Semua Bab นางร้ายตัวประกอบคนนี้ไม่ขอแย่งชิงพระเอกอีกแล้ว 80s: Bab 11 - Bab 20

ทำอะไรต้องมีหลักฐาน“นั่นสิ ในเมื่ออวี้เหมยเลือกที่จะเปลี่ยนตัวเอง ด้วยการลุกขึ้นมาทำมาหากิน เธอจะมายุ่งอะไรด้วย แล้วเรื่องเมื่อวานลูกสาวของฉันก็ไม่ผิด อยู่ดี ๆ ก็มีคนไปรังแกถึงบ้าน สมควรแล้วที่จะต้องชดเชยให้เธอ ทำไมเราจะเอาของที่ได้มา มาทำซาลาเปาขายเพื่อต่อยอดไม่ได้ล่ะ อีกอย่างเนื้อที่ได้มา หากเก็บไว้นานมันก็จะเน่าเสียได้”หวังซิ่วจินแม้จะไม่ค่อยอยากมีปากเสียงกับชาวบ้าน แต่หากเพื่อลูกและครอบครัวแล้วล่ะก็ เธอพร้อมจะสู้ตายเหมือนกัน จึงตอบโต้กลับไปอย่างไม่ไว้หน้าพอถูกสวนกลับด้วยเหตุผล หญิงคนนี้ก็เริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างฉุนเฉียว ส่วนคนอื่นบางคนก็เห็นด้วยกับสองแม่ลูกบ้านซ่ง แต่บางคนก็ไม่เห็นด้วย และมองว่าซ่งอวี้เหมยทำเกินไป ที่เรียกร้องเงินและอาหารมากขนาดนั้น“แม่คะ เหลือแค่ไม่กี่ลูกเอง เรากลับบ้านกันดีกว่า เดี๋ยวฉันจะเอาซาลาเปาไปฝากเสิ่นหมิงด้วย แล้วอีกห้าวันเราค่อยมาขายที่นี่กันใหม่” ซ่งอวี้เหมยไม่อยากเสียอารมณ์ไปมากกว่านี้ เลยชวนแม่เก็บของกลับบ้าน และเธอตั้งใจจะเอาซาลาเปาไปฝากเด็กที่ร่างเดิมเคยรังแกด้วย อย่างน้อยก็เป็นการไถ่โทษทางหนึ่ง“เอาอย่างนั้นก็ได้”

ข่าวลือเรื่องโจรปล้นหมู่บ้านซ่งอวี้เหมยนั้นเดินกลับไปที่ร้าน โดยไม่สนใจเลยว่า อีกฝ่ายจะเป็นอย่างไร เพราะเธอไม่ได้ต้องการพระเอกคนนี้อีกแล้วสามคนแม่ลูกช่วยกันเข็นรถกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม ซ่งอวี้เหมยซื้อของติดมือมาเล็กน้อย เพื่อให้ชาวบ้านคนอื่นรู้ว่าเธอมีอาหารกินเพราะซื้อมาจากตลาดเหมือนกันซ่งเจ๋อหมิงยังอยากกินขนมในมิติอีก จึงได้กระซิบบอกพี่สาว “พี่ใหญ่ วันนี้ผมขอกินขนมอีกได้ไหม วันก่อนผมแบ่งให้หลานชายบ้านเสิ่นกินด้วย เขาบอกว่าอร่อยมาก”“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” หญิงสาวตอบกลับและลูบหัวน้องชายอย่างอ่อนโยน เรื่องอาหารการกินเธอไม่หวงอยู่แล้ว ในเมื่อมิติมีทุกอย่าง“แม่คะ ฉันอยากขายอาหารเช้าจังเลยค่ะ พวกข้าวเหนียวกับเนื้อทอดหรือไก่ทอดอะไรพวกนั้น แต่ถ้าจะขายในหมู่บ้านคงจะโดนจ้องจับผิดหรือมีคนมาก่อกวนอีก”หญิงสาวพูดปรึกษาแม่เกี่ยวกับการค้าใหม่ และพอพูดถึงเรื่องนี้ หญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เธอไม่เข้าใจว่าชาวบ้านจะมีปัญหาอะไรกับบ้านเธอนักหนา หรือว่าอิจฉาที่เห็นว่าได้ดีกว่า“ถ้าอย่างนั้นเราไปขายที่หน้าหมู่บ้านดีไหมพี่ พี่กับแม่ก็ขายแค่ช่วงเช้า หลังจากนั้นผมจะเฝ้าร้านให้เอง ช่วงบ่ายพี่กับ

