Lahat ng Kabanata ng อยู่ใต้โลกันตร์: Kabanata 21 - Kabanata 30

“โตเป็นสาวแล้วจริง ๆ”พีชพึมพำกับตัวเอง“แล้วนี่ไอ้พีมันกลับบ้านดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ?”เขาถามหาน้องชายคนกลางที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับบ้าน“ปกติของเขาค่ะ กลับเร็วน่ะผิดปกติ คิกคิก”แพรพิชชาเอ่ยถึงพีพลางหัวเราะคิกคัก“ทำไมตาน้องแดงแบบนี้?”พีชตกใจกับเบ้าตาที่บวมแดงของแพรพิชชา เพราะพึ่งจะได้สังเกตเห็นหน้าของน้องสาวชัดๆ“ช่วงนี้น้องแพรไม่ค่อยได้นอนค่ะ มีนัดกินเลี้ยงกับพี่ ๆ ที่แผนก และปาร์ตี้เล็ก ๆ ของพวกเราฉลองให้กับการตั้งใจเรียนจนจบนะคะ”เธอโกหกอีกแล้ว แพรพิชชาได้แต่นึกขอโทษพี่ชาย“ที่ที่ทำงานใช้งานหนักใช่ไหม เป็นถึงแฟนเจ้าของบริษัททำไมถึงได้ทำงานหนักขนาดนี้?”สีหน้า และแววตาที่โกรธแสดงออกอย่างเห็นได้ชัด“น้องแพรเป็นเด็กฝึกงานนี่คะ”“พี่พีชกลับไปพักผ่อนได้แล้วค่ะ น้องแพรง่วงแล้ว”เธอผลักไสพี่ชายให้ออกจากห้องไป ร่างกายเธอต้องการพักผ่อนไม่นาน… โลกันตร์ก็เดินทางกลับจากต่างประเทศพร้อมกับวิเวียน เธอยื่นข้อเสนอว่าถ้าหากโลกันตร์อยากให้เธอกลับมาด้วย ต้องจดทะเบียนสมรสในทันทีเขาตอบตกลงรับเงื่อนไข และพาวิเวียนไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขตทันทีที่กลับมาถึงประเทศไทย เพราะทนการรบเร้าของเธอไม่ไห

แพรพิชชามองสายตาที่แดงก่ำ“ผู้หญิงที่มันรักที่สุดกำลังตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับวิเวียน หึหึ... ฉันล่ะสะใจจริง ๆ”โลกันตร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง“ที่พี่พูดมาทั้งหมดหมายความว่ายังไงคะ แพรไม่เข้าใจ?”แพรพิชชาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจะต้องเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังทั้งที่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ“เธอรู้ไหมผู้ชายสองคนนั้นมันเป็นใคร?” หญิงสาวส่ายหัว“มันชื่อพีช ส่วนอีกคนชื่อพี”แพรพิชชาประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน นั่นมันชื่อพี่ชายทั้งสองของเธอ แต่ในโลกมีคนชื่อนี้ตั้งมากมาย มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้น หญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเอง“เงียบทำไม พี่ชายของเธอไง...แพรพิชชา”เขาตะคอกอย่างสุดเสียง แพรพิชชาตัวสั่นเพราะไม่เคยเจอชายหนุ่มในสถานการณ์เช่นนี้“และเธอก็ต้องรับกรรมที่พี่ชายของเธอทำเอาไว้”เขาค่อย ๆ ย่างเท้าเข้ามาหาเธอช้า ๆ เธอตัวสั่นดังลูกไก่เปียกฝน มือใหญ่บีบคางของแพรพิชชาควบคุมให้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา“พวกมันจะได้รู้รสชาติความเสียใจเจ็บปวดซะบ้าง”แพรพิชชาสะบัดใบหน้างามออกจากการจับกุมของมือใหญ่“แพรท้อง” โลกันตร์หันขวับกลับมาทันทีทั้งที่กำลังจะเดินจากไป“เธอว่ายังไงนะ?”เขาถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ“ฉันถามว่าเม

ใจจริงเขาอยากจะซัดคนตรงหน้า แต่เขาพยายามใจเย็นเพื่อไม่ให้เรื่องราวบานปลาย“สามปีก่อนวิเวียนคบกูกับพีพร้อมกัน และตอนนั้นก็คบกับมึงด้วยสินะ”โลกันตร์พยักหน้าให้พีช“มึงคงไม่รู้ว่ายัยนั่นคบผู้ชายเพื่อหลอกเอาเงิน มันเอาเงินไปปรนเปรอตัวมันเอง แล้วก็ผัวของมัน”พีชสาธยายความเลวของวิเวียน“ผัว?”เขาคือสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของวิเวียน และเขาก็ไม่ได้ติดขัดขนาดต้องไปหลอกเอาเงินใคร“มึงคงไม่รู้ ว่าผู้หญิงคนนั้นมีผัวอีกคนนอกเหนือจากมึง”“ไม่จริง วิเวียนไม่ใช่คนแบบนั้น”โลกันตร์ส่ายศีรษะด้วยความงุนงง ไม่อยากปักใจเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน พวกมันล้วนโกหกทั้งสิ้น!แพขนตาขยับตามแรงการเคลื่อนที่ของเปลือกตา แพรพิชชามองไปรอบๆเพดานห้องที่ทาด้วยสีขาวสะอาด“มะ... มุก” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกม่านมุกแผ่วเบา เมื่อเห็นเพื่อนสาวนั่งเฝ้าเธออยู่“แพร... เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม เดี๋ยวมุกเรียกหมอให้นะ”ม่านมุกละสายตาจากหนังสือเล่มโปรดเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียก หญิงสาวกดกริ่งรายงานพยาบาลให้มาดูอาการคนป่วยบนเตียง“ปวดหัวจัง”แพรพิชชาสัมผัสศีรษะที่มีอุปกรณ์ปิดแผล“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”ม่านมุกมองหน้าเพื่อนสาว แพรพิชชาต่างหาก

