All Chapters of นางร้ายในสายลม: Chapter 61 - Chapter 70

ดวงตากลมหวานของคนที่หลับใหลข้ามวันค่อยๆตื่นขึ้นอีกครั้ง พลอยชมพูกวาดสายตาไปรอบๆห้องด้วยความไม่คุ้นเคย ก่อนสายตาแว่วหวานจะสะดุดหยุดลงข้างเตียงหนานุ่มที่เธอนอนพักอยู่ ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบหลับตาอีกหนแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งเพราะไม่มั่นใจสักนิด ว่าภาพที่เห็นตรงหน้าคือความเป็นจริง หรือเป็นเพียงแค่ภาพฝันที่วาดหวังไว้ในอากาศ เพราะหากมันเป็นเพียงจินตนาการที่สร้างขึ้น เธอก็ควรลืมตาตื่นมาพบกับความเป็นจริงเสียที แต่ไม่ว่าจะหลับตาแล้วลืมมันขึ้นมาอีกสักกี่ครั้งกี่หน ภาพตรงหน้ากลับไม่มีท่าทีว่าจะจางหายไปแม้สักนิด ในทางตรงกันข้ามภาพกลับแจ่มชัดจนหัวใจคนมองเจ็บปวดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ภาพมารุตที่กำลังนอนหลับฟุบอยู่ข้างเตียงโดยที่มือหนาของเขายังกอบกุมมือของเธอไว้อย่างหวนแหน มันทำให้หัวใจเธอเจ็บ เพราะภาพตรงหน้ามันช่างเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ไม่เหมือนกับความเป็นจริงในสิ่งที่มารุตเป็น และแสดงให้เธอเห็นตลอดระยะเวลาที่รู้จักกันมาแม้แต่น้อย “ตื่นแล้วเหรอ? เมื่อคืนคุณไข้สูงมากเลยนะ” เสียงทุ้มของคนที่ยังงัวเงียอยู่ไม่น้อยเอ่ยถาม ก่อนจะเอื้อมมือหนาข้างที่ยังว่างขึ้นมาอังหน้าผากเล็กของคนที่ย

กลิ่นเนยและน้ำตาลของขนมอบที่หอมกรุ่น คงชวนให้ผู้มาเยือนนึกอยากลองลิ้มชิมรสขนมอบชิ้นเล็กที่เพิ่งถูกนำออกมาจากเตาอบไม่น้อย แต่หากเหตุที่จำต้องมาเยือนเป็นเรื่องสำคัญและก่อให้เกิดความเครียด ขนมอบตรงหน้าก็ดูจะไร้ความน่าสนใจไปในชั่วพริบตา“คุณมาทำอะไรที่นี่?” ดวงตาสีนิลที่ส่องประกายสดใสและเป็นสุขจนถึงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไปในบัดดล เมื่อหันมาพบนายแพทย์พิรุณ“เมื่อคืนวาน มีขโมยขึ้นบ้านแม่เลี้ยงของผม...” น้ำเสียงที่ติดจะขุ่นเคืองเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไม่ใส่ใจคำถามของนิลกาฬที่เอ่ยขึ้นเมื่อครู่แม้แต่น้อย“แล้วคุณมาบอกฉันทำไม” ใบหน้าหวานตึงขึ้นในทันที ก่อนจะเอ่ยถามเสียงกร้าวกระด้าง“น่าแปลกนะ ที่แทบจะไม่มีของมีค่าอะไรหายไปเลย” เขาเอ่ยต่อเรียบๆ“...ก็ถือว่าเป็นโชคดี”“คงใช่ เพราะของที่หายไปก็มีแต่อัลบั้มภาพเก่าๆ...แล้วก็ข้าวของเก่าๆเกี่ยวกับน้องสาวของผมที่ตายไปแล้ว”“คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่!”“นั่นสินะ ผมต้องการจะพูดอะไรกันแน่?” น้ำเสียงเรียบๆที่ติดจะเยาะหยันในปลายประโยคเอ่ยลอยลม ก่อนจะวางภาพถ่ายใบเก่าที่หลงเหลือจากการถูกขโมย เพราะบัวบูชานำไปเก็บไว้ใต้หมอนที่ตัวเองหนุนนอนอยู่ทุกคืนลงบนโต๊ะ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา…‘แกร๊ก...กริ๊ก’ เสียงประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมร่างบอบบางของพลอยชมพูที่เดินเข้ามา ทำให้คนที่นั่งรออยู่ที่โซฟาตั้งแต่ชั่วโมงก่อนขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจจอโทรทัศน์ที่ถูกเปิดไว้อีกหนราวกับไม่ใส่ใจคนที่เพิ่งกลับมาถึง ส่วนสิ่งมีชีวิตในกระเป๋าสีขาวที่ถูกวางไว้ข้างโซฟาก็เริ่มขยับตัวเมื่อได้ยินเสียงเช่นกัน ราวกับเจ้าสัตว์สี่ขาหน้าขนรับรู้ได้ถึงการกลับมาของว่าที่เจ้านายของมัน‘ไอ้ลูกหมาขี้ประจบเอ้ย!’ มารุตค่อนขอดในใจกับท่าทีกระดี้กระด้าของเจ้าลูกหมาตัวเล็ก ที่ยังถูกขังอยู่ในกระเป๋าใบเดิม“ขอบคุณพี่กันต์มากนะคะ ที่แวะมาส่งพลอย” พลอยชมพูที่ยังยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าเอ่ยเสียงหวาน กับบุคคลที่มีน้ำใจแวะมาส่งตนเอง“แหม น้องพลอยก็เป็นพี่สาวยายพิงค์ คนกันเองทั้งนั้น” กันดิศ ปณิตตรา นักธุรกิจหนุ่มที่ติดอันดับหนุ่มเนื้อหอมแห่งปี พร้อมพ่วงมาด้วยตำแหน่งหนุ่มเจ้าเสน่ห์เอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะแจกรอยยิ้มที่แสนทรงเสน่ห์ชวนให้สาวๆใจละลายมาให้พลอยชมพูอย่างมีไมตรี“ค่ะ ส่วนเรื่องที่คุยกันไว้เดี๋ยวพลอยโทรหาอีกทีนะคะ ไอเดียพี่กันต์น่าสนใจมากเลย” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบบอกเสี

“มันชื่ออะไรคะ”เธอเอ่ยถามเสียงใส ขณะลูบแผงขนสีดำบนแผ่นหลังของลูกหมาตัวเล็กที่ปีนป่ายขึ้นมานอนหนุนตักของเธออย่างแสนรู้“...ยังไม่มีชื่อหรอก คุณก็ตั้งสิ มันท่าทางจะชอบคุณนะ” แม้ไม่ได้หันกลับมามองแต่มารุตก็เอ่ยตอบในทันทีคนฟังเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะผินมองมารุตที่ยังคงสนใจละครหนังข่าวอยู่อย่างนั้น แล้วก็ต้องถอนใจออกมาคล้ายเหนื่อยหน่าย พลางก้มมองเจ้าลูกหมาตัวเล็กที่ยึดครองตักนุ่มของเธออย่างถือสิทธิ์ซ้ำยังคลอเคลียไปมาอย่างออดอ้อน จึงเอ่ยสรุปสั้นๆ “ชื่อพายุก็แล้วกัน...พลอยขอตัวนะคะ”พูดเพียงเท่านั้นพลอยชมพูก็อุ้มเจ้าพายุไปวางข้างๆมารุตแล้วเดินกลับเข้าห้องไปในทันที ทิ้งให้หนึ่งคนและหนึ่งลูกสุนัขที่นั่งอยู่ข้างกันมองตามตาละห้อย พร้อมๆกับเสียงประตูห้องที่ถูกปิดลงในเวลาหลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเจ้าของโซฟากว้างมองตามประตูห้องที่ถูกปิดลงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะปรายตามองลูกสุนัขตัวเล็กที่เดินไปนอนตรงมุมโซฟาอีกด้านอย่างสงบเสงี่ยม ไร้ซึ่งท่าทีกระตือรือร้นเช่นที่แสดงออกจนถึงเมื่อครู่ราวกับเป็นลูกสุนัขคนละตัวก็ไม่ปาน“ไอ้หมาไร้ประโยชน์! ฉันจะเสียเงินซื้อแกมาเพื่อ? ลงไปนอนพื้นเลยไป” มารุตเอ่ยเสียงขุ่นกับลู

สองชั่วโมงต่อมา...“ไม่ไปกินข้าวหรือไง” เสียงทุ้มของคนที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาตั้งแต่เมื่อเช้าถามเรียบๆ ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องกับแบบของสร้อยคอเส้นงามที่เป็นหนึ่งในผลงานของคอลเล็กชันใหม่ไม่วางตา เพื่อคัดสรรประเภทและจำนวนของอัญมณีแต่ละชิ้นที่ต้องใช้ในสร้อยแต่ละเส้น ก่อนส่งให้ฝ่ายผลิตตามกำหนดเวลา“...”“พลอยชมพู! ผมถามว่าไม่ไปกินข้าวหรือไง” น้ำเสียงที่เริ่มติดจะขุ่นเอ่ยถามอีกหนเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคู่สนทนา และเมื่อเงยหน้าขึ้นมามองก็พบว่าพลอยชมพูกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารที่เลขาของหัวหน้าฝ่ายการตลาดส่งมาให้เมื่อชั่วโมงก่อนไม่ยอมวาง“ถ้าหิวก็ไปกินก่อนได้เลยนะคะ เพราะปกติพี่ลมก็ไม่เคยอยากให้พลอยไปกินข้าวด้วยอยู่แล้ว” คนตั้งใจอ่านเอกสารตอบเรียบๆ ขณะพลิกหน้ากระดาษของแฟ้มสีฟ้าที่อยู่ในมือไปอีกหน้าหนึ่ง แล้วอ่านต่อโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนาแม้แต่น้อย“อย่าประชด นี่มันจะบ่ายโมงแล้ว...ไปกินข้าว” มารุตตำหนิด้วยความหงุดหงิดนับตั้งแต่ที่เขาขังลืมคนตรงหน้าไว้ในห้องอย่างไม่ตั้งใจ พลอยชมพูก็เริ่มแปลกไป เธอสนใจทำแต่งานทั้งที่เมื่อก่อนไม่แม้แต่จะใส่ใจ ในขณะเดียวกันก็พูดและยิ้มน้อยลงจนนับครั้