All Chapters of นางร้ายในสายลม: Chapter 131 - Chapter 140

เจ็ดชั่วโมงต่อมา…(งานเปิดตัวเครื่องประดับพลอยชมพูจิวเอลรี) ซุ้มประตูที่ถูกประดับประดาไปด้วยดอกลิลลี่สีขาวแซมสีชมพูแสนหวานที่ตัดสลับอย่างสวยงาม ไม่ได้ทำให้คนที่รักษาการในฐานะผู้ช่วยของรองประธานที่เพิ่งมาถึงบริเวณหน้างานรู้สึกดีแม้แต่น้อย มารุตที่อยู่ในชุดสูทอย่างเป็นทางการกวาดสายตาไปทั่วบริเวณพื้นที่จัดงานด้วยความเบื่อหน่ายแต่แฝงไปด้วยความคาดหวังลึกๆในดวงตาคู่คม ก่อนจะทอดถอนใจเมื่อไม่พบร่างบอบบางที่เฝ้าตามหามาตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา‘พลอย คุณหายไปอยู่ที่ไหนกัน?’ เมื่อคืนนี้หลังจากที่กลับออกจากโรงพยาบาลมารุตก็ตรงไปยังสถานีตำรวจทันที หมายจะได้พบสบสายตาและบอกถ้อยคำมากมายที่มีอยู่ในใจ พร้อมกับคำขอโทษที่ไม่ยอมรับฟังคำอธิบายใดๆ ซ้ำยังตัดสินทุกสิ่งจากภาพที่เห็นตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะหยุดคิดสักนิด แต่ทุกอย่างก็ไม่ง่ายอย่างใจคิด เมื่อพลอยชมพูถูกปล่อยตัวออกมาแล้วก่อนที่เขาจะไปถึงเพียงสิบห้านาทีเท่านั้นและมาจนถึงเวลานี้ เขาก็ยังไม่ได้พบเธอเลย‘คุณอยู่ที่ไหน…ผมขอโทษที่ด่วนสรุปอะไรไปเองแบบนั้น’ มีคนเคยบอกว่าเขาเป็นคนวู่วามและตัดสินอะไรรวดเร็วเกินไป ในตอ

มารุตมองร่างสูงของทายาทเจ้าของโรงแรมชื่อดังที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ ก่อนจะเดินตามฝ่ายประสานงานที่มาพร้อมช่อดอกกุหลาบขาวช่อใหญ่ที่ตนเองต้องการ แม้ในเวลานี้เขาจะอยากออกตามหาคนที่ตัวเองรักมากมายแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อาจทิ้งงานเปิดตัวเครื่องประดับที่แสนสำคัญในครั้งนี้ไปได้ ไม่ใช่เพราะมันเป็นงานจึงต้องอยู่ทำหน้าที่ให้ลุล่วง แต่เพราะมันเป็นงานที่พลอยชมพูทุ่มเทมากว่าหกเดือนเพื่อสร้างขึ้นต่างหาก ที่ทำให้เขายังคงยืนอยู่ตรงนี้เพื่อทำให้งานออกมาดีที่สุดเท่าที่จะทำได้“คุณมารุตค่ะ ตามคิวเลยนะคะ...โชว์สุดท้ายกำลังจะจบแล้วค่ะ” เสียงของเจ้าหน้าที่คนเดิมเอ่ยอย่างกระตือรือร้น คนฟังพยักหน้ารับก่อนจะเดินขึ้นไปยืนบนเวทีกว้างที่เต็มไปด้วยดอกลิลลี่สีขาวและชมพูประดับตามจุด มารุตกวาดสายตามองรอบๆเวทีที่ยกสูงขึ้นจากพื้นพอสมควร เพราะในใจยังวาดหวังว่าคนที่เฝ้าตามหาจะยืนมองดูงานที่ตัวเองทุ่มเทในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาจากที่ไหนสักแห่ง แต่ไม่ว่าจะกวาดสายตาไปจนทั่วทุกมุมของงานก็กลับไม่พบแม้แต่เงาของคนที่เฝ้าตามหาแสงไฟหลากสีที่ตัดสลับไปมาดึงให้เครื่องประดับแสนงามที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตสะ

ดวงตาสีนิลมองภาพสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยที่ตนเองพักรักษาอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ก่อนมือบอบบางจะเอื้อมไปแตะกระจกเงาบานกว้างที่สาดสะท้อนภาพเสมือนจริงของตัวเองอย่างเลื่อนลอย เพียงไม่นานหยาดน้ำตาก็ร่วงหล่นออกมาจากดวงตาสีนิลอย่างห้ามไม่อยู่“ทำไมวันนั้นเธอถึงไม่เลือกพี่ เราเกิดมาด้วยกันแท้ๆ...แต่ทำไมเธอถึงทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อช่วยมัน” เสียงสั่นเครือที่เคลือบไปด้วยแรงริษยาระคนเจ็บช้ำเอ่ยรอดไรฟัน ไม่เคยเลยสักครั้งยามส่องกระจกที่เธอจะไม่เอ่ยถามถึงความรู้สึกที่ยังค้างคาในหัวใจมาตลอดสิบสามปีที่ผ่านมา‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังจมอยู่กับความรู้สึกบางอย่างซับม่านน้ำตาที่คลอเคล้าอยู่บนใบหน้าลวกๆ เพียงไม่กี่วินาทีความรู้สึกมากมายที่ปรากฏอยู่บนดวงหน้าก็จางหายไปเหลือไว้แต่เพียงความว่างเปล่า ก่อนความว่างเปล่านั้นจะกลายเป็นความแข็งกร้าวในทันที เมื่อเห็นผู้มาเยือนเดินผ่านประตูห้องพิเศษเข้ามา“มาทำไม!” นิลกาฬเอ่ยถามเสียงกระด้าง“ดูคุณจะสบายดีกว่าที่เห็น...ไม่เหมือนคนเจ็บที่กลิ้งลงบันไดมาสักเท่าไร” นายแพทย์หน

ทางเดินทอดยาวสีขาวสะอาดตาที่เชื่อมระหว่างอาคารผู้ป่วยในและสวนลอยขนาดกว้างของโรงพยาบาล ทำให้คนที่เพิ่งมาถึงรู้สึกหดหู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พลอยชมพูทอดถอนหายใจหนักๆคล้ายต้องการขับไล่ความรู้สึกมากมายที่ตีรวนในอกให้ผ่อนคลายลง อาจเพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอแทบจะไม่เคยต้องมาเยี่ยมอาการป่วยไข้หรือบาดเจ็บของคนครอบครัวเลยสักครั้ง มีแต่ทุกคนในครอบครัวที่ต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่เป็นนิจเพื่อคอยดูแลเธอ‘ทุกคนในครอบครัวของเธอ...ก็คงรู้สึกแบบนี้มาตลอดสินะ’ เมื่อได้สัมผัสถึงความรู้สึกกังวลและหวาดกลัวที่เกือบจะต้องสูญเสียน้องสาวและหลานตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกไป พลอยชมพูก็ตระหนักถึงอะไรได้มากมายเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองเมื่อก่อนเธอใช้ตัวเองเป็นศูนย์กลางของทุกคนในครอบครัว เพียงเพราะคิดเสมอว่าชีวิตของตัวเองนั้นน่าสงสารและสิ้นหวังที่เจ็บป่วยบ่อยครั้งอีกทั้งยังต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นประจำ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่เลย เพราะเธอคือคนที่โชคดีกว่าใครๆ มีครอบครัวที่แสนดีและพร้อมจะทุ่มเททุกอย่างให้กับเธอ...ทุกคนให้ความรักความเอาใจใส่กับเธอมาโดยตลอด มีแค่เธอเท่านั้นที่ไม่เคยรับรู้

หลังนั่งเฝ้าน้องสาวที่ยังไม่ฟื้นคืนสติเป็นเพื่อนบุพการีจนบ่ายคล้อย พลอยชมพูก็ขอให้ท่านทั้งสองกลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อน ด้วยกลัวว่าการเดินทางข้ามซีกโลกโดยไม่ได้หยุดพักเพื่อปรับเวลา จะทำให้ท่านทั้งสองพาลล้มป่วยตามไปด้วยจากนั้นเพียงไม่นานเพทายที่จำต้องเข้าประชุมด่วนเมื่อช่วงบ่ายก็กลับเข้ามา หญิงสาวจึงขอแวะออกไปดูหลานชายตัวน้อยที่ยังต้องนอนอยู่ในตู้อบก่อนจะหวนกลับเข้ามาดูน้องสาวอีกหน แต่เมื่อเห็นเพทายคู่ชีวิตของกะรัตที่ยังนั่งอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหนด้วยความรักใคร่ระคนห่วงหา คนมองจึงตัดสินใจออกมารับลมบริเวณสวนลอยของโรงพยาบาลเงียบๆเพียงลำพัง‘ชั่วชีวิตนี้...เธอจะมีโอกาสได้รับสายตาแบบนั้นบ้างไหม’ เสียงรำพันที่ดังก้องในหัวใจทำให้คนที่ยืนรับสายลมยามเย็นที่พัดผ่านต้องแค่นยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย เมื่อความรักที่มีพังพินาศลงอย่างไร้หนทางซ่อมแซม แล้วเหตุใดเธอจึงยังคาดหวังความรักจากคนไร้หัวใจเช่นมารุตไม่จางไป...ในโลกใบนี้ คงไม่มีใครโง่เขลาเช่นเธออีกแล้ว!“พลอย ทำไมมายืนตรงนี้คนเดียวละลูก” เสียงทุ้มที่คุ้นหูทำให้คนที่ยิ้มเยาะให้ตนเองต้องหันกลับมามอง“ลุงกร” พลอยชมพูเอ่ยท