บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 81 - บทที่ 90

“โฮ่ง...งี๊ด งี๊ด งี๊ด!” เสียงร้องของพายุทำให้คนที่เดินเข้าไปถึงชานเรือนของแพที่พักต้องหันกลับมามอง“ปล่อยพายุลงเดี๋ยวนี้นะ!” พลอยชมพูตวาดอย่างกราดเกรี้ยว เมื่อเห็นนิลกาฬอุ้มเจ้าพายุไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วเหวี่ยงเจ้าลูกหมาตัวเล็กไปมาอย่างน่าหวาดเสียว เสียงร้องของพายุที่ดังเข้ามากระทบโสตประสาททำให้เจ้าของคนงามรู้ได้ในทันที ว่ามันคงเจ็บไม่น้อยกับการกระทำนั้น“ฟังดูรักสัตว์ดีนะ ก็แค่ลูกหมาตัวเดียว” นิลกาฬบอกรอดไรฟัน รู้สึกสะใจไม่น้อยที่เห็นแววตื่นตระหนกจากดวงตาคู่หวานของพลอยชมพู“วางมันลง...ฉันบอกให้เธอวางมันลงเดี๋ยวนี้ นิลกาฬ” พลอยชมพูบอกเสียงกร้าว หัวใจที่เคยเต้นอยู่ในระดับปกติจนถึงเมื่อครู่กลับเต้นเร็วแรงเหมือนจะหลุดออกมานอกอกทั้งโกรธผู้หญิงใจร้ายที่จับลูกหมาตัวเล็กมาข่มขู่เธอ ทั้งเป็นห่วงสวัสดิภาพของเจ้าลูกหมาที่ดิ้นเอาเป็นเอาตายเมื่อถูกจับไว้ ทั้งรู้สึกวูบโหวงลึกๆในใจเพราะอยู่ใกล้สายน้ำที่ตัวเองเกลียด ราวกับสายน้ำที่เคยเกือบพัดพาชีวิตเธอไปในอดีตกำลังรอคอยเวลาที่จะพรากชีวิตเธออีกครั้ง“โอ้ย! ไอ้หมาบ้า” นิลกาฬสบถเสียงขุ่น เมื่อลูกหมาตัวเล็กที่ตัวเองเหวี่ยงไปมาจนตัวสั่นงันงกอยู่จนถึง

เสียงสะอื้นเบาๆที่ดังแว่วในความเงียบ ทำให้คนที่กำลังสเกตช์ภาพบางอย่างอยู่อีกมุมของห้องละความสนใจต่องานอดิเรกคั่นเวลาได้อย่างง่ายดาย ร่างสูงนั่งลงบนเตียงนอนหนานุ่มข้างกายร่างบอบบางราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่นอนนิ่งเหมือนรูปปั้นสลักที่ถูกสาป มีเพียงเสียงสะอื้นบางเบาและดวงตากลมหวานที่เปียกปอนไปด้วยม่านน้ำตาไม่ขาดสายเท่านั้น ที่ทำให้มารุตรู้ว่าเธอฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว และยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่แค่ตุ๊กตาแก้วที่ไร้เลือดเนื้อหรือจิตใจ“ร้องไห้อีกแล้ว...ขี้แยจริง” มารุตว่าพลางถอนใจ ก่อนจะใช้มือหนาปาดคราบน้ำตาที่ไหลเปียกปอนออกจากสองข้างแก้มอย่างเบามือ แล้วก็ต้องถอนหายใจหนักๆอีกครั้ง เมื่อหยาดน้ำตาเม็ดกลมที่ร่วงหล่นออกมาจากดวงตาคู่หวานไม่มีท่าทีจะหยุดไหลหรือเหือดแห้งไปง่ายๆ“พายุละคะ” เสียงหวานที่สั่นเครือและอ่อนแรงเอ่ยถามหลังจากที่ฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้วต้องเผชิญกับความหนักอึ้งและเจ็บร้าวที่แทรกซึมเข้ามาในทุกอณูของร่างกายเช่นเดียวกับที่ล้มเจ็บทุกครั้ง แต่เพียงไม่กี่วินาทีเมื่อตั้งสติได้ ภาพของลูกหมาสีดำที่เธอแสนเอื้อเอ็นดูถูกเหวี่ยงลงน้ำและถูกพัดพาไปไกลต่อหน้าต่อตา ก็ทำให้หัวใจที่ไม่แข็งแรงรู้สึกปวด

