Lahat ng Kabanata ng อยู่ใต้โลกันตร์: Kabanata 11 - Kabanata 20

เธอพยายามแก้ต่าง โลกันตร์รู้ทันจึงพูดจาออดอ้อน“ถ้าไม่ใช่แบบนั้น น้องแพรจะกลัวอะไรอีก เราเป็นแฟนกันนะต้องเชื่อใจกันสิครับ” คำพูดของชายหนุ่มทำให้แพรพิชชาลังเล จิตใต้สำนึกของเธอตีกันอย่างหนัก ใจหนึ่งก็คิดถึงผู้เป็นพ่อ และพี่ชายที่คอยย้ำเตือน อีกใจก็กลัวชายหนุ่มตรงหน้าจะคิดว่าเธอไม่รักเขา“ก็ได้ค่ะ”เธอตัดสินใจตอบตกลง เขาพาเธอมายังห้องพักสุดหรูของโรงแรมที่ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์สุดหรูหราต่างจากห้องพักของเธอบ่งบอกว่า เจ้าของห้องพักนั้นเป็นคนระดับใดแพรพิชชาไม่ได้ตื่นตาตื่นใจนัก เพราะปกติเธอก็คงพักอยู่ห้องระดับนี้ หากแต่ครั้งนี้เธอมาในนามของเด็กฝึกงาน จำต้องได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับคนอื่น“อาบน้ำก่อนไหม?”ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดยื่นมาตรงหน้าแพรพิชชา“ขอบคุณนะคะ”เธอรับผ้าขนหนูจากมือชายหนุ่มก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปโลกันตร์เปิดตู้เย็นก่อนจะหยิบเครื่องดื่มมึนเมากรอกใส่ปาก ก่อนจะกลับมานั่งรอแพรพิชชาอย่างสบายใจเขาไม่ต้องลงแรงอะไรมาก แพรพิชชาก็หลงกลเขาเข้าให้แล้ว หรือความจริงแล้วเธอก็แอบมีใจอยู่ไม่น้อยเป็นผู้หญิงใจง่าย ได้ง่ายนั่นเอง แต่ก็ดี เขาคิดในใจสายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำ รีบทำจะได้รีบจ

เสียงกรีดร้องบ่งบอกว่า เธอแทบจะขาดใจ แพรพิชชาจิกเล็บสวยเข้าที่หลังกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวด ชายหนุ่มมองดูเลือดสีสดที่ไหลชโลมแก่นกายพลางจูบซับน้ำตาเขายั้งการเคลื่อนตัวเพื่อให้เธอได้ซึมซับความรู้สึกชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มขยับแก่นกายเข้าออกช้า ๆ เมื่อเริ่มทนความปรารถนาไม่ไหว มือหนากอบกุมเต้าทั้งสองพร้อมขย้ำอย่างไม่เบามือ“สุดยอดเลยที่รัก...อ่า”มองดูร่องสาวกลืนกินแท่งสวาทก่อนจะซูดปาก“อื้อ...เบา ๆ ค่ะ”อารมณ์ดิบที่พุ่งตามแรงปรารถนาทำแพรพิชชาต้องร้องขอ“เธอยั่วพี่ขนาดนี้จะเบาได้ไง?”ยอดอกสวยล่อตาล่อใจให้ชายหนุ่มก้มลงไปชิม เขาดูดทั้งสองข้างสลับไปมาเพื่อไม่ให้น้อยหน้ากัน“อ๊ะ ๆ อ่า”เสียงครางแหลมสร้างความเร้าใจให้คนบนกาย ชายหนุ่มถอดแก่นกายออกจากร่องสวาท ก่อนจะพลิกร่างบางให้คว่ำลงพลางยกสะโพกบางก่อนจะสอดใส่เธอจากด้านหลังแพรพิชชารับรู้ถึงความจุกเสียดในช่องท้อง แต่หากตามมาด้วยความเสียวซ่าน จังหวะที่ถูกเร่งโดยคนบนร่างทำให้เธอแบบสำลัก“อือ... อ่า”แพรพิชชากระตุกเมื่อมองเห็นสวรรค์รำไรอยู่ตรงหน้าเธอหลับตาพริ้ม รู้สึกดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เช่นเดียวกับโลกันตร์ที่พ่นน้ำสีขาวออกมาเต็มเครื่องป้องกันเม

