ทำอะไรต้องมีหลักฐาน

ทำอะไรต้องมีหลักฐาน

“นั่นสิ ในเมื่ออวี้เหมยเลือกที่จะเปลี่ยนตัวเอง ด้วยการลุกขึ้นมาทำมาหากิน เธอจะมายุ่งอะไรด้วย แล้วเรื่องเมื่อวานลูกสาวของฉันก็ไม่ผิด อยู่ดี ๆ ก็มีคนไปรังแกถึงบ้าน สมควรแล้วที่จะต้องชดเชยให้เธอ ทำไมเราจะเอาของที่ได้มา มาทำซาลาเปาขายเพื่อต่อยอดไม่ได้ล่ะ  อีกอย่างเนื้อที่ได้มา หากเก็บไว้นานมันก็จะเน่าเสียได้”

หวังซิ่วจินแม้จะไม่ค่อยอยากมีปากเสียงกับชาวบ้าน แต่หากเพื่อลูกและครอบครัวแล้วล่ะก็ เธอพร้อมจะสู้ตายเหมือนกัน จึงตอบโต้กลับไปอย่างไม่ไว้หน้า

พอถูกสวนกลับด้วยเหตุผล หญิงคนนี้ก็เริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างฉุนเฉียว ส่วนคนอื่นบางคนก็เห็นด้วยกับสองแม่ลูกบ้านซ่ง แต่บางคนก็ไม่เห็นด้วย และมองว่าซ่งอวี้เหมยทำเกินไป ที่เรียกร้องเงินและอาหารมากขนาดนั้น

“แม่คะ เหลือแค่ไม่กี่ลูกเอง เรากลับบ้านกันดีกว่า เดี๋ยวฉันจะเอาซาลาเปาไปฝากเสิ่นหมิงด้วย แล้วอีกห้าวันเราค่อยมาขายที่นี่กันใหม่” ซ่งอวี้เหมยไม่อยากเสียอารมณ์ไปมากกว่านี้ เลยชวนแม่เก็บของกลับบ้าน และเธอตั้งใจจะเอาซาลาเปาไปฝากเด็กที่ร่างเดิมเคยรังแกด้วย อย่างน้อยก็เป็นการไถ่โทษทางหนึ่ง

“เอาอย่างนั้นก็ได้” คนเป็นแม่ก็เห็นด้วยทันที และเริ่มลงมือเก็บของ จากนั้นก็ช่วยกันเข็นรถเข็นกลับบ้าน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่ในสายตาของหานเจี้ยนกั๋ว เขาขมวดคิ้วเป็นปมอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าซ่งอวี้เหมยจะรู้จักคิดทำการค้า แล้วยังไม่ไล่ตามเขาเหมือนก่อนหน้านี้

‘เธอเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เหรอ ซ่งอวี้เหมย’ เขาได้แต่ถามเธออยู่ในใจ

จากวันนั้นนี่ก็เข้าสู่เดือนใหม่แล้ว ตอนนี้ซ่งอวี้เหมยเข้ามาอยู่ในร่างนี้เกือบเดือนแล้ว เธอยังคงเข้าเมืองเพื่อไปทำการค้าพร้อมกับแม่ทุกวัน บางครั้งน้องชายก็ขอตามไปด้วย และถึงแม้ว่าจะเก็บเงินได้มากมายแล้ว แต่ครอบครัวซ่งก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่อาจจะแสร้งทำทีซื้อเนื้อกลับมาบ้าง จะได้ไม่มีใครสงสัย

ส่วนร้านขายซาลาเปา พวกเธอยังคงไปขายทุก ๆ ห้าวันตามที่หมู่บ้านมีตลาดนัด ตอนนี้กิจการเริ่มเป็นที่ยอมรับของผู้คน จากขายครั้งละห้าสิบลูก ตอนนี้เธอขยับมาเป็นครั้งละแปดสิบลูกแล้ว และทุกครั้งก็ขายหมดเกลี้ยง

ความเปลี่ยนแปลงของซ่งอวี้เหมย ทำให้คนในหมู่บ้านเห็นอย่างชัดเจน แต่ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่พอใจกับความเปลี่ยนไปของเธอ และยังมีอีกหลายคนที่ไม่เชื่อว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนไปได้แล้วจริง ๆ

นั่นเป็นเพราะเธอยังคงพูดตรงไปตรงมาและไม่ยอมคนเหมือนเดิม เธอจึงได้ฉายาใหม่ว่า ‘หญิงปากร้าย’

แต่นี่ก็ไม่ทำให้ซ่งอวี้เหมยคิดจะเปลี่ยนในเรื่องนี้ เพราะเธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกง่าย ๆ อีกอยู่แล้ว ในเมื่อมีคนมาทำไม่ดีใส่ แล้วทำไมเธอจะต้องทำตัวอ่อนข้อและยอมคนพวกนั้นล่ะ

และเพราะความไม่ยอมคนของซ่งอวี้เหมย ทำให้มีหลายคนหมั่นไส้และคิดจะเล่นงานเธอ คนพวกนั้นรอแค่โอกาสเท่านั้น

