All Chapters of นางร้ายในสายลม: Chapter 71 - Chapter 80

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่เรื่องไร้สาระ” คนถูกถามตอบเรียบๆ ก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเก็บข้าวผัดปูคำโตที่ตนเองคายลงบนมือของมารุตไปเงียบๆ“ถ้าเป็นแค่เรื่องไร้สาระ ก็พูดออกมา” คนอยากรู้มองร่างบอบบางที่ยืนอยู่ใกล้เพียงคืบ เพราะเธอกำลังทำความสะอาดมือหนาของเขาอยู่“...เสร็จแล้วค่ะ แต่พลอยว่าพี่ลมไปล้างมืออีกทีน่าจะดีกว่า” คำตอบที่ไม่ตรงคำถามเอ่ยตอบเรียบๆ ทั้งที่มีบางทั้งสองยังสาละวนปัดเศษข้าวผัดออกจากมือหนาไม่ลดละ ก่อนเธอจะถอยห่างเมื่อทำในสิ่งที่คิดเรียบร้อยแล้วแต่ยังไม่ทันถึงครึ่งก้าว มือหนาก็รั้งข้อมือบอบบางทั้งสองข้างไว้แล้วออกแรงดึงทันที“ ...! ” เพราะไม่ทันได้ตั้งหลัก ร่างบอบบางของพลอยชมพูก็เข้าปะทะกับแผงอกกว้างของคนตรงหน้า ดวงตาหวานประสานเข้ากับดวงตาคู่คมที่มองสบมาเพื่อค้นคว้าหาคำตอบบางอย่าง“ตกใจอะไรกัน? ดูไม่สมเป็นคุณเลย” ดวงตากลมหวานที่ฉายแววตระหนก ทำให้มารุตต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจจนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามไม่มีคำตอบใดๆ มีเพียงแรงขัดขืนที่พยายามให้ข้อมือของตัวเองหลุดออกจากพันธนาการที่คนตรงหน้าสร้างขึ้น เพียงแค่หัวใจของเธอถูกกักขังโดยมารุตมันก็ยากเกินจะรับไหว เธอไม่อยากอยู่ใกล้เ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา... กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่ตลบอบอวนไปทั่วบริเวณ ทำให้คนที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้องนอนของตัวเองในยามเช้าชะงักเล็กน้อย พลอยชมพูมองภาพคนที่นั่งหย่อนใจด้วยท่าทีสบายๆอยู่บนโซฟาตัวกว้างพร้อมแก้วกาแฟในมือที่ยังจิบเป็นระยะ ในขณะที่มืออีกข้างก็กำลังง่วนอยู่กับการยีขนของเจ้าพายุที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาข้างๆกัน ภาพตรงหน้าช่างทำให้หัวใจคนมองรู้สึกผ่อนคลาย จนเผลอระบายยิ้มออกมาโดยที่ตัวเองไม่ทันได้รู้ตัว‘โฮ่ง โฮ่ง...’พายุส่งเสียงเห่าทันทีที่ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของเจ้านายสาว มันหันไปงับมือหนาของคนที่ก่อกวนคล้ายรำคาญ แล้วกระโดดลงจากโซฟาตัวกว้างที่นอนอยู่ เพียงไม่กี่วินาทีเจ้าพายุที่นอนนิ่งเหมือนไม่รับรู้สิ่งใดก็กระดิกหางสั้นๆไปมา พลางกระโดดโลดเต้นเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวทันที“แกเจตนากัดฉันสินะ ไอ้หมาทรยศ! เมื่อกี้ฉันหยอกตั้งนานก็ทำเป็นเมิน” คนที่ถูกงับจนเลือดซึมสะบัดมือไปมา พลางค่อนขอดลูกสุนัขวัยสามเดือนเศษที่กำลังออดอ้อนร้องขอให้พลอยชมพูอุ้ม ด้วยการคลอเคลียอยู่ที่เท้าของเธอพลางส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสาร“เจ็บมากหรือเปล่าคะ พลอยว่าพายุมันคงเผลอไป มันคงไม่ตั้งใจหรอกค่