“แพรเดินช้า ๆ สิเดี๋ยวก็ล้มหรอก”ม่านมุกปรามแพรพิชชาที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่รถ ข้าวของพะรุงพะรังเป็นอุปสรรคของม่านมุกในการเดินเป็นอย่างมาก“สมน้ำหน้า แพรบอกจะช่วยถือก็ดันไม่ให้ช่วยก็เลยเดินไม่ทันนะสิ”แพรพิชชาเอ่ยเยาะเย้ยม่านมุกที่ขึ้นรถมาทีหลัง“ก็แพรท้องนี่ ใครจะกล้าใช้คนท้อง” หากพีชทราบเรื่องเข้า เธอคงโดนตำหนิอีกเป็นแน่ ยิ่งพี่พีชไม่ค่อยชอบหน้าเธอสักเท่าไร หากทำอะไรผิดไป เขาคงไม่ไว้หน้าเธอแน่“อีกอย่างถ้าแพรเป็นอะไรไป พี่พีชคงด่าเรากระจุยกระจายแน่นอน แค่คิดก็เสียวสันหลังแล้ว”ม่านมุกก้มหน้าหลบสายตาแพรพิชชา เธอส่ายหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจ“แพรท้องนะไม่ได้เป็นง่อยสักหน่อย พี่พีชก็เกินไปจริง ๆ เดี๋ยวต้องไปคุยกับพี่พีชให้รู้เรื่อง”“อย่าเลยนะแพร มุกขอร้อง ถ้าแพรไปคุยต้องเป็นเรื่องใหญ่โตแน่ แล้วอีกอย่างมุกต้องทำงานช่วยดูแลแพร ถ้าเกิดว่าพี่พีชไล่มุกออก มุกก็คงไม่มีงานแล้วก็เงินด้วย”ม่านมุกทำหน้าเศร้าดวงตาคู่น้อยวูบไหว แพรพิชชากุมมือเพื่อวสาวเอาไว้ “แพรเข้าใจมุกนะ แพรก็แค่บ่นไปแบบนั้นเองแหละ อีกอย่างหนึ่งแพรดีใจมากนะที่มีมุกอยู่ข้าง ๆ ในเวลาแบบนี้ แต่พี่พีชเขาเกินไปจริง ๆ”แพรพิชชาบ่นอุบ

ชายหนุ่มอิงแอบไหล่บางของแพรพิชชา มือหนากอบกุมไว้ที่บริเวณหน้าท้องของหญิงสาว ชายหนุ่มหลับตาเพื่อซึมซับสัมผัสจากร่างนิ่ม และกลิ่นหอมที่คุ้นเคย“ปล่อย!” แพรพิชชาเช็ดน้ำตาก่อนสะบัดตัวออกจากการกอดของเขา“เข้ามาได้ยังไง?”หญิงสาวมองหาคนที่จะช่วยเธอได้“มุก... มุก...”แพรพิชชาตะโกนเรียกหาม่านมุก“แพรเงียบก่อนได้ไหม”มือหนากอบกุมปากบางของแพรพิชชาไม่ให้เธอส่งเสียง แพรพิชชาทำตามอย่างว่าง่าย เธอขยับตัวเป็นสัญญาณให้เขาปล่อยมือที่จับเอวของเธอ“พี่รู้ความจริงหมดแล้วนะ”เขาเอ่ยออกไปหลังจากที่เธอสงบลง“รู้แล้วยังไง รู้แล้วความรู้สึกของฉันที่เสียไม่มันกลับคืนมาได้หรือ?”แพรพิชชาน้ำตาไหลพรากเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาทำ“พี่รู้ว่าพี่ผิด”แต่โลกันตร์ไม่มีข้อแก้ตัว“ออกไปได้แล้ว ฉันไม่มีเวลามาฟังคำแก้ตัวของคุณ”แพรพิชชาเอ่ยปากไล่“พี่ขอโทษ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ พี่สัญญาว่านับจากนี้ไปที่จะทำทุกอย่างเพื่อแพร และลูกของเรา”แพรพิชชาส่ายหัว โลกันตร์ใจวูบหวิวทรุดกายนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหญิงสาว“ลูก?”หึ! แพรพิชชาหัวเราะ ในวันที่น้ำตาของเธอหลั่งไหลแทบขาดใจ แต่เขากลับผลักเธอ และลูกของเรา?“ได้โปรดยกโทษให้พี่สักค