บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 91 - บทที่ 100

คิดไม่ผิดที่ตามนักออกแบบมือหนึ่งอย่างอลินมาช่วย...! มารุตรู้สึกอยากถอนคำพูดที่บอกกับตัวเองเมื่อช่วงบ่ายทิ้งเสียตอนนี้เลย ร่างสูงกอดอกมองรองประธานสาวคนงามที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างผู้ชายสองคน ที่สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนเพื่อชวนเธอสนทนาเรื่องราวมากมายอย่างไม่รู้จักเหน็บเหนื่อยด้วยความหงุดหงิดแกมรำคาญ เพราะถ้ามีแค่รุ่นน้องคนสนิทที่พ่วงตำแหน่งคาสโนว่าตัวพ่อตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยปีแรกอย่างอลิน เขายังพอจะแกะมันออกแล้วโยนทิ้งไปให้ห่างจากคนที่กำลังแจกจ่ายรอยยิ้มไม่หยุดหย่อน ราวกับต้องการให้คนทั้งโลกหันมาชื่นชมในความสวยงามและน่ารักน่ามองของตนเองได้แต่ที่ทำไม่ได้อย่างใจคิดก็เพราะมี 'เพื่อนสนิทคนใหม่' ที่พลอยชมพูแสนจะโปรดปรานและเต็มไปด้วยคำชื่นชมให้เขาฟังไม่ขาดปากอย่างกันดิศที่ยืนประกบอยู่อีกข้าง แถมยังขันอาสาเป็นสุภาพบุรุษในการช่วยเธอถือแฟ้มเล่มบาง ที่ไม่ว่าจะมองอย่างไร...มันก็เบาจนไม่จำเป็นต้องมีคนช่วยถือ! คนที่เริ่มหงุดหงิดเดินตามกลุ่มคนทั้งสามไปเงียบๆ นึกขุ่นใจที่ตกปากรับคำชวนมาดูสถานที่จัดแฟชั่นโชว์เปิดตัวเครื่องเพชรที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า เพียงเพราะหญิงสาว

สามวันต่อมา... ดวงตาสีนิลยืนมองประตูห้องทำงานกว้างของคนที่เรียกตนเองมาพบตั้งแต่วันแรกที่กลับมาจากการประชุมเรื่องอัญมณีที่เมืองกาญ ก่อนจะทอดถอนใจด้วยความรู้สึกกดดันที่แผ่ปกคลุมขึ้นมาอย่างง่ายดาย ทั้งที่เธอยังไม่ได้เปิดประตูเข้าไปในห้องด้วยซ้ำ หลังจากยืนสงบจิตใจอยู่ครู่หนึ่งนิลกาฬก็ตัดสินใจเผชิญหน้ากับคนที่เพิ่งส่งเธอไปไกลเป็นเวลาร่วมเดือนที่ผ่านมา“ประชุมเป็นยังไงบ้างคะ สนุกไหม?” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนที่ตนเองเรียกพบมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนมือบอบบางจะวางแฟ้มที่เปิดอ่านอยู่จนถึงเมื่อครู่ลงด้วยท่าทีเรียบเรื่อย“ก็ดีนะคะ นิลคิดว่าเป็นการเปิดหูเปิดตาที่ดีค่ะ ได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นเยอะเลย” นิลกาฬตอบตามความเป็นจริง เพราะการประชุมในครั้งนี้ให้ความรู้เกี่ยวกับอัญมณีมากมายที่หาไม่ได้จากตำราหรือห้องเรียน แม้ความหมายของคำที่เอ่ยออกไปจะจงใจสื่อความหมายที่ลึกกว่านั้นมากก็ตามที“ทางโน้นก็โทรมาชมไม่ขาดปากเหมือนกันค่ะ ว่าคุณนิลเรียนรู้ได้เร็ว...ยังไงก็ช่วยสรุปข้อมูลการประชุมทั้งหมดแล้วทำรายงานเตรียมนำเสนอด้วยนะคะ” รองประธานสาวตอบเรียบๆ“นิลเตรียมไว้คร่าวๆแล้วค่ะ ไม่เกินสัปดาห์น่าจ

เกาะพยาม จังหวังระนอง… หลังจากการตรวจสอบความเรียบร้อยครั้งสุดท้ายของงานเปิดตัวเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ว่าถูกวางอย่างเป็นระบบระเบียบตามแผนที่กำหนดไว้ คนที่ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงานนี้อย่างรองประธานคนงามก็ผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และแม้ว่าการโหมงานหนักติดต่อกันในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาจะทำให้เกิดความเครียดสะสมไม่น้อย แต่เมื่อนึกถึงของขวัญวันเกิดย้อนหลังที่ได้รับจนนำพาเธอมายืนอยู่ที่นี่ ความเหนื่อยล้าที่มีสะสมมาก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ท้องฟ้าสีครามสดใสที่ไร้ก้อนเมฆบดบังดูสว่างและสวยงามกว่าที่เคยเป็น เมื่อภาพเบื้องหน้าเป็นผืนทรายเม็ดละเอียดที่ขาวสะอาดตาชวนมอง ทอดยาวลงไปถึงท้องทะเลกว้างใหญ่ไกลสุดสายตาที่ตัดกับแผ่นฟ้ากว้างได้อย่างลงตัว พลอยชมพูมองภาพความสวยงามตรงหน้าแล้วต้องทอดถอนใจอีกหน ก่อนจะลอบมองเสี้ยวหน้าคมของคนข้างกายที่ฉีกยิ้มกว้างไปกับความสวยงามตรงหน้า แม้แว่นกันแดดอันโตที่มารุตสวมใส่จะสามารถปกปิดดวงตาคู่คมที่คงฉายประกายตื่นเต้นไว้ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพก็ตามที ท้ายเธอก็ทำได้เพียงลอบถอนใจอีกหนก่อนจะระบายยิ้