ยินดีทำตามที่เสนอมาเมื่อกลับมาถึงบ้านซ่ง ซ่งอวี้เหมยพยายามทบทวนเรื่องโจรปล้นหมู่บ้านที่เกิดขึ้นตามเนื้อเรื่องในนิยาย ว่าเธอเคยอ่านไปแล้วหรือเปล่า แต่ทว่าคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกสักที‘หรือว่าฉันยังอ่านไม่ถึงตรงนี้ หรือไม่ก็ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายแล้วเส้นเรื่องเปลี่ยนไป’ หญิงสาวได้แต่คิดอยู่ในใจ“พ่อคะ แม่คะ อาหมิง ฉันอยากทำกับดักเตือนภัย อย่างไรก็ทำให้บ้านของเราปลอดภัย” เมื่อคิดไม่ออกเธอก็รีบพูดกับพ่อแม่และน้องชาย ถึงเรื่องการทำกับดักเตือนภัย“อืม พ่อจะสนับสนุนลูกเอง อย่าลืมว่าตอนนี้เรายังอยู่ในหมู่บ้าน อย่างน้อยก็ทำให้บ้านเราปลอดภัยก็พอ ส่วนใครจะเห็นด้วยไหม ก็เป็นเรื่องของพวกเขา”คนเป็นพ่อได้ยินก็สนับสนุนลูกสาวเต็มที่ เขามองว่าเรื่องนี้ชาวบ้านต้องช่วยกัน แต่ในเมื่อคนอื่นไม่เห็นด้วยกับความคิดของลูกสาว อย่างนั้นเขาจะทำกับลูกเอง คนอื่นไม่ทำก็เรื่องของเขา หากกับดักเตือนภัยนี้ใช้ได้ผล เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า คนที่ดูถูกลูกสาวเขาจะทำหน้าอย่างไร“ถ้าอย่างนั้นพ่อไม่ต้องกังวลนะ แผนการของฉันรับรองว่าไม่มีปัญหาและได้ผลแน่นอน อย่างไรคืนนี้เราไปทำกับดักเตือนภัยกันไหม พวกเราไม่มีใครรู้เลยว่าโจรกลุ่มนั

เรื่องวิ่งมาหาอีกแล้วตอนนี้ทุกคนต่างช่วยกันเก็บกวาด และหาเก็บตะปูที่โรยไว้ เพื่อป้องกันอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นกับคนในหมู่บ้านและเด็กเล็กที่วิ่งเล่นไปมา อีกทั้งเวลานี้ความสงบสุขก็กลับเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านอีกครั้งแต่ทว่าความสงบกลับอยู่ได้ไม่นาน ก็มีเสียงแหลมของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้น“พวกเธอคิดดูก็แล้วกันว่า ทำไมกับดักของนังอวี้เหมยถึงไปอยู่ตรงที่โจรบุกเข้ามาราวกับรู้ล่วงหน้า หรือว่าแท้จริงแล้ว มันเป็นสายให้กับพวกโจรกลุ่มนั้น และสมคบคิดที่จะมาปล้นหมู่บ้านของเรา”พอได้ยินอย่างนั้น ซ่งอวี้เหมยก็ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ไม่คิดว่าจะมีเรื่องตามมาอีก ทั้งที่เธอช่วยให้หมู่บ้านนี้รอดพ้นจากภัยอันตรายแม้ แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบ เพื่อรอดูว่ามีใครเข้าข้างหรือเห็นด้วยกับหญิงชราคนนี้ไหม“แม่เฒ่าฟู่พูดมาก็มีเหตุผล ฉันเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมกับดักเด็กเล่นของเธอ ถึงได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าไม่ใช่มีการนัดหมายมาก่อน จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ” ชายอีกคนพูดเสริมขึ้นมาและก็มีคนอื่น ๆ ต่างก็พูดเออออ ตามเช่นกัน ซ่งอวี้เหมยกวาดสายตามองคนเหล่านั้นด้วยแววตาคมกริบ ไฟจากคบเพลิงสะท้อนในดวงตาที่เป็นประกายเย็นเ

สร้างข่าวลือกันอีกแล้วหานเจี้ยนกั๋วกลับมาห้องนอนของตัวเองหลังจากสนทนากับแม่แล้ว เขาไม่คิดเลยว่าการที่ตนเองยังไม่แต่งงานนั้น จะทำให้แม่ร้อนใจและเป็นกังวล แต่ดีที่ท่านเข้าใจเขา ครั้งนี้เลยยังบอกปัดได้แต่แล้วภาพความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว นั่นคือภาพของซ่งอวี้เหมย หญิงสาวที่เคยตามติดและตามตอแยเขามาก่อน ไม่คิดว่าตอนนี้เธอจะกลายเป็นคนที่ไม่สนใจเขา อีกทั้งดูเหมือนว่าตอนนี้แววตาที่เธอมองเขานั้นว่างเปล่าเหลือเกิน ไม่มีเงาของอยู่ในนั้นอีกแล้ว“เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้มา ก่อกวนให้ยุ่งยากใจอีกแล้ว” ชายหนุ่มได้แต่พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปอาบน้ำเพื่อให้สมองโล่ง ๆส่วนทางด้านซ่งอวี้เหมยหลังจากที่เธอและครอบครัวจัดเตรียมร้านเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เดินออกมาและปิดล็อกกุญแจประตูร้านอย่างแน่นหนา“เอาล่ะ เมื่อทุกอย่างเสร็จแล้ว งั้นเราไปหาอะไรกินกันดีกว่า ฉันหิวแล้ว” หญิงสาวพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม“ดีครับ ผมก็หิวแล้ว” ซ่งเจ๋อหมิงพูดขึ้นมาพร้อมกับยกมือลูบท้องตัวเอง“งั้นไปกัน” เธอยิ้มและบอกกับน้องชายจากนั้นเธอก็พาทุกคนเดินมาเรื่อย ๆ ก่อนจะเดินเข้าร้านอาหารร้า