“ผมจดทะเบียนสมรสกับคุณพลอย...และผมก็ไม่เคยคิดจะนอกใจเธอ” มารุตตอบตามความจริงในใจเพราะนับตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจจรดปลายปากกาลงบนใบทะเบียนสมรสเพื่อแต่งงานกับพลอยชมพู ไม่ว่าการผูกพันธะสัญญาของเขาและเธอจะเกิดด้วยเหตุผลกลใด หรือจะเป็นระยะเวลาสั้นยาวแค่ไหน แต่ตราบเท่าที่เธอได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เขาก็ไม่เคยคิดจะนอกกายหรือนอกใจภรรยาของเขาแม้แต่ครั้งเดียวและมันก็จะเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ไม่มีคำตอบใดๆจากนิลกาฬ มีเสียงหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาจากดวงตาสีนิลที่แสนลึกลับเท่านั้น ที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ร้าวลึกของเธอได้อย่างไม่ปกปิด“เรายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ แต่ผมคงให้อะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้...หวังว่าคุณคงเข้าใจความหมาย” ชายหนุ่มบอกเรียบๆ ไม่ใช่ไม่รู้ว่านิลกาฬคิดอย่างไร เพียงแต่นึกเสมอว่าเธอสามารถเป็นเพื่อนที่ดีได้จึงไม่ทันได้ระวัง แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้กับพลอยชมพูทำให้มารุตได้เรียนรู้ว่า...หากจะตัด ต้องสะบั้นให้ขาด!เพราะหากไม่ขาด เยื่อใยบางๆที่เราไม่ทันระวังจะย้อนกลับมาทำร้ายเรา“สักวันคุณลมจะต้องเสียใจ ที่เลือกให้ความสัมพันธ์ระหว่

ท้องฟ้าสีครามสดใสถูกลากตัดเส้นสีเขียวของหมู่แมกไม้นานาพันธุ์เพื่อโอ้อวดความสงบและสวยงามเหนือใคร และเพื่อเพิ่มความงามเหล่านั้นให้ชวนประดับประทับในจิตใจของผู้พบเห็น แม่น้ำสายยาวที่แสนเงียบสงบก็ถูกลากตัดภาพความงามเหล่านั้นอย่างลงตัว ธรรมชาติแสนงามที่ไม่อาจปั้นแต่งให้เกิดขึ้น กลับผสมผสานสรรค์สร้างสิ่งเหล่านั้นออกมาเองราวกับทุกสิ่งถูกสร้างมาเพื่อกันและกันแต่ธรรมชาติที่แสนสงบและวิวทิวทัศน์แสนงามไม่ได้ทำให้จิตใจของใครบางคนสงบลงได้ ความคิดที่จะใช้ความเยือกเย็นของสายน้ำและความสงบของธรรมชาติ เพื่อปลดปล่อยความร้อนที่แผดเผาจิตใจจนแทบมอดไหม้ให้ทุเลาเบาบางดูเหมือนจะไร้ผล เมื่อหัวใจที่ร้อนรนและเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดกำลังถูกกัดกร่อนจนเจ้าของจิตใจไม่ทันรู้สึกตัวจิตใจที่เคยใสสว่างกำลังพลิกกลับเป็นมืดดำจนยากจะชำระล้างคนที่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพ่ายแพ้และสูญเสีย มองธรรมชาติแสนงามตรงหน้าด้วยความโกรธเกลียด ด้วยเพราะเวลานี้ในดวงตาสีนิลคู่งามไม่ได้จับจ้องอยู่กับความสงบของธรรมชาติที่เป็นในปัจจุบัน แต่มันกำลังจมปลักและเก็บกดทุกสิ่งที่พร้อมทำลายทุกอย่างมาจากอดีตที่ไม่อาจย้อนกลับ“...โรคใจสลายงั้นเหรอ?” น้

“เมื่อไม่นานมานี้...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะลอบมองปฏิกิริยาของบัวบูชาอย่างเป็นกังวลไม่น้อย แต่เมื่อเห็นผู้อาวุโสสงบนิ่งและระบายยิ้มอ่อนโยนมาให้ ชายหนุ่มจึงเอ่ยต่อ “ผมเจอผู้หญิงคนนึง เธอหน้าตาคล้ายกับน้องลินมาก...คล้ายจนผมเผลอคิดไปว่าเธอคือไพลิน”คนฟังพยักหน้ารับรู้แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา ดวงตาคู่โศกของผู้สูงวัยไหววูบไปชั่วขณะแต่เพราะท้องฟ้าที่ยังมืดสลัวในยามเช้าที่ย่างเข้าวันใหม่ ทำให้คนเอ่ยถามไม่ทันได้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น“ตอนงานศพของน้องแม่เคยเล่าให้ผมฟัง ว่าน้องลินเป็นเด็กน่าสงสาร...มีชีวิตแค่ครึ่งเดียวไม่มีวันได้เติมเต็ม” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด เพราะชายหนุ่มยังจำได้ดีว่าความสูญเสียในครั้งนั้น ทำให้มารดาเลี้ยงของเขาตรอมใจจนล้มป่วยไปนานหลายเดือนกว่าจะฟื้นคืนกลับมา“ใช่จ้ะ ลินเป็นเด็กน่าสงสาร แล้วเขาก็จากเราไปรวดเร็วจนแม่ไม่มีโอกาสได้บอกรัก หรือบอกลาด้วยซ้ำ” บัวบูชาบอกเสียงเศร้า ก่อนจะบีบมือหนาของบุตรชายไว้แน่นคล้ายต้องการกำลังใจ“เขาจากเราไปเร็วมากจริงๆ”ชายหนุ่มตอบตามใจคิด ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างลังเล “ถ้าผมถามอะไรไป แม่