นางร้ายในสายลม의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

ดวงตากลมหวานกระพริบขึ้นลงช้าๆเพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืดสลัวที่ปกคลุมทั่วบริเวณ ก่อนร่างบอบบางจะยันตัวเองขึ้นจากโซฟากว้างที่นอนอยู่อย่างยากลำบาก แสงจางๆที่สาดสะท้อนเข้ามาภายในห้องนอนกว้างทำให้คนที่เพิ่งลืมตาตื่นรับรู้ได้ว่า เวลานี้คงล่วงเข้าช่วงเย็นย่ำจนเกือบจะเรียกได้ว่าพลบค่ำแล้ว บ้านพักริมทะเลที่มารุตเลือกเป็นอาคารไม้สองชั้นที่ด้านหน้าหันออกทะเล เพื่อให้สามารถซึมซับภาพบรรยากาศแสนสวยได้อย่างเต็มตาในทุกช่วงเวลาที่มาพักผ่อนยังสถานที่แห่งนี้ผนังด้านหนึ่งของห้องพักเพียงห้องเดียวถูกติดกระจกใสบานกว้างไว้ เพื่อให้มองเห็นพระอาทิตย์ขึ้นและตกได้โดยไม่ต้องขึ้นไปบนดาดฟ้าชั้นสองที่ถูกจัดไว้เป็นจุดชมวิวของบ้านพักแต่ละหลัง โซฟากว้างที่เธอใช้นอนหลับพังพิงอยู่จนถึงเมื่อครู่ก็เป็นเตียงนอนชั่วคราวของมารุต ชายหนุ่มมักจะทำเช่นนี้เสมอหากต้องออกไปค้างต่างจังหวัดกับเธอ เขาไม่เคยขอแยกห้องนอนเพียงแต่จะหยิบหมอนไปนอนที่โซฟาหรือพื้นห้องไปเงียบๆเท่านั้นเสียงตะหลิวกระทบกับกระทะที่ได้ยินแว่วๆพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆของเมนูอาหาร ทำให้คนที่เพิ่งตื่นนอนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ความคิดมากมายที่ตีวนกั

“ทำไมถึงคิดถึงจุดจบ? ทั้งที่เราไม่เคยอยู่ในจุดเริ่มต้นด้วยซ้ำ” มารุตรวบร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนพลางเอ่ยถาม หัวใจของเขากำลังร้อนรนอย่างไร้เหตุผล ยิ่งเมื่อตระหนักถึงจุดจบที่อยู่ใกล้จนน่าใจหาย หัวใจของเขาก็ถูกแผดเผาจนแทบจะมอดไหม้ไปเป็นเถ้าธุลี“เพราะมันคือความเป็นจริงมั้งคะ...ความจริงที่พลอยต้องยอมรับมัน” พลอยชมพูตอบพลางคลี่ยิ้มละมุนให้เจ้าของอ้อมกอดแข็งแรงที่เธอกำลังพักพิงอยู่ตอนนี้ “ผู้หญิงบ้า! ชอบคิดอะไรโง่ๆ” มารุตค่อนขอดพลางถอนใจ ดวงตาคมฉายประกายบางอย่างที่ดูหนักแน่นและมั่นคงราวกับตัดสินใจบางอย่างที่แสนสำคัญลงไปแล้ว ก่อนเอ่ยต่อ “เพราะคุณคนเดียวที่ทำให้ผมเป็นบ้าแบบนี้...รับผิดชอบการกระทำของตัวเองด้วยนะ”“คะ?” คนฟังร้องถามอย่างงุนงง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดต่อริมฝีปากหนาได้รูปก็ประกบลงกับริมฝีปากจิ้มลิ้มของคนช่างพูดทันทีคนถูกจุมพิตโดยไม่ทันตั้งตัวรู้สึกเหมือนหัวของเธอกำลังหมุนเป็นลูกข่าง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยประท้วงสิ่งใด ริมฝีปากหนาที่ทาบทับก็เริ่มกดจูบอย่างเรียกร้องและเอาแต่ใจ จนความคิดมากมายที่ตีรวนกันอยู่ในหัวแตกสลายหายไปจนยากจะประกอบกลับคืน จุมพิตคราวนี้ช่างแตกต่างจากจุมพิตที่แสน