ดวงตากลมหวานทอดมองท้องทะเลสีฟ้าอมเขียวที่ล้อมรอบเรือสปีดโบ๊ทลำเล็กที่ตนเองนั่งอยู่ด้วยความหนักใจ นึกด่าทอตัวเองในใจที่ร้องขอติดตามมารุตมาดำน้ำดูปะการังทั้งที่ตัวเองไม่ถูกโรคกับน้ำ ดวงตากลมหวานไหววูบทุกครั้งที่มีคลื่นพัดผ่านใต้ท้องเรือ ราวกับว่าทุกเกลียวคลื่นที่พัดมาส่งผลกระทบโดยตรงต่อหัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นโครมครามอยู่ตอนนี้ มือบอบบางประสานกันไว้แน่นคล้ายภาวนา เมื่อกวาดสายตามองท้องทะเลกว้างที่แสนเคว้งคว้าง“บอกแล้วใช่ไหม ว่าให้รออยู่ที่รีสอร์ท” เสียงทุ้มของคนที่เดินออกมาพร้อมอุปกรณ์ดำน้ำบอกพลางถอนใจ ก่อนจะนั่งลงข้างกายคนที่เอาแต่นั่งนิ่งมาตลอดทางนับตั้งแต่ขึ้นเรือ“พี่ลมไปดำน้ำเถอะค่ะ...พลอยจะรออยู่บนเรือนะ แค่เมานิดหน่อยเดี๋ยวก็หายแล้ว” เสียงหวานที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นเอ่ยตอบ ก่อนจะหันมายิ้มสดใสให้คนข้างกาย ราวกับความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นกลางหัวใจในตอนนี้ไม่เคยมีอยู่“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน” มารุตถอนใจพลางบอกเสียงขุ่น ก่อนจะลอบมองเสี้ยวหน้าหวานที่จืดเจือนอย่างเห็นได้ชัดอย่างชั่งใจ แล้วตัดสินใจเอ่ยต่อ “แค่คุณบอกผมมาว่าไม่ไหว...เราจะกลับเข้าฝั่งเดี๋ยวนี้”“...พลอยไหวค่ะ พี่

“นายนั่นละ หยุดบ้าได้แล้ว!” เสียงทุ้มของใครอีกคนที่ย้อนกลับมาตวาดอย่างกราดเกรี้ยว ก่อนจะผลักร่างสูงของน้องชายตัวเองให้ถอยห่างจากร่างบอบบางที่ใบหน้าหวานกำลังเปียกปอนไปด้วยม่านน้ำตาอย่างรวดเร็ว คนที่เสียหลักหันกลับมามองมารุตที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความกรุ่นโกรธที่ยังไม่จางไป “พี่นั่นละที่ต้องหยุด! ไม่เคยรู้อะไรเลยสักอย่างก็อย่ามาทำเป็นรู้ดี!” คนถูกผลักตวาดกร้าว ก่อนจะตั้งหลักขึ้นยืนแล้วเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ใบหน้าคมคายของคนเป็นพี่ชายในทันที คนถูกต่อยจนเซถลาสบถเสียงขุ่น ก่อนจะเหวี่ยงหมัดสวนกลับใส่น้องชายแท้ๆทันที ก่อนจะตวาดถามอย่างขุ่นเคือง “รู้บ้าอะไร! ในเมื่อไม่เคยมีใครพูดอะไร แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงวะ”“พี่ลม! อย่าทำเรนนะ เรนไม่ผิดอะไรเลยพลอยผิดเองๆพลอยขอโทษๆ” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวยร้องห้ามด้วยความตกใจระคนขวัญเสีย ทั้งตื่นตะลึงกับท่าทีโกรธกรุ่นที่ไม่เคยพานพบจากนายแพทย์พิรุณที่รู้จักกันมาค่อนชีวิต ทั้งน้ำเสียงกร้าวกระด้างด้วยไฟโทสะของผู้มาใหม่พลอยชมพูไม่เคยเห็นมารุตโกรธเกรี้ยวมาก่อนจึงตกใจไม่น้อย และยิ่งเห็นร่างสูงของนายแพทย์หนุ่มล้มลงไปกองอยู่กับพื้นที่ห่างออกไปก็ยิ่งตื่