วันนี้ที่หมู่บ้านมีตลาดนัดอีกครั้ง ซ่งอวี้เหมยและแม่ก็ทำซาลาเปามาขายเหมือนทุกครั้ง แถมคราวนี้มีน้องชายมาช่วยขายด้วย ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังช่วยกันขายมือเป็นระวิงอยู่นั้น กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งมายืนโวยวายอยู่ที่หน้าร้าน

“ทุกคนอย่าซื้อนะ หลานสาวของฉันกินซาลาเปาของร้านนี้ไปแล้วท้องเสีย แม่ค้าจะรับผิดชอบยังไง”

ผู้หญิงคนนั้นพูดเสียงดังมาก แต่เพราะสายตาเธอล่อกแล่ก ทำให้จับสังเกตได้ง่ายว่า เธอกำลังโกหกและมาเพื่อก่อกวน ซ่งอวี้เหมยจึงเดินไปที่หน้าร้านแล้วถามกลับไปเสียงดัง ๆ เช่นกัน

“ในเมื่อคุณบอกว่าหลานสาวกินซาลาเปาของร้านเราไปแล้วท้องเสีย ถ้าอย่างนั้นก็พาเธอมาที่นี่สิ แล้วเราไปตรวจที่โรงพยาบาลด้วยกัน ให้รู้ไปเลยว่าซาลาเปาร้านของฉัน ทำให้ท้องเสียจริงไหม หากหลานสาวของคุณท้องเสียจริง ฉันยินดีที่จะรับผิดชอบเอง แต่ถ้าร้านฉันไม่ผิด คุณก็ต้องรับผิดชอบด้วย อย่างไรเพื่อความยุติธรรม ฉันคิดว่าเรื่องนี้ควรให้แจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจมาร่วมตัดสินด้วย”

ซ่งอวี้เหมยไม่ได้กลัวว่าร้านจะเสื่อมเสียชื่อเสีย แต่ในเมื่อกล้าใส่ร้ายกันแบบนี้ ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมาให้ได้

ชาวบ้านที่ได้ยินสิ่งที่ซ่งอวี้เหมยพูดมา ต่างพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ ๆ หากผู้หญิงคนนี้บอกว่าหลานสาวป่วยจริง ก็ควรจะพาเธอมายืนยันหรือพาไปตรวจที่โรงพยาบาลสิ อีกทั้งตอนนี้อวี้เหมยก็บอกว่าหากเกิดจากร้านของเธอ เธอยินดีที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง ดังนั้นจึงควรจะทำให้มันชัดเจนไปเลย” ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างเห็นด้วยกับหญิงสาว

“ใช่ๆ ฉันก็เห็นด้วย พิสูจน์ให้รู้ไปเลยสิ” อีกคนก็พูดสนับสนุนทันที

เมื่อผู้หญิงคนนั้นได้ยินซ่งอวี้เหมยบอกมา และชาวบ้านล้วนเห็นด้วย เธอจึงพยายามหาทางออก

“เอ่อ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็แค่มาบอกเท่านั้นแหละ” หญิงคนนี้พูดจบก็เตรียมจะหมุนตัวเดินออกไป

แต่เธอกลับถูกชาวบ้านคนหนึ่งดึงแขนเอาไว้ แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “หล่อนจะรีบไปไหน มาหาเรื่องและใส่ร้ายร้านซาลาเปาคนอื่นแล้วจะหนีไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ หากมีคนหูหนวกตาบอดเชื่อหล่อนแบบไม่ลืมหูลืมตา แบบนี้ร้านซาลาเปาจะทำอย่างไร หล่อนหัดคิดบ้างสิ”

“ฉันบอกเมื่อไรว่าร้านนี้ไม่ผิด ฉันแค่ไม่เอาเรื่องเพราะมันยุ่งยากเท่านั้น และในเมื่อฉันไม่เอาเรื่องแล้วก็ควรแยกย้ายสิ แล้วนี่จะมารั้งดึงฉันไว้ทำไม ปล่อยฉันนะ” เธอแสร้งทำทีเป็นพูดอย่างโมโห แล้วสะบัดแขนออกและเดินจะหนี

แค่การกระทำนี้ของเธอ ก็ทำให้ทุกคนรู้แล้วว่าเรื่องทั้งหมดคือการโกหกและสร้างเรื่อง เพื่อทำให้ร้านของซ่งอวี้เหมยไม่มีใครมาซื้อ

ทันทีที่เรื่องราววุ่นวายจบลง ร้านซาลาเปาก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง ลูกค้าต่างมาต่อแถวซื้อเหมือนเดิม

ที่มุมหนึ่งของตลาด หลิวซูหรงแอบมองเหตุการณ์อย่างแค้นใจ เพราะไม่คิดว่าแผนการที่เธอเตรียมไว้จะพังไม่เป็นท่า

‘ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะเปลี่ยนตัวเองได้จริง ๆ ซ่งอวี้เหมย’ เธอคิดอย่างไม่พอใจ