‘เปรี้ยง!’“ว๊าย!” คนที่เอ่ยล้อเลียนอย่างนึกสนุกจนถึงเมื่อครู่สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะถลากอดคนที่ขยับตัวพลิกกลับมามองอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจทุกอย่างเงียบกริบในทันทีพร้อมๆกับแสงไฟที่ดับลง หลงเหลือแต่เพียงเสียงสายฟ้าคำรามที่ยังดังกึกก้องเป็นระยะ มารุตชะงักไปชั่วขณะเมื่อร่างนุ่มนิ่มกอดรัดตัวเองไว้แน่น ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างอ่อนใจเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากคนในอ้อมแขน วงแขนแข็งแรงสวมกอดคนที่ตกใจจนตัวสั่นไว้แน่นพลางลูบเลือนผมสวยที่มีกลิ่มแชมพูอ่อนๆอย่างเบามือคล้ายปลอบประโลม“ร้องไห้ตลอด ขี้แยอีกแล้วนะ...เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลย” คนกอดปลอบกระชับอ้อมกอดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างยั่วเย้าเมื่อคนในอ้อมแขนยังซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่งทันทีที่เสียงสายฟ้าคำรามอีกหน“ไม่ได้ร้องสักหน่อย! ไม่ได้ขี้แยด้วย” คนในอ้อมแขนประท้วงเสียงเครือ ก่อนจะดิ้นขลุกขลักเพื่อออกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่ใช้หลบภัยอย่างรวดเร็วพลอยชมพูลุกขึ้นนั่งในความมืดทันทีก่อนจะหันหลังให้คนที่เธอคาดว่าจะยังนอนเอกเขนกด้วยท่าทีสบายๆอย่างขุ่นเคือง และความขุ่นใจก็ยิ่งเพิ่มสูงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอของมารุต‘ครืน...เปรี้ยง!’

เกลียวคลื่นที่สาดซัดน้ำทะเลให้เข้ากระทบชายฝั่งเป็นระลอกอย่างเป็นจังหวะเหมือนเสียงดนตรีที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ ท้องฟ้าสีครามกว้างไกลสุดสายตาที่ตัดเส้นขอบทะเลยังสว่างกระจ่างใสจนไม่เหลือร่องรอยของพายุฝนที่โหมกระหน่ำมาตลอดทั้งคืน แสงแรกของดวงตะวันที่โผล่พ้นขอบฟ้ามากว่าครึ่งดวงส่องแสงอวดความงดงามจับดวงใจของคนมองอย่างง่ายดาย พลอยชมพูยืนอยู่บนปลายสะพานไม้ที่ทอดยาวลงไปในท้องทะเลกว้างคลี่ยิ้มละมุน คิดไม่ผิดที่ลองเดินตามเส้นทางที่ตนเองไม่เคยเดิน ถึงตลอดทางจะถูกห้อมล้อมไปด้วยสายน้ำที่ชวนให้สั่นไหวลึกๆในหัวใจ และแม้ปลายสะพานจะสิ้นสุดลงที่ท้องทะเลกว้างใหญ่ที่ไม่เหลือหนทางให้ก้าวเดินต่อไป แต่ความสวยงามที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เธอรู้ว่า มันคุ้มค่ามากมายเพียงใดกับความเสี่ยงบนเส้นทางที่เธอก้าวเดินผ่านมาคงเหมือนกับเรื่องราวของเธอและมารุตที่เกิดขึ้น แม้สุดท้ายจะก้าวเดินไปสู่ปลายทางที่สิ้นสุด แต่ค่ำคืนที่แสนวิเศษของเธอและเขา จะสลักลึกในความทรงจำไปจนชั่วชีวิตที่เหลือของเธอ เมื่อความสัมพันธ์ของตัวเองกับคนที่หลงรักก้าวมาไกลเกินกว่าความคิดฝัน พลอยชมพูจึงเริ่มตระหนักถึงความจริงบาง

ห้องทำงานกว้างของผู้มีอำนาจสูงสุดในโรงพยาบาลถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของนายแพทย์หนุ่มอนาคตไกลที่เดินเข้ามา ชายหนุ่มมองผู้อาวุโสเจ้าของห้องที่ยังยืนมองวิวทิวทัศน์ของตึกสูงระฟ้ายามค่ำคืนผ่านผนังบานกว้างที่ถูกออกแบบมาให้มองเห็นทัศนียภาพโดยรอบอยู่อย่างนั้นจึงไม่เอ่ยสิ่งใด นายแพทย์พิรุณทำเพียงแต่เดินไปยืนข้างกายผู้อาวุโสเงียบๆเท่านั้น“บางครั้งคนเราก็เลือกทำให้สิ่งที่ไม่ถูกต้อง...เพียงเพราะมันคือสิ่งที่ถูกใจ” นายแพทย์มังกรเอ่ยขึ้นมาเรียบเรื่อย ทั้งที่ดวงตาสีนิลที่หม่นแสงภายใต้กรอบแว่น ยังจับจ้องวิวทิวทัศน์ภายนอกอย่างไม่อาจละสายตา“เพราะเรายังเป็นมนุษย์ และมนุษย์ก็มีความรัก ความโลภ ความโกรธ และความหลง...เราก็เลยมักจะเลือกทำในสิ่งที่ใจเราอยากทำละมั้งครับ” นายแพทย์พิรุณเอ่ยแสดงความคิดเห็นเรียบๆ ก่อนจะทอดมองวิวที่แสนสวยงามยามค่ำคืนต่อไป“ก็จริงของเรน...ขอโทษทีนะ ลุงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนแก่นั่นละ แล้วนี่หนูพลอยเป็นยังไงบ้าง” ผู้สูงวัยตอบเสียงเบาราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยถามถึงคนเจ็บที่เพิ่งถูกส่งตัวเข้ามาถึงโรงพยาบาลเมื่อหัวค่ำจากโรงพยาบาลในตัวจังหวัดระนอง“เหลือแค่รอให้ฟ