เสียงหัวเราะสดใสที่ลอยลมมากระทบโสตประสาทไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกดีแม้แต่น้อย มารุตปรายตามองเจ้าของห้องที่เอาแต่หัวเราะต่อกระซิกกับแขกของเธอด้วยความหงุดหงิดใจ เมื่อเช้านี้ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานกว้าง พลอยชมพูก็เอ่ยแนะนำเพื่อนใหม่ที่ดูจะสนิทสนมกันด้วยความรวดเร็วนามว่ากันดิศให้รู้จัก ในตอนแรกตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจถึงเพื่อนคนใหม่ของเธอเท่าไรนัก หากไม่ใช่เพราะการสนทนาของคนทั้งคู่ดูจะมากเกินพอดีไปสักหน่อย‘ว่างมากหรือไง! คุยอะไรกันครั้งละสองสามชั่วโมง’“วันนี้เพื่อนพี่กลับมาจากเชียงใหม่ น้องพลอยไปทานข้าวด้วยกันนะ...อีกเดี๋ยวไอ้พีทก็จะแวะมารับยายพิงค์ไปด้วยเหมือนกัน” กันดิศเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะระบายยิ้มชวนใจละลายตามแบบฉบับของผู้ชายอารมณ์ดีที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ให้แก่คู่สนทนา“ไม่ดีกว่าค่ะ ให้พลอยไปด้วยงานจะกร่อยเปล่าๆ” เธอตอบตามใจคิดเพราะรู้ดีว่าเพทายผู้เป็นสามีของน้องสาว ยังขุ่นเคืองไม่น้อยจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจากความเจ้าอารมณ์ของเธอที่ทำให้กะรัตได้รับบาดเจ็บ แม้เธอจะเอ่ยขอโทษไปแล้วและอีกฝ่ายก็ยอมรับคำขอโทษนั้น แต่ความขุ่นเคืองที่ตกค้างเป็นตะกอนในใจใช่ว่าจะจางหายไปไ

สัปดาห์ต่อมา… เสียงเคาะประตูที่ดังเป็นจังหวะทำให้คนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงหน้าหวานของคนที่หลับใหลยังคลอเคลียกับที่นอนนุ่มของตัวเองคล้ายเกียจคร้าน เพราะงานเปิดตัวเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ที่รับผิดชอบใกล้ถึงวันเปิดตัวแล้ว ตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมางานของเธอจึงยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้พักผ่อนวันนี้เป็นวันหยุดแรกที่เธอจะได้นอนหลับพักผ่อนให้เต็มตา แต่ดูเหมือนความตั้งใจของพลอยชมพูจะสูญสลายหายไปในพริบตา เมื่อเสียงเคาะประตูห้องและเสียงเห่าของเจ้าพายุยังคงดังสลับกันไปมาไม่ยอมหยุด จนสุดท้ายคนที่ต้องการพักผ่อนก็จำเป็นต้องลุกจากที่นอนอย่างไม่สบอารมณ์นัก“พายุเงียบเดี๋ยวนี้นะ ฉันรำคาญ!” พลอยชมพูเอ็ดเสียงดังในทันทีที่เปิดประตูออกมา ก่อนจะหันมาเอ่ยกับมารุตอย่างไม่สบอารมณ์นักตามประสาคนเพิ่งตื่น “วันนี้วันเสาร์ พี่ลมมีอะไรแต่เช้าคะ? ยังไม่เจ็ดโมงเลยนะ”“ไปอาบน้ำแต่งตัว” มารุตบอกเรียบๆพลางจ้องมองคนที่เพิ่งตื่นนอนอย่างพินิจพิจารณาดวงหน้าหวานใสที่ปราศจากเครื่องสำอางยังคงงัวเงียเหมือนเด็กที่ถูกพ่อแม่บังคับให้ตื่นไปโรงเรียน เรือนผมยาวสลวยสีดำขลับที่มักเร

“อะไรกัน กลัวหรือไง? ทีเมื่อกี้กอดแขนซะแน่นเชียว” คนที่ฉวยโอกาสรวบเอวบางไว้เพื่อไม่ให้เธอถอยหนีไปเอ่ยถามเสียงแปลกประหลาดใจ เพราะพลอยชมพูพยายามดึงตัวออกห่างจากเขาในทันทีที่ถูกรวบตัวไว้“ปล่อย! ถ้าไม่ปล่อยพลอยจะฟ้อนเล็บให้หน้าพี่ลมเลือดซิบเชียว” คนถูกรวบตัวไว้ขู่เสียงสูง เหมือนลูกแมวที่กำลังพองขนขึ้นยามโมโหไม่มีผิดเพี้ยนในสายตาของมารุต“ไม่ปล่อย เมื่อกี้ยังพูดไม่จบประโยคเลยนี่...พูดต่อสิถ้าฟังดูเข้าท่า ผมจะปล่อยให้ตามที่ขอ” มารุตว่าพลางหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนออกอาการฟึดฟัดขัดใจที่ได้ยินคำพูดของตนเอง“พลอยไม่ชอบให้ผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ใกล้พี่ลม เข้าใจไหมคะ” เธอบอกรอดไรฟันอย่างขุ่นเคือง ขณะพยายามดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมแขนแข็งแรงของคนตรงหน้า“อือหื้อ...แค่คุณนิลคนเดียวใช่ไหม ผู้หญิงคนอื่นไม่ได้ห้าม?” มารุตตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆก่อนจะทำท่าโล่งอกโล่งใจเสียเต็มประดา จนคนฟังต้องมองค้อนตาแทบกลับ“ผู้หญิงทุกคนค่ะ! ห้ามเข้าใกล้ใครทั้งนั้น” เธอแหวใส่คนตรงหน้าเสียงขุ่นมารุตทำท่าครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเพื่อดึงร่างบอบบางในอ้อมแขนให้แนบชิดยิ่งขึ้นอีกนิด แล้วเอ่ยต่อ “รวมทั