พีพูด สายตายังคงจับจ้องน้องสาว แต่เธอก้มหน้าปฏิเสธ ไม่ฟังคำพูดของเขาเสียแล้ว“พี่พีกลับไปเถอะค่ะ แพรโตแล้วดูแลตัวเองได้”น้องสาวเอ่ยเสียงนิ่งสบสายตาพี่ชาย เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากร้าน แม้จะหวังดี และเป็นห่วง แต่คงใช้ไม่ได้กับเธอในตอนนี้ เพราะน้องสาวตัวดีหลงมันยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น!จบทริปทะเลด้วยความกระวนกระวายใจ แพรพิชชารีบไปหาโลกันตร์ถึงที่ทำงาน ไปดูให้เต็มตาว่า เขากำลังทำงานอยู่ หรืออยู่ไหน อยู่กับใครกันแน่ โดยที่เธอไม่ได้กลับบ้านในเวลานั้นก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตามมาด้วยเสียงของทิวา ทำให้บุคคลที่กำลังนัวเนียผละออกจากกันทันที“คุณกันตร์ครับ”โลกันตร์จิ๊ปากด้วยความขัดใจที่ทิวาเข้ามาขัดจังหวะ แพรพิชชาที่ลนลานหยิบเครื่องแต่งกายมาใส่ต่างจากโลกันตร์ที่มีท่าทีสบาย“พี่กันตร์รีบใส่เสื้อผ้าสิ”หญิงสาวหันไปดุโลกันตร์ที่เอาแต่นั่งยิ้มแต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน ค่อย ๆ ดึงกางเกงขึ้นมาด้วยท่าทีเชื่องช้าจนแพรพิชชานึกหมั่นไส้กับความหน้าไม่อายของเขา“รีบทำไม”โลกันตร์ตอบไม่ใส่ใจ แพรพิชชาไม่ลืมตรวจสอบความเรียบร้อยทั้งเสื้อผ้าหน้าผม“แพรจะเปิดแล้วนะ ถ้าพี่กันตร์ยังช้าอยู่แบบ

“หยิบน้ำมาให้ผมสักแก้วสิ”ถือโอกาสนี้สั่งเจ้าของบ้านเสียเลย“เอาน้ำมาต้อนรับแขกหน่อย”คุณไพศาลหันไปสั่งคนใช้ ที่จริงทั้งสองได้พบปะกันที่งานสังคมอยู่บ่อยครั้ง แต่พอถึงวัยเกษียณต่างคนก็ต่างหายหน้าหายตากันไป“คุณก็รู้ว่า ผมแก่แล้ว ไปไหนมาไหนคงลำบาก”“ก็เลยเรียกลูกสาวของผมมาหาแทบทุกวัน?” เจ้าสัวบดินทร์กระแทกเสียง“จะว่าเรียกก็ไม่ถูกนะ ใครบอกให้เจ้าสัวเลี้ยงลูกดีอย่างนี้ หนูแพรถึงได้นึกถึงคนแก่แบบผม มาหาผมถึงที่แทบทุกวัน”เขาชื่นชมออกไปตามความเป็นจริง ไม่รู้ว่าแพรพิชชามาหาเขาหรือว่าหาหลานชายกันแน่ เจ้าสัวบดินทร์ได้แต่ยิ้มย่อง“แล้วเจ้าสัวมาที่นี่ทำไม?” คุณไพศาลเปิดประเด็นด้วยท่าทีจริงจัง“ผมขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ ไม่อยากนั่งนานให้เสียเวลา อันที่จริงผมก็ไม่ได้พอใจกับการที่หลานชายคุณคบกับลูกสาวของผม และตอนนี้ผมก็สืบประวัติของหลานชายคุณ”น้ำเสียงหนักเน้นเอ่ยออกมา“ผมทราบมาว่า โลกันตร์เคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อว่าวิเวียน”เจ้าสัวบดินทร์เกริ่น“นั่นเป็นแฟนเก่าเจ้ากันตร์ที่เลิกกันก่อนมาคบกับหนูแพร”คุณไพศาลบอกเล่าตามที่รับรู้มา“แต่ตอนนี้โลกันตร์ยังติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ คุณพูดออกมาได้ยัง

“ให้มุกไปเป็นเพื่อนนะแพร”ม่านมุกอาสาด้วยความเป็นห่วง แพรพิชชายิ้มบาง“มุกอยู่สนุกต่อเถอะ แพรไปเองได้”แพรพิชชาปฏิเสธพลางเดินเบียดเสียดผ่านผู้คนออกมา พบกับม้านั่งขนาดใหญ่ที่หน้าร้าน เธอเลือกที่จะหย่อนก้นลงนั่งชมบรรยากาศยามดึก“หนาวจัง ถ้าวันนี้มีพี่กันตร์อยู่ข้าง ๆ ด้วยก็คงจะดี”เธอกระชับผ้าคลุมสีสวยเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย ดวงตาคู่น้อยวูบไหวกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลรินเมื่อไรเธอจะชินชากับความอ่อนแอ และเมื่อไรที่เธอจะชินกับความรู้สึกแบบนี้สักที เมื่อไม่มีโลกันตร์อยู่ข้างกาย โลกันตร์หายไปราว ๆ สัปดาห์ เขารับสายของเธอบ้างเป็นบางครั้ง แพรพิชชารู้สึกได้ว่า เขาพยายามออกห่างจากเธอโดยไม่กล่าวคำลาซึ่งเธอจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่นอน“พี่กันตร์ ช่วงนี้พี่งานยุ่งหรือคะ ทำไม ทำไมไม่ค่อยรับสายแพรเลย”ปลายสายถามอย่างร้อนรน โลกันตร์เบะปากกลอกตาตอบกลับด้วยความเงียบ“พี่กันตร์ไม่ได้ยินที่แพรพูดหรือคะ?”“แค่นี้ก่อนนะแพร พี่ติดงานด่วนจริง ๆ ครับ”หึ! เขากดตัดสายไม่ไยดี วางโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก่อนจะเอนกายพิงเก้าอี้ด้วยความสบายใจ“ร้องไห้สินังเด็กใจแตก! ไม่พอใจใช่ไหม ก็ไปตายสิ!”สายตาแข็งกร้าวจ้องโทรศัพท์