พวกหมาลอบกัดที่มีแต่อคติคงไม่เข้าใจ” เสียงแว่วหวานที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังจะก้าวลงบันไดต้องชะงักพลางเหลียวกลับมามอง“นึกว่าใครที่ไหน คุณพลอยนี่เอง ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วหรอคะ” นิลกาฬเอ่ยเสียงหวานก่อนจะคลี่ยิ้มที่หวานกว่าคำพูดให้ในทันที แม้ดวงตาสีนิลที่ประสานมองมาจะเต็มไปด้วยรอยอริในดวงตาก็ตามที“แหม! แสนรู้ไม่เปลี่ยนเลยนะคะคุณนิลกาฬ” พลอยชมพูบอกเรียบเรื่อย ทั้งที่ส่งรอยยิ้มแสนหวานไปพร้อมคำพูดที่แสบสันไม่น้อยในความรู้สึกคนฟัง“ปากจัดไม่เปลี่ยนเหมือนเดิมเลยนะคะ ฉันก็หลงคิดไปเอง ว่าป่วยคราวนี้คุณพลอยคงจะ...” ดวงตาส

“คุณนิล… คุณจะทำอะไร!” เสียงหวานใสที่ติดจะขุ่นเคืองของใครอีกคนทำให้นิลกาฬชะงักค้าง ก่อนแววตาอาฆาตที่ฉายชัดจะจางไปอย่างรวดเร็วเมื่อหันมามองสบตาผู้มาใหม่“พอดีคุณพลอยเธอสะดุดล้ม นิลก็เลยจะช่วยประคองเท่านั้นเองค่ะ” นิลกาฬตอบเสียงเรียบ ไม่หลงเหลือร่องรอยความกร้าวกระด้างเช่นเมื่อครู่แม้แต่น้อย“พี่พลอยเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ?” กะรัตลอบถอนใจด้วยความโล่งอก เมื่อครู่เธอเดินตามหาพี่สาวอยู่นานด้วยความรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะลงบันไดขั้นสูงที่ทอดยาวไปสู่พื้นเบื้องล่างด้วยความระมัดระวัง เพราะนับตั้งแต่ตั้งครรภ์ตัวเธอก็ถูกห้ามขึ้นลงบันไดโดยเด็ดขาด แต่เพราะความเป็นห่วงพลอยชมพูที่มีมากกว่า ทำให้กะรัตตัดสินใจลงบันไดมาในที่สุด“คุณพิงค์ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวนิลพยุงคุณพลอยขึ้นไปหาดีกว่า” นิลกาฬที่เห็นว่ากะรัตทำท่าจะลงบันไดมาก็ร้องห้ามในทันที ก่อนจะถอนใจพลางเดินเข้าไปประคองร่างบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ที่ยังมองตนเองด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างเสียมิได้“ไม่ต้องมาจับ ฉันลุกเองได้!” พลอยชมพูบอกเสียงสะบัดในทันทีที่นิลกาฬพยุงให้ตนเองลุกขึ้นยืน ก่อนจะผลักร่างบางของนิลกาฬให้ออกห่างทันที“ว๊าย…!”“ระวั

“ใครทำให้น้องสาวคุณเจ็บ เขา? หรือตัวคุณเองที่เป็นคนทำ!” มารุตที่พยายามควบคุมอารมณ์เอ่ยถามรอดไรฟัน ภาพนิลกาฬและกะรัตที่กลิ้งลงมาจากบันไดเมื่อครู่ยังติดตาอยู่ไม่จางไปแม้ใจจะพยายามเชื่อว่าพลอยชมพูไม่มีวันทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ แต่เสียงผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหลายล้วนพูดไปในทิศทางเดียวกัน ว่าเธอเป็นคนผลักนิลกาฬและกะรัตให้ตกบันได คำบอกเล่าเหล่านั้นก็ทำให้มารุตเจ็บปวดและผิดหวังจนไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกมา“พี่ลม?” พลอยชมพูรู้สึกเหมือนต้องควานหาเสียงตัวเองอยู่หลายวินาที ในการโต้ตอบคำพูดและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวของมารุต ก่อนทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกแทนที่ด้วยความผิดหวังรุนแรงที่ถาโถมเข้าใส่หัวใจของคนฟัง พลอยชมพูไม่รู้ว่าตัวเธอลุกขึ้นยืนได้อย่างไรทั้งที่ร่างกายเธอเจ็บร้าวระบมไปทั่วทั้งร่าง แต่ที่รู้คือ เวลานี้เธอกำลังเจ็บปวดในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต มือบอบบางปาดหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างลวกๆ ก่อนจะมองจ้องเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยร่องรอยความผิดหวัง หัวใจของเธอกำลังสิ้นหวังยามมองใบหน้าคมของมารุต เหมือนกับความรู้สึกของคนที่กำลังจะหมดสิ้นทุกอย่าง“พี่ลมคิดว่าพลอยเป็นคนยังไงกัน

ประตูห้องขังที่ทำจากเหล็กกล้าถูกเปิดออก[1] พร้อมๆกับร่างบอบบางที่เดินเข้าไปภายในห้องขังที่คับแคบนั้นแต่โดยดีด้วยตนเอง พลอยชมพูกวาดตามองรอบห้องขังแคบๆที่มีเพียงตนเองยืนอยู่ลำพังด้วยความหดหู่ลึกๆภายในจิตใจ ก่อนร่างบอบบางจะทรุดตัวลงข้างกำแพงสีครีมซีดจางเพียงด้านเดียวที่มีด้วยความอ่อนล้าจากเรื่องราวมากมาย ที่ซัดกระหน่ำเข้ามาในระยะเวลาสั้นๆเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ‘ถ้าพี่พลอยยังทำตัวแบบนี้...สักวันนึง พี่พลอยอาจจะไม่เหลืออะไรเลยก็ได้นะคะ แม้แต่พิงค์’ คำพูดของน้องสาวคนงามที่เคยสั่นวาจาไว้เมื่อหลายปีก่อนกลับดังก้องขึ้นมาในห้วงความรู้สึกอย่างง่ายดาย ในตอนนั้นกะรัตเคยเอ่ยตำหนิความเอาแต่ใจของเธอด้วยประโยคสั้นๆประโยคนี้ แต่ในเวลานั้นคนฟังกลับไม่เคยเข้าใจแม้สักนิดว่าความหมายของคำพูดเหล่านั้นคืออะไร‘กว่าจะรู้ตัวว่าความหมายของคำพูดนั้นคืออะไร...เธอก็ไม่เหลือใครแล้ว’‘ครืน...เปรี้ยง!’ เสียงสายฝนที่ซัดกระหน่ำและสายฟ้าที่ฟาดลงมาจนลูกกรงเหล็กยังสั่นไหว ทำให้คนที่นั่งกอดเข่าอยู่ภายในห้องขังแคบๆ และจมอยู่กับตัวเองสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หยาดน้ำตาเม็ดกลมที่เหื